Το πρώτο πράγμα που σου εκπέμπει όταν τη γνωρίζεις από κοντά, είναι μια ιδιαίτερη οικειότητα. Παράλληλα με μια ανεπαίσθητη αυστηρότητα. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Γιατί η αλήθεια είναι ότι, μιλώντας μαζί της, καταλαβαίνεις αμέσως πώς καταφέρνει τόσα χρόνια να κερδίζει σταθερά την προσοχή μας: Η Ντορέττα Παπαδημητρίου είναι ένας άνθρωπος κατασταλαγμένος, που δεν φοβάται τη δουλειά και αφοσιώνεται απόλυτα σε ό,τι κι αν αναλαμβάνει – ακόμα κι αν μιλάμε για μια συνέντευξη που, λόγω κορονοϊού, θέλει τις δυο μας καθισμένες έξω, με μάσκες, πάνω σε ένα τειχάκι σε μια άδεια πλατεία.
Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου
_Λένε ότι ο χώρος της τηλεόρασης είναι πολύ σκληρός – κι εσύ είσαι ένας άνθρωπος που υπηρετεί την τηλεόραση αρκετά χρόνια από διάφορα πόστα, και ως ηθοποιός, και ως παρουσιάστρια, και ως διαγωνιζόμενη σε σόου… Πόσο «γερό στομάχι» θέλει αυτή η δουλειά;
Είναι ένας δύσκολος χώρος, αλήθεια είναι αυτό, με πολύ μεγάλο ανταγωνισμό…
Θεωρώ ότι δύο πράγματα έχουν παίξει σημαντικό ρόλο, στη δική μου περίπτωση, μέσα σ’ αυτή τη δουλειά: Το πρώτο είναι ότι εγώ προερχόμουν από τον χώρο του πρωταθλητισμού, έναν χώρο επίσης πολύ σκληρό και με μεγάλο ανταγωνισμό. Οπότε, είχα μάθει από πολύ μικρή πώς να λειτουργώ μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον.
Το δεύτερο είναι ότι, ουσιαστικά, εγώ άρχισα να δουλεύω περισσότερο από όταν απέκτησα τα παιδιά μου και μετά. Ανέπτυξα, λοιπόν, την πιο έντονη επαγγελματική μου δραστηριότητα έχοντας ήδη καταλάβει ότι το σημαντικό στη ζωή δεν είναι η δουλειά, αλλά κάτι πολύ ανώτερο, όπως ήταν για μένα τα παιδιά μου. Αυτό, αυτόματα, δίνει μια πολύ διαφορετική διάσταση στα πράγματα. Άρα, και στο πώς αντιλαμβάνομαι τον χώρο που πρέπει να καταλαμβάνει η δουλειά στη ζωή μου, ή στο πώς αντιμετωπίζω καταστάσεις που μπορεί κάποιες φορές να είναι δύσκολες, καταπιεστικές…
_Και ο χαρακτήρας, όμως, θα παίζει κάποιο ρόλο…
Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δουλεύει πάρα πολύ σκληρά σε ό,τι κάνω και είμαι πολύ ανταγωνιστική – κυρίως με τον εαυτό μου, όχι τόσο με τους άλλους. Οπότε, όλα αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό, μου έδιναν τα “εργαλεία” να διαχειριστώ και τη δουλειά στην τηλεόραση. Επιπλέον, είμαι της άποψης ότι, όταν δουλεύεις σκληρά για κάτι και με καλή πρόθεση, χωρίς να προσπαθείς να βλάψεις κανέναν άλλον στην πορεία, αυτό πάντα λειτουργεί.
_Μέσα από την τηλεοπτική σου εμπειρία, θέλω να μου πεις ένα χαρακτηριστικό που εσύ θεωρείς πολύ βασικό να έχει κανείς, όταν βρίσκεται μπροστά στην κάμερα.
Για μένα, μπροστά στην κάμερα ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο εαυτός του. Νομίζω ότι το ψέμα μπροστά στην κάμερα φαίνεται – ακόμα κι αν καταφέρεις «να το πουλήσεις» για λίγο, αποκλείεται να καταφέρεις «να το πουλήσεις» για πολύ καιρό.
Αλλά και η δουλειά· επιμένω. Ο χρόνος και η ενέργεια που επενδύεις σε αυτό με το οποίο ασχολείσαι, πάντα με έναν τρόπο σου επιστρέφεται. Και πρέπει να εστιάζεις σ’ αυτό, και όχι στα γύρω-γύρω, όχι στα “κολπάκια”. Άρα… θα έλεγα «να είσαι ο εαυτός σου και να δουλεύεις πολύ».
_Για να τα πας καλά και πίσω από τις κάμερες τι σου χρειάζεται;
Πίσω από τις κάμερες χρειάζεται ψυχραιμία. Και να μένεις πιστός στην αλήθεια σου, ακόμα κι αν κάποτε σε αδικούν. Να μην αλλοιώνεις ποτέ αυτό που εσύ είσαι, προκειμένου να προσαρμοστείς σε κάτι που είναι έξω από σένα. Το μόνο που θα καταφέρεις τελικά είναι να χάσεις τον εαυτό σου.
_Την όλη κατάσταση με τον κορονοϊό πώς την αντιμετωπίζεις; Είσαι από εκείνους που παρέμειναν σχετικά ήρεμοι ή από εκείνους που πανικοβάλλονται με όσα ακούμε καθημερινά;
Γενικά είμαι ψύχραιμος άνθρωπος, δεν πανικοβάλλομαι. Από την αρχή που ξέσπασε όλο αυτό, προσπάθησα να δείξω και την πρέπουσα υπευθυνότητα, γιατί είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τον εαυτό μας• η δική μας συμπεριφορά επηρεάζει και τους άλλους. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που λένε «εντάξει μωρέ, δεν πειράζει», ακόμα κι αν δεν φοβάμαι εγώ για τον εαυτό μου. Καταλαβαίνω πως οτιδήποτε μπορεί να συμβεί σε μένα, μπορεί κάποιους άλλους να τους επηρεάσει με πολύ πιο σοβαρό τρόπο. Οπότε, οφείλω να είμαι σωστή.
Με ψυχραιμία το έχω αντιμετωπίσει, σε όλες τις εκφάνσεις του – γιατί δεν είναι μόνο το κομμάτι της υγείας, είναι και το κομμάτι της δουλειάς, της οικονομίας, των παιδιών, που η καθημερινότητά τους έχει αλλάξει πια με τα διαδικτυακά μαθήματα… Είναι τελείως διαφορετική η συνθήκη.
Ο κορονοϊός είναι ένα πράγμα που έρχεται και “απλώνεται” σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Νομίζω ότι, αν δεν το δούμε πιο “νηφάλια”, δεν θα μπορέσουμε να το διαχειριστούμε.
_«Θα τη βγάλουμε καθαρή» ψυχολογικά, τι λες;
Να σου πω ότι δεν θα μας αφήσει και τίποτα… δεν το πιστεύω. Είναι τόσο μεγάλη αυτή η ιστορία, που το βλέπω δύσκολο…
Θεωρώ ότι όσο περισσότερο δουλέψει ο καθένας με τον εαυτό του, τόσο λιγότερο ίσως θα είναι και το μετατραυματικό που μπορεί να μας σκάσει μετά. Τώρα είμαστε ακόμα μέσα στην κατάσταση και απλά προσπαθούμε να “επιβιώσουμε”. Μόνο όταν τελειώσει όλο αυτό θα δούμε τι μας έχει συμβεί!
_Ήσουν από τους ανθρώπους που, στη διάρκεια της καραντίνας, επιχείρησαν μια προσωπική ενδοσκόπηση; Από εκείνους που μπήκαν στη διαδικασία να εκτιμήσουν τα σημαντικά στη ζωή;
Ναι, στην πρώτη καραντίνα μπήκα σ’ αυτή τη διαδικασία. Γιατί όμως; Επειδή είχα τον χρόνο να πατήσω λίγο ένα “pause”. Συνειδητοποίησα ότι είχα να καθίσω τόσο καιρό, από όταν ήμουν 5 χρονών! Στην αρχή ήταν ο πρωταθλητισμός, μετά καπάκι ήρθαν τα δύο παιδιά και η δουλειά… Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα καθίσει τόσο καιρό!
Για μένα αυτό ήταν τεράστιο σοκ, με ταρακούνησε. Διότι ξαφνικά συνειδητοποιείς «ρε παιδί μου, όλη την ώρα τρέχουμε… Υποχρεώσεις, δουλειές… Ευχαριστιόμαστε τελικά;».
Βλέποντας τις “Roomies” ένας άντρας, ίσως βγάλει µια άκρη για το πώς σκεφτόµαστε εµείς οι γυναίκες!
_Και πού κατέληξες, τελικά;
Κοίτα… είναι λίγο ένας φαύλος κύκλος. Δουλεύουμε γιατί πρέπει να δουλεύουμε, η κατάσταση είναι τέτοια, που συχνά δεν μπορείς να κάνεις μόνο μια δουλειά, πρέπει να κάνεις και κάτι ακόμα… Υπάρχει μια φοβερή ανασφάλεια. Όμως αποφάσισα μέσα μου ότι θα προσπαθήσω να διαχειριστώ τον χρόνο μου όσο μπορώ, ώστε να έχω τη δυνατότητα και εκτός καραντίνας να έχω λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Πιστεύω ότι μπορεί να βρεθεί τρόπος.
_Μου ανέφερες πριν τα παιδιά, τα οποία είναι δύο αγόρια στην εφηβεία. Τι έχεις καταλάβει γι’ αυτά από τον περισσότερο χρόνο που περάσατε μαζί, στο σπίτι; Τα έχεις “αποκωδικοποιήσει” λίγο καλύτερα;
Στη δική μου περίπτωση, δεν ξέρω αν είναι θέμα τύχης ή αν είναι αποτέλεσμα της δουλειάς που είχε γίνει μαζί τους τα προηγούμενα χρόνια, αλλά έχω δύο αγόρια που είναι πολύ καλά παιδιά. Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση που, ενδεχομένως, δεν μπορούν να τη δουν με την ίδια ωριμότητα που τη βλέπουμε εμείς, τα παιδιά είναι πολύ συνεργάσιμα. Κάνουμε πολύ καλή παρέα, κι αυτό ήταν κάτι που ίσχυε και πριν.
Παρ’ όλη τη δουλειά του προηγούμενου καιρού, το κομμάτι των παιδιών ήταν πάντα προτεραιότητα στο κεφάλι μου. Πάντα φρόντιζα να μοιράζω τις δουλειές με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη χάνω κάτι από τη ζωή των παιδιών, να μη χάνω τα δικά τους “θέλω”… Βλέποντάς τους τώρα, στα 15-16 τους, συνειδητοποιώ ότι αυτό ήταν μια πολύ καλή επιλογή, τελικά. Γιατί τώρα έχω δύο αντράκια μέσα στο σπίτι, που είναι για μένα σαν παρέα…
Τα αγόρια είναι και γενικώς πιο απλά από τα κορίτσια. Εμείς, οι γυναίκες, είμαστε πιο πολύπλοκες – μπορεί να θέλουμε ένα πράγμα, να το σκεφτόμαστε διαφορετικά και, τελικά, να το ζητήσουμε κάπως αλλιώς… Ενώ τα αγόρια αυτό που θέλουν θα το πουν, αυτό που θα πουν θα το εννοούν, δεν λένε κάτι και εννοούν κάτι άλλο.
_Σου μιλάνε γι’ αυτά που τους απασχολούν;
Έχουμε γενικώς μια σχέση εμπιστοσύνης. Μοιράζονται πολύ, μιλάνε για τα θέματά τους, είναι επικοινωνιακά. Βέβαια, σίγουρα υπάρχουν πράγματα, ειδικά τώρα που αρχίζουν μια δική τους προσωπική ζωή, που δεν τα γνωρίζω σε κάθε λεπτομέρεια. Αλλά δεν επιμένω κιόλας. Έχουν το δικαίωμα να μην τα μοιράζονται όλα πια με τη μαμά τους, ok…
Αλλά στα σημαντικά πράγματα έχουν μάθει να συζητάνε – και το κάνουν από μόνοι τους, δεν χρειάζεται εγώ ως μάνα να πάω να… εκμαιεύσω πληροφορίες! Το θέμα είναι απλά να γνωρίζω τα βασικά, εκεί που ίσως χρειαστεί εγώ να σώσω κάποιες καταστάσεις ή να μαζέψω κάποια λουριά… (γέλια)
Γενικώς δεν θέλω να έχω τέτοια παρεμβατικότητα. Σε δύο-τρία χρόνια θα είναι πια δύο ενήλικες! Θα ήθελα, όταν ενηλικιωθούν και βγουν στην κοινωνία, να έχουν τη δύναμη και το σθένος να πατάνε στα πόδια τους και να είναι σίγουροι για τις επιλογές τους.
_Δες, ας πούμε, τώρα σε ρώτησα για τα παιδιά.. Σε ενοχλεί όταν σου κάνουν ερωτήσεις για πιο προσωπικά θέματα; Ή όταν, καμιά φορά, τα προσωπικά τείνουν να “επισκιάσουν” τη δουλειά;
Κοίταξε… αντιλαμβάνομαι τη δουλειά των δημοσιογράφων, καταλαβαίνω τους λόγους για τους οποίους μπορεί να σε ρωτήσουν και κάτι περισσότερο, πέρα από τη δουλειά. Από εκεί και πέρα, έχω το απόλυτο δικαίωμα να μην απαντήσω. Και θεωρώ ότι και η στάση μου, όλα αυτά τα χρόνια, έχει δείξει πως δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα σου πουν πολλά πράγματα για τα προσωπικά, δεν είναι κάτι που μου αρέσει να επικοινωνώ.
Τώρα, για τα παιδιά, ξέρεις… παρασύρομαι. Μπορεί να με ρωτήσεις κάτι, και να περάσουμε δυο ώρες τώρα, να σου μιλάω για τα παιδιά μου! (γέλια) Αλλά σίγουρα δεν θα σου πω κάτι που αφορά στο προσωπικό κομμάτι των παιδιών μου, γιατί δεν έχω κανένα δικαίωμα να δημοσιοποιώ πράγματα δικά τους – πόσω μάλλον τώρα, που μεγαλώνουν…
_Σου έχει τύχει να υπερβούν κάποιοι το όριο σε αυτά που έγραψαν ή είπαν;
Ναι, μπορεί να έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορα. Αλλά, ξέρεις, δεν στέκομαι πολύ σ’ αυτό. Δεν είναι ότι το δικαιολογώ… Απλώς από οτιδήποτε μπορεί να συμβεί και από οτιδήποτε μπορεί να πει ο καθένας, εγώ σημειώνω μες στο μυαλό μου τις πληροφορίες – για να έχω υπ’ όψιν μου το πρόσωπο, για να ξέρω με τι έχω να κάνω.
Αλλά, από εκεί και πέρα, είναι αυτό που σου είπα: βλέπω όλα τα πράγματα σε μια πιο… προσγειωμένη διάσταση, δεν δίνω μεγαλύτερη έκταση. Και, επίσης, σχετικά με οτιδήποτε μπορεί να έχω ακούσει κατά καιρούς, που ίσως να ήταν λίγο πιο “επιθετικό” ή προσβλητικό… πιστεύω ότι αυτό που λέει ο καθένας χαρακτηρίζει περισσότερο εκείνον, όχι εμένα. Οπότε, όχι, δεν θα δώσω μεγαλύτερη αξία ή σημασία σε κάποιον που δεν το αξίζει.
_Τελικά, ναι, από όλα όσα έχουμε πει μέχρι τώρα, αποδεικνύεται ότι η ψυχραιμία είναι το βασικότερο σου χαρακτηριστικό…
Είμαι όντως ψύχραιμη. Αλλά ξέρεις τι; Ακόμα και σε κάτι που μπορεί να με ενοχλήσει, κάνω μια προσπάθεια να κατανοήσω. Δηλαδή αν κάποιος δημοσιογράφος (και φέρνω αυτό το παράδειγμα, γιατί αυτό με ρώτησες) έρθει και μου κάνει μια ερώτηση που είναι πολύ αδιάκριτη ή περίεργη, θα κατανοήσω ότι και αυτός κάπου πρέπει να λογοδοτήσει, ίσως αυτές τις οδηγίες να του έχει δώσει κάποιος αρχισυντάκτης… Εν μέρει, την καταλαβαίνω τη δουλειά. Από εκεί και πέρα, θα απαντήσω αναλόγως και καταλλήλως.
_Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τις “Roomies”… Mια εκπομπή, στην οποία είσαι μαζί με τη Μαρία Σολωμού και την Κατερίνα Ζαρίφη, κάθε σαββατοκύριακο, στο Mega. Μεταξύ μας… με ποια από τις δύο θα συγκατοικούσες ευκολότερα; (γέλια)
Κοίταξε να δεις… και με τις δύο θα μπορούσα! Δεν μπορώ να τις συγκρίνω, γιατί είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά κι εγώ τόσο διαφορετική από εκείνες. Η κάθε μία φέρνει «στο τραπέζι» τα δικά της στοιχεία και, έτσι, με έναν τρόπο δημιουργείται μια παρέα, στην οποία δεν βρίσκω κάτι που να πω «αυτό δεν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω σε μια συγκατοίκηση».
Έχουμε ταιριάξει αρκετά καλά, παρόλο που δεν κάναμε παρέα ή δεν ήμασταν πολύ φίλες και οι τρεις από πριν.
_Δεν ήσασταν φίλες, ε; Δεν φαίνεται!
Ναι, είδες; Με την Κατερίνα γνωριζόμασταν λίγο περισσότερο, η Μαρία με την Κατερίνα νομίζω σχεδόν καθόλου, εγώ με τη Μαρία λιγότερο. Αυτό το “δέσιμο” ήταν καθαρά θέμα τύχης! Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι οι τρεις μας, δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε πως θα προέκυπτε. Ήταν κάτι που, ενστικτωδώς, θεωρήσαμε ότι θα υπάρχει. Και υπήρξε!
Αν σκεφτείς ότι, στις “Roomies”, κατά τη διάρκεια του γυρίσματος δεν υπάρχουν κείμενα, και πραγματικά όλο αυτό γίνεται αυτοσχεδιαστικά, το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η συμβατότητα στον αυτοσχεδιασμό, αλλά και το ότι δεν έχουμε όλες πάντα τις ίδιες απόψεις… η μία πραγματικά έρχεται να συμπληρώσει την άλλη. Και γίνεται τελείως αυθόρμητα! Οπότε, αυτό υπήρξε μια ευτυχής συγκυρία, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί κάτι. Και, να σου πω την αλήθεια, ήταν δική μου η πρόταση.
_Και πώς το σκέφτηκες; Δεδομένου ότι δεν ήσασταν φίλες από πριν…
Μου ήρθε έκλαμψη! (γέλια) Στην πρώτη καραντίνα, μιλούσα και με τη μία, και με την άλλη, ξεχωριστά. Ήμασταν προβληματισμένες, συζητούσαμε τι είναι αυτό που συμβαίνει, τι θα γίνει με τη δουλειά… Και μια μέρα που καθόμουν σπίτι μου και τα σκεφτόμουν όλα αυτά, λέω «μωρέ, μήπως να κάναμε κάτι οι τρεις μας;». Μιλώντας και με τη μία, και με την άλλη, είχα αισθανθεί ότι θα ταιριάζανε και μεταξύ τους. Εγώ μια χαρά τα έβρισκα και με τις δύο, γελούσαμε πολύ… ήταν και οι δύο πολύ μοντέρνες γυναίκες, πολύ σύγχρονες. Οπότε, λέω «γιατί όχι;».
Ήταν και κάτι που δεν είχα ξαναδεί στην τηλεόραση. Δεν έχει ούτε πρώτη, δεύτερη, τρίτη παρουσιάστρια, δεν έχει το κλασικό μοτίβο εκπομπής…
_Είναι λιγάκι σαν σίριαλ, δεν είναι;
Είναι λίγο σαν σίριαλ, ναι! Έτσι το είχαμε σκεφτεί: να είναι κάτι με συγκεκριμένη θεματολογία εκπομπής μεν, αλλά δοσμένη με διαφορετικό τρόπο. Σαν σειρά! Χωρίς να απευθυνόμαστε στην κάμερα, να μας “γράφουν” την ώρα που κάνουμε όλα αυτά που κάνουμε στο σπίτι μας, με την αντίστοιχη φυσικότητα.
Το έχουμε τηρήσει αυτό, δεν το έχουμε επεξεργαστεί ιδιαίτερα. Πηγαίνουμε στο γύρισμα, ξέρουμε μεν τη σκαλέτα και τα θέματα της εκπομπής, αλλά πραγματικά για το τι θα πει η καθεμιά δεν υπάρχει καμία συνεννόηση. Γίνεται όλο αυθόρμητα και μία φορά! Η κάθε σκηνή, δηλαδή, γίνεται one off. Δεν έχουμε κάνει ποτέ κάτι δύο φορές – ό,τι γίνεται την πρώτη φορά, αυτό και μένει!
_Αυτό, κατ’ αρχάς, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει…
Αυτό κάναμε εξαρχής, δεν το πολυσκεφτήκαμε. Αλλά τώρα λίγο που το σκέφτομαι, ε ναι, δεν είναι και πολύ εύκολο να το πετύχει κανείς!
Για µένα, η καραντίνα ήταν τεράστιο σοκ. Διότι ξαφνικά συνειδητοποιείς «ρε παιδί µου, όλη την ώρα τρέχουµε… Υποχρεώσεις, δουλειές… Ευχαριστιόµαστε τελικά;».
_Αν ήσασταν όντως συγκάτοικοι, ποιον ρόλο θα είχε η καθεμία; Ποια θα αναλάμβανε τους λογαριασμούς, ποια θα ήταν η πιο νοικοκυρά, ποια η πιο ακατάστατη;
Η πιο οργανωτική απ’ τις τρεις θα ήμουν εγώ – γιατί είμαι αυτή η προσωπικότητα, ενώ οι άλλες δύο είναι λίγο πιο… κουκουρούκου (γέλια). Θα είχα αναλάβει ό,τι έχει να κάνει με την οργάνωση του σπιτιού: από την καθαριότητα, μέχρι τα κοινόχρηστα!
Η Κατερίνα θα ήταν σίγουρα το πρόσωπο που θα μας ενημέρωνε επί παντός επιστητού. Δηλαδή πραγματικά… αυτή η κοπέλα ξέρει τα πάντα: τι παίζει στο Ίντερνετ, τι γίνεται με την επικαιρότητα, πολιτικά, αθλητικά… (γέλια) Πραγματικά, η Ζαρίφη είναι κινητή εγκυκλοπαίδεια!
Η Μαρία σίγουρα θα αναλάμβανε τη διασκέδαση της παρέας, γιατί είναι πολύ «έξω καρδιά». Κι επειδή εγώ είμαι πιο σπιτόγατα, ενώ η Μαρία το ακριβώς αντίθετο, θα ήταν σίγουρα αυτή που θα μας τραβούσε να βγούμε λίγο έξω από το σπίτι, να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε. Είναι αυτή η τύπισσα!
_Κάποια στιγμή, χρειάζεται στην εκπομπή να μπείτε κι εσείς λίγο στη θέση του δημοσιογράφου. Τι γίνεται όταν εσείς ρωτάτε πράγματα, και ο απέναντι απλά δεν “ανταποκρίνεται”;
Kοίτα, στις “Roomies” δεν είναι τίποτα προσχεδιασμένο. Έρχεται ο καλεσμένος, κάθεται, και αρχίζουμε να κάνουμε μια κουβέντα, πηγαίνοντας όπως πηγαίνει η ροή. Είναι πιο παρεΐστικο το κλίμα, γι’ αυτό και οι καλεσμένοι είναι εξαρχής πιο χαλαροί και ευδιάθετοι. Δεν είναι ο στόχος μας στις συνεντεύξεις να «βγάλουμε την είδηση», να βγάλουμε το “κίτρινο”… γι’ αυτό και δεν υπάρχει κανένα τέτοιο άγχος.
Αλλά επειδή εγώ έχω κάνει συνεντεύξεις σε προηγούμενες εκπομπές, νομίζω ότι πάντα τις κουβέντες τις άφηνα να πηγαίνουν ανάλογα με το πώς έβλεπα τον καλεσμένο. Και πάντα παρακολουθούσα με πραγματικό ενδιαφέρον. Γιατί κι εγώ έχω βρεθεί στη θέση του συνεντευξιαζόμενου, απέναντι σε δημοσιογράφους που μου έκαναν ερωτήσεις και, ενώ εγώ μιλούσα, εκείνοι κοιτούσαν κάτι άλλο, έβλεπαν το κινητό… αυτό είναι άσχημο.
Εμένα, στις συνεντεύξεις που έκανα, πραγματικά με ένοιαζε να ακούσω τι μου έλεγε ο άλλος. Και δεν είχα ποτέ και το άγχος να κάνω όλες τις ερωτήσεις που είχα γραμμένες. Αν ο καλεσμένος μού έλεγε κάτι που «μας πήγαινε αλλού», που όμως είχε ενδιαφέρον, πηγαίναμε!
_Αυτό είναι μεγάλο προσόν. Και δεν το βρίσκεις σε όλους, ακόμα κι αν είναι αμιγώς δημοσιογράφοι…
Ξέρεις τι; Ίσως επειδή εμένα δεν είναι η δουλειά μου, είμαι και λίγο πιο “ανοιχτή” στο κομμάτι της κουβέντας – το κάνω ενστικτωδώς, δεν το έχω σπουδάσει. Και άμα ο άλλος νιώσει καλά και θελήσει να πει και κάτι παραπάνω, τέλεια! Αν όχι, δεν θα τον φέρω σε δύσκολη θέση.
_Ξέρεις τι σκέφτομαι… έχουν πει διάφοροι, κατά καιρούς, «ορίστε, αναλαμβάνουν εκπομπές άνθρωποι που δεν είναι η δουλειά τους, κάνοντας τους δημοσιογράφους, και στερούν τις θέσεις από άλλους…». Πώς το σχολιάζεις εσύ αυτό;
Εγώ θεωρώ ότι, αν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι και δουλεύει πολύ γι’ αυτό, έχει το δικαίωμα να δοκιμαστεί. Τώρα, το πόσο θα κρατήσει αυτό το «να δοκιμαστεί», έχει να κάνει και με τη δουλειά, και με το αποτέλεσμα, αλλά και με την ανταπόκριση του κόσμου. Γιατί, στην τελική, ο κόσμος επιλέγει ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει.
_Ρωτάω γιατί αυτό συμβαίνει και στον δικό σας κλάδο. Υπάρχει το φαινόμενο να ασχολούνται με την υποκριτική άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση…
Εγώ δεν έχω θέμα ούτε με το να δοκιμάζονται οι ηθοποιοί στην παρουσίαση, αλλά ούτε και με το να δοκιμάζονται στην υποκριτική άνθρωποι που δεν είναι ηθοποιοί. Υπάρχουν ταλέντα στην υποκριτική που ανακαλύπτονται κυριολεκτικά από το πουθενά, χωρίς να έχουν πάει σε καμία σχολή. Είμαι υπέρ τού αν κάποιος μπορεί, να το κάνει! Κι αν κάποιος δουλεύει όπως πρέπει, και ο κόσμος τον κρατήσει εκεί, ας μείνει!
Δεν έχω τέτοια στεγανά – και θα ήταν και αστείο να τα έχω, μιας κι εγώ είμαι μια ηθοποιός που μπήκε στον χώρο της παρουσίασης, η οποία θεωρητικά δεν είναι «το χωράφι μου».
_Για πες, λοιπόν… Γιατί να βάλει κάποιος Mega, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 16:00, για να δει τις “Roomies”;
Να βάλει κάποιος το Mega να μας δει, γιατί θα περάσει μία υπέροχη ώρα, θα γελάσει και θα δει κάτι πραγματικά “ανεπεξέργαστο”. Μιλάμε για τρεις γυναίκες, που είναι όπως θα τις έβλεπες πραγματικά μέσα στο σπίτι, χωρίς πολλά “φτιασίματα”, χωρίς πολλά βαψίματα – με κάτι φόρμες είμαστε συνήθως, μη σου πω και πυτζάμες… Θα πούμε και την μπαλαφάρα μας, θα πούμε και το αστείο μας, θα κάνουμε και όλα αυτά τα challenge με το TikTok… Δεν μένουμε στην εικόνα. Είναι φορές, με τα κορίτσια, που μετά το γύρισμα λέμε «Εντάξει… το κάναμε κι αυτό…» (γέλια).
Νομίζω ότι κάθε γυναίκα θα μπορέσει να ταυτιστεί με κάποια από τις τρεις, μιας και είμαστε αρκετά διαφορετικές. Και, κυρίως, θα δουν κάτι που δεν έχουν ξαναδεί! Δεν έχει ξανα-υπάρξει μια τέτοια εκπομπή, με τρεις γυναίκες τέτοιου τύπου και όλα αυτά που, τελοσπάντων, επιλέγουμε να κάνουμε (γέλια). Αλλά τα κάνουμε, γιατί αυτές είμαστε! Η γυναίκα μπορεί να είναι και νοικοκυρά, και μάνα, θα λέει και τα αστεία της, θα είναι και πιο σοβαρή, θα είναι και πιο “γυναίκα”, θα είναι και πιο… αγοροκόριτσο.
_Κι έτσι, για το τέλος, πες μου και το εξής: Για ποιον λόγο ένας άντρας να βάλει να δει “Roomies”;
Ε, έχουμε και θέματα που απευθύνονται στους άντρες – αυτά, ας πούμε, που σχολιάζουμε από το Ίντερνετ. Έχουμε ασχοληθεί και με ανδρική μόδα…
Κυρίως, όμως, βλέποντας την εκπομπή ένας άντρας ίσως βγάλει μια άκρη για το πώς σκεφτόμαστε εμείς οι γυναίκες! (γέλια) Κι επειδή μονίμως υπάρχει αυτή η “ασυνεννοησία” μεταξύ των δύο φύλων, μπορεί να το δει ως… σεμινάριο! Θα το βρει πολύ χρήσιμο!