Κατερίνα Βρανά | Ένα ισχυρό πρότυπο που κάνει τη διαφορά
Plan Be Mag
Κατερίνα Βρανά
Συνεντεύξεις

Κατερίνα Βρανά: «Με εκνευρίζει πολύ αυτή η σεμνοτυφία που υπάρχει σε σχέση με τη λέξη “αναπηρία”»

Η Κατερίνα Βρανά μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό πρότυπο για όλους ανεξαιρέτως – άνδρες ή γυναίκες, επαγγελματίες ή μη, αρτιμελείς ή άτομα με αναπηρία. Και όχι τόσο επειδή έχει... «δύναμη ψυχής» της ή επειδή... είναι «μαχήτρια». Τουλάχιστον όχι, αν αυτό το κλισέ ατάκα λέγεται για να δείξει μια στιγμιαία ευαισθησία. Η Κατερίνα είναι πρότυπο επειδή έχει πάντα το θάρρος της γνώμης της, επειδή κατάφερε τόσο νέα να διακριθεί σε ένα ανδροκρατούμενο τομέα όπως το stand up σε Ελλάδα και εξωτερικό, επειδή η αναπηρία της, αντί να τη σταματήσει, αποτέλεσε για εκείνη έμπνευση, αλλά κι επειδή αποδεικνύει έμπρακτα ότι ο αυτοσαρκασμός είναι ένα ισχυρό όπλο για να αντιμετωπίσουμε όλα τα δύσκολα της ζωής. Ειδικά το να σου πασαλειφτεί το eyeliner.

Μαρία ΛυσάνδρουΜαρία Λυσάνδρου

Η Κατερίνα Βρανά μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό πρότυπο για όλους ανεξαιρέτως – άνδρες ή γυναίκες, επαγγελματίες ή μη, αρτιμελείς ή άτομα με αναπηρία. Και όχι τόσο επειδή έχει… «δύναμη ψυχής» της ή επειδή… είναι «μαχήτρια». Τουλάχιστον όχι, αν αυτό το κλισέ ατάκα λέγεται για να δείξει μια στιγμιαία ευαισθησία. Η Κατερίνα είναι πρότυπο επειδή έχει πάντα το θάρρος της γνώμης της, επειδή κατάφερε τόσο νέα να διακριθεί σε ένα ανδροκρατούμενο τομέα όπως το stand up σε Ελλάδα και εξωτερικό, επειδή η αναπηρία της, αντί να τη σταματήσει, αποτέλεσε για εκείνη έμπνευση, αλλά κι επειδή αποδεικνύει έμπρακτα ότι ο αυτοσαρκασμός είναι ένα ισχυρό όπλο για να αντιμετωπίσουμε όλα τα δύσκολα της ζωής. Ειδικά το να σου πασαλειφτεί το eyeliner.

Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να αυτοσαρκάζεται, όταν του έχει συμβεί κάτι τόσο σοβαρό;

Νομίζω ότι βοηθάει το γεγονός ότι όλο μου το περιβάλλον λειτουργεί έτσι – δουλεύουμε ο ένας τον άλλον, κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον… Μάθαμε να μην παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Το χιούμορ βοηθάει παντού. Παντού! Έτσι είναι και οι δύο μου γονείς. Αυτό το χιούμορ μας έχει σώσει.

Είναι λίγο, λοιπόν, και ένας τρόπος άμυνας…

Είναι και τρόπος άμυνας, και τρόπος ζωής, και τρόπος σκέψης. Είναι πλέον συνυφασμένο με το DNA της οικογένειας, γι’ αυτό και μου βγαίνει πάρα πολύ φυσικά.

Επιπλέον, έχω ανακαλύψει ότι, όταν θες κάποιος να σε ακούσει, το χιούμορ βοηθάει. Αυτό το έμαθα στην Αγγλία, εκεί κάνουν χιούμορ με τα πάντα. Όταν πήγαινες ν’ ακούσεις τη διάλεξη ενός καθηγητή, εκείνος άνοιγε και έκλεινε με ένα αστείο. Ακόμα και οι διαφάνειες που έδειχνε, είχαν μέσα αστειάκια. Ακόμα και οι πολιτικοί, στις συνεντεύξεις τους, κάνουν αστεία.

Εδώ δεν το σηκώνει το κλίμα. Δεν το έχουμε συνηθίσει, δεν είναι μέρος του πολιτισμού μας. Είμαστε λίγο «βαριά πεπόνια» οι Έλληνες – ε, βοηθάει λίγο και η Ιστορία μας. Έχουμε πάρει τον εαυτό μας λίγο πιο σοβαρά από ό,τι πρέπει, και αυτή η σοβαροφάνεια πιστεύω ότι μας έχει κάνει και κακό. Μας ενδιαφέρει πολύ μην πει κάτι ο διπλανός, παρεξηγούμαστε εύκολα… Και δεν είναι ότι έχουμε περισσότερα προβλήματα από άλλους, τα ίδια έχουμε. Όλοι περνάμε μία οικονομική “je ne sais quoi” τα τελευταία 14 χρόνια. Η πανδημία και οι καραντίνες ήταν επίσης παγκόσμια…

Άνθρωποι είμαστε, κανείς δεν είναι τέλειος! Αν μπορείς να γελάσεις όταν σκοντάψεις ή όταν σου έχει πασαλειφτεί το eyeliner, είναι πολύ μεγάλη δύναμη. Δεν σε τρώει, δεν το αφήνεις να σε απασχολήσει. Έτσι, μπορείς να ξοδέψεις την ενέργειά σου σε άλλα, πιο σοβαρά πράγματα. Όχι ότι το eyeliner δεν είναι σοβαρό – να τα λέμε αυτά… (γέλια)

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχουμε, όμως, δεν είναι και ωραίο υλικό για μία stand up comedian;

Είναι ωραίο να το παρατηρήσεις και μετά να «φύγεις». Εγώ, τουλάχιστον, δεν θέλω να ασχοληθώ με κάτι που δείχνει αυτά τα «νεύρα» ή τη μιζέρια. Μπορεί να φτιάξω ένα χαρακτήρα πάνω σε αυτό που περιγράφω, και όλοι από κάτω να καταλάβουν για ποιον μιλάω. Δεν θα βασίσω, όμως, ολόκληρη παράσταση πάνω στη μιζέρια.

Δεν ξέρω κι αν θα γελάσει κανείς, αν αναγνωρίσει το εαυτό του σε αυτό που περιγράφεις…

Το κοινό που έρχεται στις δικές μου παραστάσεις μπορεί. Γενικά, ξέρεις τι γίνεται… Θα γελάσει, αλλά όχι επειδή αναγνωρίζει τον εαυτό του – επειδή ακριβώς δεν τον αναγνωρίζει! Θεωρεί ότι αυτό που ακούει είναι ο διπλανός του! (γέλια)

Άρα, δεν κάνουμε εύκολα την αυτοκριτική μας.

Όχι, καθόλου! Ένα από τα μεγάλα μας προβλήματα είναι αυτό. Δεν αναγνωρίζουμε τα θέματα που έχουμε. Φοβερό;

Πρέπει να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι δεν έχουμε άλλον πάνω από το κεφάλι μας. Πάει αυτό, τελείωσε! Ο Τούρκος έχει φύγει εδώ και 200 χρόνια! Εμείς εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε σαν αυτός που μας κυβερνάει είναι «άλλος». Πρέπει να το καταλάβουμε: οι πολιτικοί είναι «εμείς»! Ο μαλάκας που βρίζεις είναι το ίδιο παιδί με εκείνο που πήγες μαζί σχολείο, είναι εκείνος που φίλησες στα 14 με τον οποίο έκανε παρέα ο αδελφός σου…

Πρέπει, λοιπόν, να καταλάβουμε ότι οι πολιτικοί που ψηφίζουμε δεν είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, είναι «εμείς». Δεν σ’ αρέσει αυτό που βλέπεις; Φτιάξ’ το! Δεν θα το φτιάξουν αυτοί. Από εμάς ξεκινάει!

Μιλάµε πάρα πολύ για τις ανισότητες κατά των γυναικών, αλλά συχνά ξεχνάµε πόσο παγιδευµένοι είναι και οι άνδρες µέσα στους ρόλους τους

Εδώ το αντεπιχείρημα που μπορεί να τεθεί, βέβαια, είναι ότι μας κυβερνούν συνήθως άνθρωποι από συγκεκριμένες οικογένειες…

Είμαστε πάρα πολύ μικρή χώρα! Η μισή χώρα είναι πέντε οικογένειες! Κι αν δεν είναι αυτοί, θα είναι κάποιοι συγγενείς τους! Δεν είμαστε 350 εκατομμύρια… Πήγα σχολείο με τον έναν, ξάδελφος ενός φίλου είναι ο άλλος, πήγε με μια κοπέλα που ξέρω ο άλλος… Είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας!

Εξάλλου, ακόμα οι ψήφοι μας βασίζονται στις οικογενειακές σχέσεις – ποιος σε βάφτισε, από ποιο χωριό είσαι… Χωριά ολόκληρα ψηφίζουν ακόμα τον ανηψιό του βαφτισιμιού του ξαδέλφου εκείνου που ήταν δήμαρχος το 1745 και έκτισε την τάδε γέφυρα!

Εσύ ανήκεις σε έναν χώρο, το stand up comedy, ο οποίος είναι ανδροκρατούμενος. Ως επαγγελματίας, την έχεις αντιμετωπίσει καθόλου αυτή την έμφυλη προκατάληψη; Να σου δώσουν λιγότερο χρόνο σε μια παράσταση, ας πούμε…

Ο χώρος είναι όντως ανδροκρατούμενος. Μόνο το 10% είναι γυναίκες! Ίσως στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά και την Αγγλία να φτάνει το 20% max.

Ξέρεις, δεν μπορώ να είμαι ποτέ σίγουρη για το αν με έχουν αντιμετωπίσει διαφορετικά λόγω προκατάληψης. Διότι δεν έχω με τι να το συγκρίνω. Ας πούμε, μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, το υλικό ενός άνδρα κωμικού να είναι καλύτερο από το δικό μου ή εκείνος να έχει μεγαλύτερο γκελ. Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρη ότι αυτό που φταίει είναι το ότι είσαι γυναίκα.

Κι όμως, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι είσαι μία πάρα πολύ επιτυχημένη κωμικός – και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Το θέμα είναι αν, παρόλα αυτά, αντιμετώπισες ποτέ κάποιου τύπου «υποτίμηση» στο πλαίσιο της δουλειάς.

Αυτό που λέω είναι κυρίως για τις αρχές, όταν πρωτοξεκινούσα. Και είναι αλήθεια ότι υπήρξαν περιπτώσεις που αναρωτήθηκα «τώρα αυτό συμβαίνει επειδή είμαι γυναίκα ή…;». Αλλά, και πάλι, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Πάντως, το ένστικτό μου λέει ότι κάτι περίεργο συνέβαινε.

Αυτό που βρίσκω, όμως, συνέχεια μπροστά μου είναι το γνωστό “man explaining”.

Δηλαδή;

Αυτό που ένας άνδρας προσπαθεί να σου εξηγήσει τι του λες. Λέω εγώ, ας πούμε: «Στο εξωτερικό υπάρχουν πάρα πολλά comedy clubs, και από εκεί ξεκινάει η κωμωδία. Εδώ έχουμε μόνο solo παραστάσεις, γιατί μετά την πανδημία έκλεισαν οι ομαδικές παραστάσεις». Και σου λέει «Νομίζω, Κατερίνα, ότι αυτό που θες να πεις είναι ότι η Ελλάδα δεν σηκώνει ομαδικές παραστάσεις». «Όχι, δεν λέω αυτό. Νομίζω ότι ήταν ξεκάθαρο αυτό που είπα, ευχαριστώ».

Όπως, επίσης, έχω πει σχετικά με κάτι μικρό που γίνεται συχνά από πλευράς τεχνικής «Παιδιά, αυτό δεν είναι πολύ ωραίο. Είναι καλύτερο να μην το κάνουμε». Και μου λέει κάποιος: «Κατερίνα, αυτό στο εξωτερικό το κάνουν συνέχεια». «Βρε μάτια μου, από εκεί ήρθα, από το εξωτερικό. 20 χρόνια ζούσα εκεί, έχω παίξει σε δεκάδες χώρες. Δεν το κάνουν!», «Ναι, αλλά εγώ το έχω δει σε βίντεο»!

Και πρέπει να σου πω ότι αυτοί είναι φίλοι μου, δεν είναι κάποιος που μου εναντιώνεται. Δεν είναι κάποιος που προσπαθεί να με μειώσει, δεν υπάρχει καμία κακή πρόθεση. Κι αυτό είναι και το πιο δύσκολο, γιατί δεν μπορείς να πεις και πολλά.

Άρα, λες ότι αυτό είναι μια νοοτροπία που καλλιεργείται στους άνδρες…

Είναι μια φυσική αυτοπεποίθηση ότι «Αυτό που λέω ισχύει όσο και το δικό σου. Ίσως και περισσότερο».

Δεν το λέω αυτό για να δείξω «τι φοβερή που είμαι». Απλά, από τους κωμικούς στην Ελλάδα, έχω όντως τη μεγαλύτερη εμπειρία. Από πλευράς χρόνου, υπάρχουν άτομα που παίζουν περισσότερα χρόνια από μένα. Αλλά στην Αγγλία έπαιζα κάθε βράδυ, καμιά φορά και δύο φορές το βράδυ, έχω πάει σε φεστιβάλ όπου παίζεις επτά φορές τη μέρα για ένα μήνα, έχω πάει Εδιμβούργο, έχω πάει Αυστραλία σε τρία φεστιβάλ, έχω παίξει στα Βαλκάνια, στο Λος Άντζελες, στη Σιγκαπούρη, στη Μαλαισία (ως γνωστόν!), έχω παίξει στα Αγγλικά σε πάρα πολλές χώρες… Όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση: «Έχω πάει»! (γέλια)

Το έκανα, λοιπόν, τόσο πολύ καιρό και σε τόσες διαφορετικές χώρες που, άσχετα αν αρέσει ή όχι η κωμωδία μου, τη γνώση μου δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις.

Πέρα από αυτό; Υπάρχει και κάτι άλλο που έχεις αντιμετωπίσει σε αυτό το πλαίσιο;

Είναι και το άλλο: Όταν μια γυναίκα στη δουλειά της είναι απαιτητική («θέλω τα φώτα να είναι έτσι, ο χώρος να είναι έτσι, να μη δουλεύει από πίσω το μπλέντερ που κάνει κοκτέιλ επειδή κάνει θόρυβο…»), ακούει διάφορα. Με έχουν πει «ντίβα» ή ότι έχω περίοδο… Και σκέφτομαι «θα έρθει μια μέρα που όντως θα έχω περίοδο, και θα δείτε…». (γέλια)

Θεωρείς ότι αν έλεγε τα ίδια πράγματα ένας άνδρας συνάδελφός σου, θα είχε άλλη αντιμετώπιση;

Το είδα με τα μάτια μου! Άνδρας συνάδελφος είπε ακριβώς τα ίδια πράγματα – ακριβώς! Και έγιναν όλα χωρίς αντιρρήσεις! Κι αυτό δεν νομίζω ότι ισχύει μόνο στο stand up. Ισχύει παντού.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, γράφοντας αστεία για γυναίκες, μήπως κάποια από το κοινό παρεξηγηθεί;

Όχι, αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ. Η «Ντερμπεντέρισσα» ήταν μια ολόκληρη παράσταση με αστεία γυναικών, μόνο για μένα. Και για την εμμονή που έχουμε με το «οι γυναίκες είναι έτσι, οι άνδρες είναι έτσι», αλλά και το πόσο μας καταπιέζει όλους αυτό. Οι παραστάσεις μου πάνε συνήθως ή από το γενικό στο προσωπικό, ή από το προσωπικό στο γενικό – έτσι με οδηγεί συνήθως η ροή της παράστασης.

Μιλάμε πάρα πολύ για τις ανισότητες κατά των γυναικών, αλλά συχνά ξεχνάμε πόσο παγιδευμένοι είναι και οι άνδρες μέσα στους ρόλους τους.

Άρα, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν στερεότυπα και στην περίπτωση των ανδρών που τους καταπιέζουν εξίσου…

Εννοείται… Και πρέπει να πούμε, επίσης, ότι αυτά τα ανδρικά στερεότυπα είναι και εκείνα που τροφοδοτούν τις ανισότητες σε σχέση με τη γυναίκα: Ο άνδρας «πρέπει» να είναι ο προμηθευτής, ο προστάτης, ο «εγώ τα ορίζω όλα», το οποίο προϋποθέτει μια γυναίκα πιο αδύναμη, που χρειάζεται μονίμως προστασία και υποστήριξη.

Άρα, αν εσύ ως άνδρας βλέπεις έτσι τον εαυτό σου, τότε αντιμετωπίζεις και τη γυναίκα ως κατώτερη, θεωρώντας ότι χρειάζεται την προστασία σου, χρειάζεται βοήθεια… Αν, λοιπόν, μπεις εσύ σ’ αυτό το στερεότυπο, επιβάλλεται να δεις και την άλλη ως το «αδύναμο φύλο».

Η λεγόμενη πατριαρχία βλάπτει τους πάντες. Γιατί, αν το σκεφτείς, θέλει τον άνδρα να μη δείχνει ποτέ αδυναμία, να μην κλαίει, να μη «μασάει», να έχει συνέχεια τον έλεγχο… Κι εμείς, από δίπλα, πρέπει να λιποθυμάμε κάθε πέντε λεπτά. Ε, κάτσε λίγο…

Κατερίνα Βρανά

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας, πόσο εύκολο θεωρείς ότι είναι να εξαλειφθεί όλο αυτό που περιγράφεις;

Κοίτα, το έχω σκεφτεί πάρα πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια – και με αυτά που βλέπω, και με την κρίση, και με αυτό που μου συνέβη…

Η θεωρία μου, λοιπόν, είναι η εξής: Η δύναμη της Ελλάδας, η οικογένεια, είναι παράλληλα και η αδυναμία της. Έχουμε πολύ δυνατή οικογενειακή στήριξη (σε στηρίζουν να πας να σπουδάσεις, να ανοίξεις δουλειά, να αγοράσεις σπίτι, κι αυτό είναι τέλειο), αλλά το γεγονός ότι αυτή η οικογενειακή στήριξη είναι τόσο δυνατή, μας κάνει να την έχουμε αποκούμπι για τα πάντα.

Δεν έχουμε κοινωνικούς λειτουργούς, επειδή σε φροντίζει η οικογένεια· δεν έχουμε υπηρεσίες βοήθειας για τους ανάπηρους, επειδή φροντίζει η οικογένεια· δεν έχουμε υποστήριξη στα νοσοκομεία, επειδή φροντίζει η οικογένεια… Είναι ο άλλος στο νοσοκομείο; Κάθεται εκεί η γυναίκα του το βράδυ! Γιατί; Είναι στο νοσοκομείο για κάποιον λόγο, πήγαινε σπίτι σου! Δεν έχεις επαγγελματική κατάρτιση, θα φροντίσει η νοσοκόμα. Μπορείς να προσλάβεις μια αποκλειστική να δουλέψει! Από τότε που «αναπήρευσα» (ναι, είναι και επίσημα ρήμα πλέον!), αυτό το βλέπω συνέχεια.

Τώρα, λοιπόν, που τα βλέπεις όλα από τη σκοπιά του ατόμου με αναπηρία, τι συμπεράσματα βγάζεις; Πόσο «φιλική» είναι η κοινωνία μας απέναντι στα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες – είτε σωματικές, όπως εσύ, είτε ψυχολογικές;

Έχει διαφορά αν μιλάμε για σωματικά προβλήματα ή για ψυχολογικά. Το θέμα της ψυχικής υγείας ή της νοητικής βλάβης τώρα έχει αρχίσει κάπως να συζητιέται – είτε πρόκειται για σοβαρή κατάθλιψη, είτε για διπολισμό…

Αυτό, όμως, που δεν είχα πάρει χαμπάρι πριν και ενθουσιάστηκα όταν το συνειδητοποίησα, είναι ότι η κοινότητα των αναπήρων στην Ελλάδα, και ιδίως τα νέα παιδιά, ζουν κανονικές ζωές.

Έχουν τις απαραίτητες πρακτικές ευκολίες, ώστε να το κάνουν αυτό;

Όχι, όχι… Είναι παιδιά που το πολεμάνε. Και, φυσικά, έχουν και οικογένειες από δίπλα που είναι «δράκοι», οι οποίες θα παλέψουν για να έχουν τα παιδιά τους πρόσβαση στον εργασιακό χώρο, να βγούνε έξω, να πάνε για ένα ποτάκι… Δεν είχα ιδέα πόσο είχε εξελιχθεί αυτό στην Ελλάδα.

Ακόμα, βέβαια, δεν τους βλέπεις πολύ έξω. Αν ήταν νορμάλ οι καταστάσεις, θα έπρεπε, βγαίνοντας, να βλέπεις τουλάχιστον δύο αναπήρους τη μέρα. Είναι το 15% του πληθυσμού. Εντυπωσιακό δεν είναι;

Είναι εντυπωσιακό και από άλλη άποψη: Το 15% είναι ένα σημαντικό ποσοστό, το οποίο δικαιολογεί απόλυτα το να υπάρχουν οι υποδομές. Μιλάμε για πολύ κόσμο…

Ακόμα κι αν δεν είναι ανθρωπιστικός ο λόγος σου, αν είσαι ένας καλός καπιταλιστής, θα πρέπει να σκεφτείς ότι έτσι αποκλείεις ένα 15% εργατικά χέρια ή ενεργούς καταναλωτές!

Επίσης, στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα στο σημείο που οι γνωστοί ανάπηροι άνθρωποι είναι ως επί το πλείστον αθλητές! Κι όμως… και ανάπηρους καθηγητές έχουμε, και ανάπηρους βοηθούς σε μαγαζιά έχουμε, και ανάπηρους κομμωτές… Τι σε πειράζει, δηλαδή, να σε κουρέψει ένας ανάπηρος, όταν το πρόβλημά του είναι από τη μέση και κάτω, και τα χέρια του είναι απόλυτα λειτουργικά; Ή το να είναι κανείς ταμίας σε σουπερμάρκετ: Τι σε πειράζει; Καθιστός είναι, έτσι κι αλλιώς! Γιατί να μη δουλέψει;

Οπότε, γιατί προβάλλονται μόνο οι αθλητές; Να είναι που, όταν είσαι ανάπηρος, πρέπει να αθλείσαι σε όλη σου τη ζωή…; Εμένα, πάντως, αν μου το έλεγαν αυτό από πριν, δεν θα έμενα ανάπηρη! (γέλια) Έξαλλη είμαι με αυτό, δεν καταλαβαίνεις… Πίστευα κι εγώ ότι θα κάνω για ένα διάστημα φυσικοθεραπεία και μετά τέρμα. Όταν μου είπαν ότι πρέπει να το κάνω αυτό σε όλη μου τη ζωή, είπα «Τι εννοείτε; Όχι, όχι!» (γέλια)

Δεν βλέπεις, όμως, σιγά-σιγά τη διαφορά από τη γυμναστική;

Καλά, βαλτή είσαι κι εσύ;;; (γέλια)

Όταν δεις ένα άτοµο µε αναπηρία, από ένστικτο µπορεί να πεις «Μια χαρά είσαι, το ‘χεις!»… Και µετά θα πας να παρκάρεις πάνω σε ράµπα

 

Τι είναι αυτό που έχεις βαρεθεί να ακούς ως άτομο με αναπηρία; Μπορεί να είναι κάτι που σε κάνει να γελάς, ή κάτι που σε θυμώνει…

Είναι αυτό που έγραψε τόσο ωραία ο Διονύσης Ατζαράκης, σε ένα βίντεο που είχαμε κάνει. Αυτό που σου λένε πράγματα και δεν ξέρεις αν όντως τα εννοούν: «Τι δύναμη ψυχής…». Εγώ αυτό το άκουσα πρώτη φορά στο νοσοκομείο. Στην αρχή χάρηκα, αλλά όσο μου το έλεγαν, συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι απλώς μια ατάκα: «Δύναμη ψυχής», «Δίνεις μαθήματα ζωής», «Μαχήτρια»…

Εντάξει, δεν με πειράζει με πουν «ηρωίδα» ή «μαχήτρια». Αρκεί δίπλα να είναι και το «μ…νάρα»! «Τι μ…νάρα μαχήτρια»! (γέλια)

Επίσης, με εκνευρίζει πολύ αυτή η σεμνοτυφία σε σχέση με τη λέξη «αναπηρία». Λένε «άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, με ειδικές δεξιότητες»…

Σε ενοχλεί λίγο αυτό το politically correct…

Mα δεν είναι politically correct αυτό! Ο σωστός όρος είναι «άτομο με αναπηρία» ή «ανάπηρο άτομο». Ναι, έχω δεξιότητες, αλλά είναι άσχετες με την αναπηρία μου!

Θεωρείς ότι αυτό μπορεί να «περάσει» ευκολότερα στον κόσμο ως γνώση μέσα από το χιούμορ; Όπως αυτό το βίντεο που κάνατε με τον Διονύση;

Ναι, ναι… Με το χιούμορ το λες πιο εύκολα, πιο γλυκά.

Ακριβώς επειδή έχουμε έλλειψη παιδείας γύρω από το θέμα και ούτε το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας, όταν δεις ένα άτομο με αναπηρία, από ένστικτο μπορεί να πεις «Μια χαρά είσαι, παιδί μου, το ‘χεις!». Αλλά θα πεις αυτό, και μετά θα πας να παρκάρεις πάνω σε ράμπα!

Αυτό που λέω η μαμά μου το ‘χει κάνει. Με μένα μέσα στο αυτοκίνητο! «Πέντε λεπτά θα κάνω», μου λέει. Της λέω «Είσαι τρελή;» (γέλια) «Έχει ράμπα εδώ!». Ε, έφυγε αμέσως. Αλλά βλέπεις; Πόσο δυνατή είναι η συνήθεια…

 

Η Κατερίνα Βρανά στο Instagram

 

 

Photo credits: Θοδωρής Βρανάς

 

 

 

* Μπορείτε να παρακολουθήσετε την Κατερίνα σε μία “Best of” stand-up comedy παράσταση στα Αγγλικά, στο Arch Live Stage, στις 29 Δεκεμβρίου.