Γιώργος Καραμίχος | Συνέντευξη - Ηθοποιός - planbemag.gr
Plan Be Mag
Γιώργος Καραμίχος
Συνεντεύξεις

Γιώργος Καραμίχος: «Πολιτισμός είναι το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον»

Ο Γιώργος Καραμίχος θα μπορούσε να είναι ένα δροσερό, ανακουφιστικό αεράκι που σε χτυπάει στο πρόσωπο ένα μεσημέρι καλοκαιριού, σε μια πολύχρωμη νησιωτική αυλή. Στη Νίσυρο, πιθανότατα. Αυτή την επίδραση έχει πάνω σου, αν καθίσεις μαζί του για λίγο: σε ηρεμεί. Η δε βαθιά ευαισθησία του, ο σπάνιος συνδυασμός ευαλωτότητας και δύναμης χαρακτήρα που τον χαρακτηρίζει, αλλά και οι τόσο εσωτερικά «δουλεμένες» απόψεις του, σε κάνουν να του παραχωρείς ευχαρίστως τον έλεγχο της συζήτησης, ξέροντας ότι αυτά που θα σου πει δεν μπαίνουν εύκολα σε «καλούπια». Πήγα να τον συναντήσω φορώντας λευκά· ένιωσα ότι αυτό θα ταίριαζε σε μια συνάντηση με τόσο πολύ Φως. Δεν του το είπα. Αλλά σίγουρα επιβεβαιώθηκα.

Μαρία ΛυσάνδρουΜαρία Λυσάνδρου

Ο Γιώργος Καραμίχος θα μπορούσε να είναι ένα δροσερό, ανακουφιστικό αεράκι που σε χτυπάει στο πρόσωπο ένα μεσημέρι καλοκαιριού, σε μια πολύχρωμη νησιωτική αυλή. Στη Νίσυρο, πιθανότατα. Αυτή την επίδραση έχει πάνω σου, αν καθίσεις μαζί του για λίγο: σε ηρεμεί. Η δε βαθιά ευαισθησία του, ο σπάνιος συνδυασμός ευαλωτότητας και δύναμης χαρακτήρα που τον χαρακτηρίζει, αλλά και οι τόσο εσωτερικά «δουλεμένες» απόψεις του, σε κάνουν να του παραχωρείς ευχαρίστως τον έλεγχο της συζήτησης, ξέροντας ότι αυτά που θα σου πει δεν μπαίνουν εύκολα σε «καλούπια». Πήγα να τον συναντήσω φορώντας λευκά· ένιωσα ότι αυτό θα ταίριαζε σε μια συνάντηση με τόσο πολύ Φως. Δεν του το είπα. Αλλά σίγουρα επιβεβαιώθηκα.

Το θέμα της υγείας σου, η αποκάλυψη που έκανες πρόσφατα ότι διαγνώστηκες με καρκίνο, παίζει κυριολεκτικά παντού. Σ’ ενοχλεί που έχει πάρει τόσο μεγάλη έκταση το ζήτημα;

Είναι που έγινε και πολύ πρόσφατα αυτό…

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να μιλήσω άμεσα, προέκυψε, σε μία ομιλία τον Μάιο στον «Ιανό», στην οποία άνδρες θα μιλούσαν για τον καρκίνο του μαστού. Την ομιλία αυτή την είχα κλείσει με μία φίλη ψυχολόγο, τη Μαρία Ρώτα, από τον Γενάρη.

Τον Μάρτιο έλαβα κι εγώ διάγνωση για καρκίνο, εντελώς τυχαία. Έχω κάνει την επέμβαση, λοιπόν, και την ημέρα της εκδήλωσης, έχοντας πάρει τα αποτελέσματα που έδειχναν και ότι ο καρκίνος ευτυχώς δεν είχε προχωρήσει κάπου αλλού, μου λέει μια κυρία την ώρα που έμπαινα: «Μιλήστε για τον καρκίνο, πείτε τον με το όνομά του, σας παρακαλούμε». Αυτό με έβαλε σε μία σκέψη πολύ ιδιαίτερη.

Όταν έφτασε η σειρά μου να μιλήσω (ήμουν ο τελευταίος), μου βγήκε πολύ αυθόρμητα να μιλήσω γι’ αυτό. Μου ήρθε, δε, στο μυαλό ένα πρωτοσέλιδο από τότε που είχε φύγει η Φώφη Γεννηματά, το οποίο έγραφε ότι έφυγε «από την επάρατο νόσο» – την «κακιά αρρώστια», την «έξω από ΄δω»…

Είναι 2023 πια, η επιστήμη έχει προχωρήσει, έχουμε εξαιρετικούς γιατρούς στην Ελλάδα, όπως και εξαιρετικά προγράμματα πρόληψης. Όπως λέμε «πάω να κάνω εξετάσεις για την καρδιά μου» ή «για τον διαβήτη μου», πρέπει να λέμε και «πάω να κάνω εξετάσεις για τον καρκίνο». Ήδη πολλοί τύποι καρκίνου θεραπεύονται. Επίσης, αν πας εγκαίρως, δεν χρειάζεται και να μπεις σε «άγριες» διαδικασίες.

Η αλλαγή νοοτροπίας είναι και ένα από τα σημαντικότερα βήματα, τα οποία θα πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία…

Κατά καιρούς, με ρωτάνε άνθρωποι στον δρόμο πώς είμαι. Όταν τους λέω «έκανα μια επέμβαση γιατί είχα καρκίνο στον πνεύμονα», παθαίνουν όλοι σοκ! Ε, αυτό το σοκ πρέπει να το βγάλουμε από το μυαλό μας, γιατί είναι αυτό που φέρουμε και όταν μπαίνουμε στο νοσοκομείο.

Ένας άνθρωπος με καρκίνο, πηγαίνοντας στο νοσοκομείο, μπαίνει με εντελώς διαφορετική αίσθηση, σε σχέση με έναν άνθρωπο που μπαίνει για οποιαδήποτε άλλη επέμβαση. Κι όμως, η ψυχολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σ’ αυτές τις περιπτώσεις, διότι δεν διαχωρίζεται από όλα τα υπόλοιπα – συναίσθημα, αισθήσεις, σκέψεις… είμαστε ένα!

Στους μαθητές σου λες πως «καλός ηθοποιός είναι εκείνος που είναι παρών στη συνθήκη», μου είχες πει παλαιότερα. Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι μάλλον κάτι αντίστοιχο θα πρέπει να συμβαίνει και στη ζωή – όσο σκληρή κι αν είναι μία συνθήκη…

Ακριβώς έτσι είναι. Η πραγματική υποκριτική δεν διαφέρει από τη ζωή, το αντίθετο: είναι η ουσία της ζωής! Δεν σημαίνει ότι ένας καλός ηθοποιός θα πετυχαίνει πάντα σε όλα, ακόμα κι αν δουλεύει πολύ. Αν, όμως, καταφέρει να συνδεθεί και να είναι παρών, θα είναι απόλυτα αληθινός.

Το Θέατρο είναι μέρος της Ποίησης και, όπως λέει ο Λειβαδίτης, η Ποίηση «είναι σαν να ανεβαίνεις μια σκάλα φανταστική, για ν’ αδράξεις ένα ρόλο αληθινό». Μπορεί να είναι φανταστική η διαδικασία, αλλά το αποτέλεσμα που θα βιώσουν ηθοποιός και κοινό θα είναι αληθινό, και θα τους προάγει σε ένα άλλο, ανώτερο επίπεδο. Γι’ αυτό και αυτό το ονειρικό ταξίδι είναι επικίνδυνο για όσους συμμετέχουν, διότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλου είδους συνειδητοποιήσεις. Είναι επικίνδυνο κυρίως γι’ αυτούς που το αρνούνται – βλέπεις τους πολιτικούς, ας πούμε…

Γιώργος Καραμίχος

Επικίνδυνη η Ποίηση για τους πολιτικούς; Αυτό θέλω λίγο να μου το εξηγήσεις.

Οι πολιτικοί που έχουν επικίνδυνες τακτικές για την κοινωνία, φοβούνται πολύ την Τέχνη. Και, δυστυχώς, το ζούμε…

Ο στόχος της Τέχνης είναι η ευτυχία, και η ευτυχία μπορεί να πραγματωθεί μόνο μέσα από την ελευθερία. Πρέπει να είμαι ελεύθερος να πειραματιστώ, ώστε να δω τι πραγματικά θέλω. Όταν οι άνθρωποι είναι πραγματικά δημιουργικοί και ξεκινούν το ταξίδι για την Ιθάκη τους, θα περάσουν και μέσα από σκοτεινά μονοπάτια. Μετά από αυτό, όμως, δεν είσαι καλό «καταναλωτάκι», δεν «αγοράζεις» εύκολα αυτό που σου δίνουν οι άλλοι.

Το κοινό, παρακολουθώντας μια παράσταση, συν-ταυτίζεται με ένα σωρό άλλους ανθρώπους που έχουν ένα κοινό πνεύμα. Αυτή η ταύτιση δημιουργεί «στρατιές», οι οποίες γνωρίζουν ότι ο πραγματικός εχθρός δεν είναι εξωτερικός, βρίσκεται μέσα. Άρα, ο πόλεμος αυτός είναι μια εσωτερική αφύπνιση, κι εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να φοβάσαι ότι, προκειμένου να έχεις ένα μισθό, θα πρέπει να ψηφίσεις συγκεκριμένους ανθρώπους… Με λίγα λόγια, αναγνωρίζεις και παραδέχεσαι τον φόβο σου – και η παραδοχή του φόβου οδηγεί στον μη-φόβο!

Όσο απελευθερωτικό κι αν ακούγεται αυτό, πόσο εύκολο είναι να το πετύχεις στην πράξη;

Καθόλου εύκολο!

Τον τελευταίο 1,5 χρόνο, με αφορμή είτε έναν έρωτα, είτε μια οικογενειακή συμπλοκή, είτε μια επαγγελματική διαμάχη, έχω μπει σε μια διαδικασία πολύ εύθραυστη με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι ότι έχω εκτεθεί σε ανθρώπους που, ενώ μπορεί το ένστικτό μου να μου έλεγε να προσέχω, λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης εγώ αφέθηκα και έδειξα εμπιστοσύνη. Αυτό μου δημιούργησε πολλές ενεργειακές απώλειες, σωματοποιήθηκε…

Αυτή, λοιπόν, θα ήταν η ερώτησή μου: Αν θεωρείς ότι όλο αυτό που μου περιγράφεις έπαιξε κάποιον ρόλο στην υγεία σου.

Δεν ξέρω… Αλλά το σίγουρο είναι ότι είμαστε «ένα». Ο γιατρός δεν θα σου πει ποτέ ότι κάτι τέτοιο έπαιξε ρόλο, αλλά εμείς, ως άνθρωποι, το ξέρουμε.

Βέβαια, το πρόβλημα υγείας είναι κάτι τόσο δυνατό, που σε βάζει σε μια διαδικασία αναθεώρησης των πάντων. Μου είπες πριν ότι σκοπός όλων μας είναι η ευτυχία.

Δεν το λέω εγώ, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης το λένε!

Περνώντας, λοιπόν, μια τέτοια μεγάλη περιπέτεια, η «ευτυχία» σημαίνει για σένα το ίδιο που σήμαινε π.χ. ένα χρόνο πριν; Έχεις αναθεωρήσει καθόλου το τι θεωρείς «ευτυχία»;

Μου έγινε λίγο πιο σαφής η αίσθηση τού «να είμαι παρών». Αλλά και το ότι αυτό δεν κρατάει πολύ. Μαζί με μία πολύ βαθιά συνειδητοποίηση τού ότι, κατά καιρούς, έχω υπάρξει πάρα πολύ απών, προκειμένου να ευχαριστήσω άλλους ή να υπηρετήσω συγκεκριμένους στόχους που μπορεί να είχα βάλει στο μυαλό μου.

Βέβαια, ποτέ δεν είπα «πάρε αυτή τη δουλειά, γιατί έτσι θα είσαι πιο ευτυχισμένος». Ήξερα ότι αυτό δεν είναι ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι η επιτυχία. Η ευτυχία έρχεται από μία επιτυχία εσωτερική, δεν προέρχεται από την επίτευξη εξωτερικών στόχων.

Η αναθεώρηση, λοιπόν, έχει περισσότερο να κάνει με συγκεκριμένα μοτίβα. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για τη δική μου ευτυχία ή δυστυχία, αλλά πρέπει να δω γιατί εγώ επιμένω να επαναλαμβάνω συγκεκριμένα μοτίβα συμπεριφοράς με συγκεκριμένους ανθρώπους. Τι είναι αυτό που παραμένει άλυτο από τα παιδικά μου χρόνια, το οποίο με ωθεί να είμαι σκλάβος στα δεσμά μου;

Μου θυμίζει ένα καταπληκτικό γλυπτό του Μιχαήλ Αγγέλου στο Λούβρο, που δεν ξέρουμε αν είναι ατελείωτο ή αν εκείνος το άφησε έτσι επίτηδες: το γλυπτό αυτό απεικονίζει κάποιους σκλάβους που προσπαθούν να βγουν απ’ τα δεσμά τους, μοιάζουν λίγο σαν να προσπαθούν να βγουν από το μάρμαρο. Όταν το πρωτοείδα από κοντά, σχεδόν έβαλα τα κλάματα – τόσο πολύ ταυτίστηκα… Και, την ίδια στιγμή, συνειδητοποίησα την αγωνία μου, από μωρό παιδί, να βγω από τη μήτρα που με γέννησε και να βρω τη δική μου θέση στο φως.

Η ευτυχία έρχεται από µία επιτυχία εσωτερική, δεν προέρχεται από την επίτευξη εξωτερικών στόχων

Τότε θα σου ακουστεί μάλλον πεζό το ερώτημα «Τι θα μπορούσε να είναι ευτυχία για σένα: Το να σου αναθέσουν έναν ρόλο που θέλεις πολύ να παίξεις ή ένα πρωινό ξύπνημα στη Νίσυρο;»…

Και γιατί πρέπει να τα συγκρίνω;

Το πρωινό ξύπνημα στη Νίσυρο είναι, από μόνο του, πλήρες! Για να είμαι εγώ πλήρης εκεί, θα πρέπει το κομμάτι της δημιουργικότητάς μου να είναι εκφρασμένο.

Μπορεί αύριο αυτό να εκφραστεί με το να είμαι μόνιμα στη Νίσυρο – αν και ξέρω ότι έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου, γιατί το δεύτερο μου παιδί είναι μικρό, θα πρέπει να τελειώσει το Λύκειο. Η βάση μου είναι εκεί που βρίσκεται το μικρό μου παιδί· το μεγάλο είναι ενήλικο, δεν με χρειάζεται.

Μπορεί, βέβαια, «ευτυχία» να είναι απλώς και το να ερωτευτώ… Οπότε, το τσαλακωμένο σεντόνι στο πρωινό ξύπνημα της Νισύρου θα έχει άλλη βαρύτητα!

Ας μιλήσουμε λίγο για τη «Ζωή», αυτή την ωραία σειρά του ΑΝΤ1+… Είχα δει το όνομά σου στους τίτλους αρχής, στην επιμέλεια σεναρίου, και νόμισα ότι ήταν συνωνυμία! Είχες ξανα-ασχοληθεί με κάτι τέτοιο;

Με επιμέλεια σεναρίου όχι, αλλά έχω μεταφράσει βιβλία, έχω γράψει βιβλία, έχω γράψει κάποια προσχέδια σεναρίων. Τώρα, ας πούμε, γράφω ένα σενάριο… Αλλά και πριν από αυτό, είχαμε γράψει άλλο ένα σενάριο μαζί με τη Δωροθέα Πασχαλίδου, η οποία έγραψε και τη «Ζωή».

Σκέφτομαι πόσο σημαδιακά είναι κάποια πράγματα: Σε μια περίοδο, κατά την οποία περνάς μία τέτοια περιπέτεια με την υγεία σου, να εμπλέκεσαι στη δημιουργία μιας σειράς που λέγεται «Ζωή», η οποία αναφέρεται στις «δεύτερες ευκαιρίες» που έχουν οι άνθρωποι…

Η συνειδητοποίηση της θνητότητας και του πρόσκαιρου σε αναγκάζει να τολμήσεις πράγματα που δεν θα τολμούσες εύκολα. Η Ζωή του πρώτου επεισοδίου, την οποία υποδύεται η καταπληκτική Μαρία Καβογιάννη, δεν έχει καμία σχέση με τη Ζωή του τελευταίου επεισοδίου. Η διαφορά είναι ότι έχει αφυπνιστεί, έχει συνειδητοποιήσει ότι όλα είναι «εδώ και τώρα», και δεν κρατάνε πολύ.

Αντίστοιχα, όταν στην προσωπική ζωή ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι που μας εξαναγκάζει να συνειδητοποιήσουμε πόσο «πρόσκαιροι» είμαστε – ειδικά αυτή η αναμονή των αποτελεσμάτων… σε βάζει σε μια διαδικασία λίγο άγρια.

Προσωπικά αντέδρασα πολύ άμεσα σε όλο αυτό. Έχω μιλήσει σε ανθρώπους άσχημα, κάτι που δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου – και δεν φταίνε εκείνοι, απλά εγώ δεν έβαζα κανένα όριο. Όταν πας να βάλεις όρια και κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να μην το καταλαβαίνουν, ειδικά σε περιπτώσεις που οι συμπεριφορές φτάνουν να είναι σχεδόν κακοποιητικές, ε… εκεί εγώ έγινα ζώο με σηκωμένη τη ράχη. Έτσι, όμως, έπεσαν και οι μάσκες, και φάνηκε ότι αυτό δεν ήταν πραγματική σχέση, ήταν απλά μια συνήθεια.

Με κάποιον τρόπο, όμως, δεν έφταιγαν. Έτσι τους είχες μάθει.

Μα ούτε κι εγώ έφταιγα, έτσι ήξερα κι εγώ! Η χρυσή λύση είναι να καταλάβεις ότι δεν φταίει κανείς – αυτό είναι το πέρασμα που θέλω τώρα να γευτώ. Και, δυστυχώς, σ’ εμένα γίνεται βιωματικά… Ενώ το μυαλό μου το ξέρει, το διδάσκω χρόνια και στους μαθητές μου, δεν ξέρω πώς να το βιώσω 100%. Το έχω βιώσει μόνο σε στιγμές μου…

Έχοντας μελετήσει διάφορα, συνειδητοποιώ ότι ο τρόπος που αντιδρώ οφείλεται στην απειλή: έχω συνηθίσει από πολύ μικρή ηλικία να αισθάνομαι μια απειλή γύρω μου (αν θα πέσει χαλάζι, αν κάποιος γείτονας θα βάλει τα παλούκια λίγο πιο μέσα στο οικόπεδο, αν θα καταφέρω να μην πέσω από το τρακτέρ…). Οπότε, μοιραία, έχω επιλέξει στη ζωή μου να έχω δομικές σχέσεις με ανθρώπους που από κάτω κρύβουν μια απειλή. Κι εκεί που έχω αφεθεί, θεωρώντας ότι αυτό δεν υπάρχει, ξυπνάει ένας δαίμονας μέσα μου, ο οποίος μου λέει «Υπήρχε απειλή, απλά δεν την έβλεπες, φίλε…». Είναι η πρώτη φορά που αυτό μού είναι τόσο σαφές.

Ξέρεις τι, όμως… Αν το καλοσκεφτείς, αυτή η ασθένεια είναι επίσης μια απειλή…

Αυτή ΕΙΝΑΙ απειλή. Όταν, λοιπόν, έρχεται η πραγματική απειλή, την οποία δεν μπορείς να διαπραγματευτείς, ξαφνικά σου κινητοποιεί ένα αίσθημα πολύ οικείο και λες «Εγώ αυτό το έχω ξαναζήσει!». Αλλά αυτές οι απειλές δεν ήταν αληθινές, τις δημιουργούσα εγώ.  Άρα, ο καρκίνος βρήκε χώρο να φωλιάσει, γιατί το σώμα μου έχει ήδη δονηθεί σ’ αυτή τη συχνότητα. Με λίγα λόγια: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε»…

Μεγαλώνοντας σε χωριό, έχω ζήσει πολλές απειλές: είχαμε ατυχήματα, καρφιά, χέρια – πόδια σπασμένα, γάντζοι, σφαίρες…

«Σφαίρες»; Φοβάμαι να ρωτήσω τι εννοείς… (γέλια)

Είχα στο δεξί χέρι μια σφαίρα! Πετούσαμε σφαίρες στη φωτιά να σκάσουν, και μετά τρέχαμε και κρυβόμασταν!

Στα 24 μου, έκανα μία εγχείρηση στη μέση μου. Εκείνη ήταν η πρώτη αληθινή απειλή. Ένα χρόνο μετά, έκανα και μια δεύτερη εγχείρηση. Και είναι φοβερό να σου πουν οι γιατροί, στα 25 σου, ότι για την υπόλοιπη ζωή σου δεν πρέπει να σηκώσεις τίποτα πάνω από 1,5 κιλό, ότι δεν πρέπει να ταξιδεύεις πολύ για να μην κουβαλάς βαλίτσες, ότι δεν πρέπει να χορεύεις. Ότι δεν θα μπορώ να πάρω τα παιδιά μου αγκαλιά…

Ναι, αλλά στην πορεία τα έχεις κάνει όλα αυτά, και πολύ! Πώς;

Άρχισα την πρόληψη! Κάνω πλέον άσκηση και έχω σηκώσει πολλές συμπρωταγωνίστριές μου αγκαλιά. Χωρίς να υπάρχει απειλή!

Γενικώς είσαι ευαισθητοποιημένος ως προς τα θέματα υγείας. Πρόσφατα, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Εξέτασης, είχες δώσει το «παρών» και στα Checkpoint της «Θετικής Φωνής» κατά τη διενέργεια εξετάσεων για τον HIV, μίλησες σε εκδήλωση για τον καρκίνο του μαστού…

Θα σου πω… δεν θεωρώ ότι είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος. Για μένα είναι στόχος ζωής οτιδήποτε αφορά στο κοινωνικό σύνολο. Δεν είναι ακτιβισμός αυτό· είναι το ερώτημα που θέτει ο Καμύ στο «Η Εξορία και το Βασίλειο»: Μοναχικός ή Αλληλέγγυος;

Από τη στιγμή που έχω επιλέξει να ζω στην κοινωνία, δεν μπορώ να μην ενδιαφέρομαι για τον τρόπο με τον οποίο ζούμε καθημερινά τον πολιτισμό μας. Ο πολιτισμός είναι θέμα αισθητικής – έχει να κάνει με την καθημερινότητα, όχι μόνο με το αν σεβόμαστε τα μάρμαρα ή αν πηγαίνουμε κάθε τόσο σε ένα μουσείο.

Πολιτισμός είναι το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον: το να μπορούμε να περάσουμε απέναντι στον δρόμο χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας πατήσουν, ενώ είναι διάβαση πεζών. Πολιτισμός είναι να προσέχουμε να μην κακοποιούνται τα αδέσποτα, να προσέχουμε την υγεία μας – και η πρόληψη εδώ είναι το βασικότερο κομμάτι!

Για µένα είναι στόχος ζωής οτιδήποτε αφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Το θέμα της εξέτασης για τον HIV δεν το ανέφερα τυχαία. Πρόκειται για ένα θέμα που ακόμα, δυστυχώς, αποτελεί ταμπού για τη δική μας κοινωνία…

Το θέμα του AIDS προφανώς και με αφορά. Γιατί, αφ’ ενός, έχουμε πια 2023 και, αφ’ ετέρου, έχω παιδιά. Άρα, το μέλλον με αφορά. Θέλω και τα παιδιά μου να προσέχουν – δεν μπορώ να τους λέω «πρόσεχε», ενώ εγώ δεν προσέχω τον εαυτό μου. Και λέγοντας «παιδιά», δεν εννοώ μόνο τα βιολογικά μου παιδιά, εννοώ και τους μαθητές μου, αλλά και όλα τα υπόλοιπα παιδιά.

Στην πανδημία κάθισα και είδα δύο σειρές που είχαν να κάνουν με το AIDS. Έκλαψα… Όταν εμφανίστηκε ο κορονοϊός, επειδή αφορούσε τους πάντες, κινητοποιήθηκαν όλοι. Όταν εμφανίστηκε το AIDS, μόνο που δεν τους είχαν κλείσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νέα Υόρκη, και τους άφησαν να πεθαίνουν. Μιλάμε για έναν πολύ βαθύ ρατσισμό…

Το AIDS, λοιπόν, πρέπει επιτέλους να απενοχοποιηθεί. Ήμουν προχθές σε μια κουβέντα για το Gay Pride που ήταν αυτές τις μέρες, και έλεγε κάποιος «Μα τώρα δεν είναι υπερβολή;». Και λέω «Όχι, παιδιά, δεν είναι». Δεν είναι μεγαλύτερη υπερβολή να κυκλοφορεί ένα τανκ στην Πανεπιστημίου; Εκεί μιλάμε για μια γιορτή πολέμου μετά από τόσα χρόνια! Για μένα είναι πολύ πιο τρομακτικό να ακούω τις ερπύστριες των τανκς στην Πανεπιστημίου, από το να βλέπω κάποια άρματα με ανθρώπους που είναι στολισμένοι όπως γουστάρουν, και γιορτάζουν την αγάπη και τη χαρά! Και, ναι, θα είναι προκλητικοί, γιατί επί τόσες χιλιάδες χρόνια καταπιέζονταν.

Ή το #metoo: Λένε ότι τώρα έχει περάσει στην υπερβολή, γιατί όλοι βγαίνουν και καταγγέλλουν κακοποιήσεις. Και 8 κοπέλες από τις 10 να λένε την αλήθεια, θα έχουν σωθεί τουλάχιστον 20πλάσιες περιπτώσεις κοριτσιών και αγοριών, λόγω των δικών τους καταγγελιών. Είναι απαραίτητο, παιδιά, το #metoo! Και δεν έχει να κάνει μόνο με κάποιους άνδρες που λειτουργούν κακοποιητικά, υπάρχουν αντίστοιχες συμπεριφορές και από γυναίκες που συντηρούν αυτή τη νοοτροπία.

Βλέπω ότι είσαι πολύ μαχητικός σχετικά με τα θέματα αυτά.

Πρέπει να μιλάμε! Προσωπικά, με έχουν απειλήσει επειδή μιλούσα πολύ για το κέντρο της Αθήνας και για τα ανήλικα κορίτσια από την Αφρική που εκδίδονται. Έχω δει τα ανήλικα κορίτσια εκεί, στην Πλατεία Θεάτρου. Έχω δει τη γειτόνισσά μου από κάτω να τη σέρνουν από τη χρυσή της αλυσίδα για να της πάρουν τη σύνταξη. Κι έπαιρνες την αστυνομία και δεν ερχόταν κανείς…

Γενικώς πρέπει να απενοχοποιούμε καταστάσεις, οι οποίες προάγουν την κοινωνία – σε όλους τους τομείς. Δεν ξέρεις πόσα μηνύματα έχω δεχθεί από ανθρώπους που σχεδόν με… καταριούνται:  «Ντροπή σας που δεν λέτε την αλήθεια! Γιατί δεν λέτε ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν με το εμβόλιο;». Καλά, κι έτσι να είναι, αυτοί από πού το ξέρουν; Μια άλλη κυρία μου είπε «Δεν ντρέπεστε που βγάζετε τα τατουάζ και τα επιδεικνύετε; Από αυτά έρχεται ο καρκίνος!».

Εμ έχω την «επάρατο νόσο», έχω και την ενοχή ότι εγώ φταίω που την απέκτησα! (γέλια)

Ας ξαναγυρίσουμε λίγο στη «Ζωή». Υπάρχει κάποια ιστορία της σειράς που εσένα σε άγγιξε περισσότερο;

Το επεισόδιο με τον Τζεμίλ, τον χορευτή, το οποίο έχει να κάνει με τον ρατσισμό σε πάρα πολλά επίπεδα. Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να ξεχωρίσω, γιατί όλες οι ιστορίες έχουν μία πολύ ειδική βαρύτητα, είναι όλες τόσο βαθιά ανθρώπινες…

Και η ιστορία στην οποία παίζεις εσύ;

Γενικώς, από πέρυσι, η μοίρα μου έχει να κάνει με τον αλκοολισμό. (γέλια) Εντωμεταξύ, εγώ στη ζωή μου δεν πίνω καθόλου αλκοόλ, δεν μου αρέσει.

Ο Μανώλης στο «Μια νύχτα του Αυγούστου» ήταν αλκοολικός, ένας Ιταλός σε μια ιταλική σειρά που έκανα ήταν μονίμως μεθυσμένος κι αυτός, ο δικηγόρος που παίζω στη «Ζωή» αλκοολικός με προχωρημένη κίρρωση του ήπατος. Και τώρα, στην «Έρημη Χώρα», μια δουλειά που ετοιμάζουμε για την ΕΡΤ, ο χαρακτήρας μου επίσης είναι με το αλκοόλ…

Σε προβλημάτισε καθόλου το γιατί σε επιλέγουν συνεχώς να κάνεις τον αλκοολικό; Τι βλέπουν, άραγε, σε σένα; (γέλια)

Το ‘χω ψάξει! Αναγκαστικά! Ο εθισμός σε ένα υγρό στοιχείο είναι από τους εντονότερους που υπάρχουν, συνοδευόμενος πάντα και από πολλή γκρίνια. Αυτό έχει να κάνει πολύ με τη συναισθηματική ωριμότητα – οπότε, μάλλον αυτό είναι το δικό μου task. Επιπλέον, οι τελευταίες δουλειές που έκανα ήταν με γυναίκες σκηνοθέτες…

Γιώργος Καραμίχος

Λες οι γυναίκες να βλέπουν τον αλκοολικό μέσα σου; (γέλια)

Μα κι ο Γιώργος ο Γκικαπέππας, στην «Έρημη Χώρα», μπεκρή με βλέπει! (γέλια) Είμαι ευτυχισμένος που τώρα θα έχω αυτόν «να κρατάει την μπαγκέτα», είναι υπέροχος σκηνοθέτης.

Δουλεύοντας πολύ, όμως, με γυναίκες σκηνοθέτες, άρχισα να προσεγγίζω τους ρόλους με μία άλλου είδους ευαισθησία, η οποία με βοηθάει κι εμένα να δω πράγματα…

Ας τα πάρουμε, λοιπόν, ένα-ένα: Πες μου για την «Έρημη Χώρα»…

Η «Έρημη Χώρα» θα βγει πρώτα στο ERTFLIX, και τα 8 επεισόδια μαζί, σε παραγωγή NEEDaFIXER, που είχε κάνει και το «Μια νύχτα του Αυγούστου» – την πιο άρτια εταιρεία παραγωγής με την οποία έχω συνεργαστεί, μέχρι στιγμής, στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Κέντρος, η Δανάη Σκιάδη, η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, ο Νίκος Αρβανίτης, ο Γιώργος Γιαννόπουλος… είναι πολλοί! Και χαίρομαι πολύ, γιατί ξαναδουλεύω με αγαπημένους ανθρώπους με τους οποίους είχα δουλέψει παλιά, αλλά και με καινούργιους με τους οποίους δουλεύω πρώτη φορά.

Kαι είναι τόσο ωραία ιστορία το να ψάχνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι τον δρόμο να προστατεύσουν ένα παιδί, το οποίο ουσιαστικά είναι το παιδί μέσα τους. Όλοι οι ενήλικες είναι σακατεμένα παιδιά – αυτό είναι τρομακτικά αληθινό…

Με το «Πες τη Λέξη», στην ΕΡΤ, τι θα γίνει; Συνεχίζει;

Θα κάνουμε άλλα 40 επεισόδια για την επόμενη σεζόν, και το παιχνίδι θα συνεχίσει τουλάχιστον μέχρι τον Δεκέμβρη.

 

 

 

Ο Γιώργος Καραμίχος στο Instagram