Μαρία Λυσάνδρου
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) είναι η καλύτερη αγχολυτική παρέα για να πας για καφέ. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Γελάνε με την καρδιά τους, πειράζουν ο ένας τον άλλον, συμπληρώνουν ο ένας τη φράση του άλλου… Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τυχαίο. Για τους ποδοσφαιριστές του ΣΕΗ, αυτή η ομάδα είναι η οικογένεια που έχουν επιλέξει, είναι μια πηγή πρωτίστως ψυχικής πληρότητας και, δευτερευόντως, προσωπικής άθλησης και διασκέδασης. Συναντηθήκαμε στο “Eggosa bistro”, στον πεζόδρομο της Μαυροκορδάτου στο κέντρο, το οποίο η ομάδα έχει κάνει στέκι της. Φτάνοντας εκεί, βρέθηκα ξαφνικά σε μια παρέα παιδιών (παιδιών, ναι), τα οποία μονίμως παίζουν: παίζουν ως ηθοποιοί στη δουλειά τους, παίζουν ως ποδοσφαιριστές της ομάδας στο Πρωτάθλημα Τύπου – ΠΣΑΕ ΜΜΕ… Αλλά, κυρίως, παίζουν ποδόσφαιρο ως Άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν άλλους Ανθρώπους σε ανάγκη. Ο αρχηγός Δημήτρης Καλαντζής, ο κόουτς Δημήτρης Ζωγραφάκης, ο αντιπρόεδρος Σάκης Τσινιάρος, ο Γιώργος Γεροντιδάκης, ο Παναγιώτης Καρμάτης, ο Αλέξανδρος Νταβρής και ο Τάκης Παρασκευόπουλος ήταν εκεί για να μου μιλήσουν για τους σημαντικότερους αγώνες τους: τους φιλανθρωπικούς. Εξάλλου, όπως λέει και το σύνθημά τους: «Είναι το ΣΕΗ και παίζουν πάντα για τη νίκη!». Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη Νίκη από την Προσφορά.
Μιλήστε μου λίγο γι’ αυτή την ομάδα, να τη μάθουμε καλύτερα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ (αρχηγός): Ας απαντήσω εγώ, ως πιο παλιός… Η ομάδα ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σκοπός της ίδρυσής της ήταν η ψυχαγωγία των μελών του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ).
Δεν είμαστε επίσημος φορέας, ωστόσο έχουμε δημιουργήσει μια άτυπη διοίκηση, με πρόεδρο τον Θάνο Κανούση, ο οποίος είναι και ένας εκ των ιδρυτών της ομάδας, και αντιπρόεδρο τον Σάκη Τσινιάρο. Παράλληλα, υπάρχει και ένα συμβούλιο, το οποίο αποτελείται από κάποιους από εμάς, τους παλαιότερους.
Αρχικά συμμετείχαμε για κάποια χρόνια στο Πρωτάθλημα Τύπου – ΠΣΑΕ ΜΜΕ, μετά διακόψαμε και πήγαμε στο Πρωτάθλημα Εργατοϋπαλλήλων. Τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, έχουμε επανέλθει στο Πρωτάθλημα Τύπου, στο οποίο συμμετέχουμε ανελλιπώς, έχοντας κατακτήσει μέχρι στιγμής 6 κούπες – 2 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα και 2 super cups.
Η φιλανθρωπική δράση ήταν εξαρχής στους σκοπούς της ομάδας ή προέκυψε στην πορεία;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Η φιλανθρωπική δράση προέκυψε στην πορεία και, λόγω της συμμετοχής κάποιων παιδιών που ήταν πιο αναγνωρίσιμα, άρχισαν να μας καλούν να συμμετέχουμε σε αγώνες φιλανθρωπικού κοινωνικού σκοπού. Αυτό το καλλιεργήσαμε κι εμείς με τα χρόνια, και είναι κάτι για το οποίο είμαστε όλοι υπερήφανοι: για το ότι είμαστε εδώ για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Γι’ αυτό και, κάθε φορά που έχουμε έναν τέτοιο αγώνα, λέω στα παιδιά ότι θέλω να αποκτούμε και σχέση με τους ανθρώπους για τους οποίους παίζουμε, πολλοί από τους οποίους παλεύουν για τη ζωή τους. Επειδή έχω βρεθεί με πολλούς τέτοιους ανθρώπους, και έχω δει την αγωνία και τον φόβο τους, θέλω να βάζουμε τα σώματά μας ως ασπίδα ανάμεσα στον άνθρωπο και στον φόβο του. Θέλουμε να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι υπάρχει κάποιος δίπλα τους που νοιάζεται – έστω κι αν είναι για εκείνη την ώρα του αγώνα.
Επειδή, προφανώς, οι προσκλήσεις είναι πολλές, πώς αποφασίζετε ποιους αγώνες θα δώσετε; Ποια είναι τα κριτήρια για να πείτε το «ναι»;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Όποτε καλούμαστε να παίξουμε, εξετάζουμε αν όντως ισχύουν όλα αυτά που μας λένε (πολλές φορές δεν ισχύουν…), κάπως το συζητάμε και με το Σωματείο, και αποφασίζουμε.
Τα κριτήρια είναι, πρώτον, να υπάρχει όντως ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, ένας οργανισμός ή μια κοινωνική ομάδα που να έχει κάποια ανάγκη. Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε μια διοργανώτρια αρχή για να στηρίξει τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Διότι, όταν κάνεις έναν τέτοιο αγώνα, το κάνεις είτε για να μαζέψεις κάποια χρήματα, είτε για να δώσεις κάποια τρόφιμα κ.λπ.. Η διοργανώτρια αρχή διασφαλίζει ότι αυτό θα συμβεί, και δεν θα υπάρξουν παρατυπίες και παρατράγουδα.
Ποιες είναι οι ανάγκες, για τις οποίες χρειάζεται να κάνετε συχνότερα τέτοιους αγώνες;
ΤΑΚΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ: Εγώ είμαι στην ομάδα από το 2017 και, δυστυχώς, όσο καιρό συμμετέχω, τις περισσότερες φορές καλούμαστε να παίξουμε για ανθρώπους με ογκολογικά προβλήματα. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως χρειάζεται να μαζέψουν χρήματα για κάποια θεραπεία και να φύγουν στο εξωτερικό.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΤΑΒΡΗΣ: Έχουμε παίξει για παιδιά ή ενήλικες που είναι αντιμέτωποι με τον καρκίνο και χρειάζονται χρήματα για να πάνε στο εξωτερικό, έχουμε παίξει για ορφανοτροφεία, για κοινωνικά παντοπωλεία…
Ακόμα κι αν, μπροστά στην ασθένεια, κάποια από αυτά ακούγονται λίγο πιο “light”, είναι όλα εξίσου σημαντικά. Το Χριστοδούλειο Ίδρυμα Θηλέων, για παράδειγμα, με το οποίο έχουμε σταθερή συνεργασία, είναι για κορίτσια που είτε είναι χωρίς οικογένεια, είτε προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες με σοβαρά προβλήματα. Από εκεί και πέρα, για τα κοινωνικά παντοπωλεία παίζουμε στηρίζοντας ορισμένες τοπικές κοινωνίες.
Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να σας βρει, πώς μπορεί να έρθει σ’ επαφή μαζί σας;
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Αυτό συχνά συμβαίνει μέσω του κοινωνικού περίγυρου του καθενός. Όπως αυτό, το σημερινό, γίνεται μέσα από τη συνεννόηση που είχαμε εσύ κι εγώ, έτσι και ο καθένας μεταφέρει την πρόταση που μπορεί να του γίνει. Από εκεί και πέρα, η κάθε πρόταση εξετάζεται και αποφασίζουμε αν θα μπορέσουμε να είμαστε όλοι εκεί. Γι’ αυτό λαμβάνουμε πάντα υπ’ όψιν και τις συμμετοχές – το κατά πόσον η ομάδα είναι πρόθυμη, αλλά και μπορεί να ανταποκριθεί. Παίζει ρόλο, λοιπόν, και η προσφορά των ίδιων των μελών.
Το έχει πει και ο κόουτς πολλές φορές: το πρώτο μέλημα αυτής της ομάδας είναι η ένωσή της για τέτοιου είδους αγώνες, και μετά έρχεται η διασκέδασή μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Στο πρακτικό κομμάτι, να πω ότι συνήθως μας βρίσκουν μέσω του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Τα τελευταία χρόνια, όμως, μας βρίσκουν πολύ και μέσω των social media της ομάδας. Γι’ αυτό και προσπαθούμε πολύ να τα κρατήσουμε ενεργά, επειδή έτσι πολλοί άνθρωποι και παρακολουθούν τη δράση μας, αλλά και έχουν ένα πιο άμεσο τρόπο να μας βρουν. Η ομάδα έχει σελίδες και στο facebook, και στο Instagram.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Και, επίσης, να πούμε ότι δεν περιοριζόμαστε μόνο εντός Αθηνών. Έχουμε παίξει Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Λάρισα, Κρήτη, Κύπρο…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Έχουμε πάει και στο εξωτερικό• δύο φορές στο Κίεβο, στην Ουκρανία, πριν τα γεγονότα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Το ότι κινούμαστε και εκτός Αθηνών το λέω κυρίως για να δείξω ότι δεν περιοριζόμαστε μόνο στα πλαίσια της Αθήνας, όπου η μετακίνηση είναι ευκολότερη. Όλοι είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν, ακόμα κι αν χρειάζεται να παίξουμε εκτός.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΜΑΤΗΣ: Το καλό είναι ότι υπάρχουν και πολλά παιδιά που είναι πολύ καινούργια, τα οποία είναι πρόθυμα να μπουν κι εκείνα στη διαδικασία να μιλήσουν με άλλους ανθρώπους και να βοηθήσουν στο να ακουστεί η ομάδα και να γίνουν περισσότερες τέτοιες δράσεις.
Θέλουµε να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι δεν είναι µόνοι τους, ότι υπάρχει κάποιος δίπλα τους που νοιάζεται – έστω κι αν είναι για εκείνη την ώρα του αγώνα
Άρα, σε αυτή την προσπάθεια συμβάλλουν και άνθρωποι του ευρύτερου περιβάλλοντος της ομάδας…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Ειδικότερα για τους φιλανθρωπικούς αγώνες μιλώντας, έχουμε κάποιους φίλους, είτε είναι ηθοποιοί που συμμετείχαν παλαιότερα στην ομάδα, είτε φίλοι μας τραγουδιστές ή μοντέλα, οι οποίοι έρχονται και δίνουν το «παρών» σ’ αυτές τις διοργανώσεις.
Σ’ αυτά τα παιχνίδια που παίζετε εκτός Αθηνών, έχει τύχει να έρθουν ποτέ να παίξουν με την ομάδα έκτακτα και ηθοποιοί από την επαρχία;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ (κόουτς): Το να έρθει και να παίξει μαζί μας σε ένα φιλανθρωπικό ένας ηθοποιός που μπορεί να μην έχει παίξει ποτέ μπάλα στη ζωή του, δυστυχώς δεν έχει τύχει σε βαθμό που θα έπρεπε να τυχαίνει.
Είναι, όμως, κάτι που θα θέλατε να γίνεται;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Εννοείται ότι θα το θέλαμε στους φιλανθρωπικούς αγώνες!
Είχαμε κάνει, κάποια στιγμή, ένα φιλανθρωπικό αγώνα μαζί με τους τραγουδιστές στο παλιό γήπεδο της ΑΕΚ. Από εμάς είχαμε πάει οι γνωστοί που πάμε πάντα, αλλά από τους τραγουδιστές είχε έρθει πολύς κόσμος – από τον Πανταζή, μέχρι άλλους, λιγότερο γνωστούς. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουν αλλαγή κάθε τρία λεπτά και να μην μπορέσουμε να παίξουμε κανονικό παιχνίδι. Έμπαιναν μέσα, έτρεχαν μέχρι το κέντρο, δεν άντεχαν και έβγαιναν έξω! Αυτό, βέβαια, είχε και μία πλάκα…
Ο κόσμος ξέρει π.χ. ότι ο Πανταζής δεν παίζει μπάλα, ίσως παλαιότερα να έπαιζε. Αλλά και μόνο που ήταν εκεί, ήταν καλό. Έδωσε αυτό το «λίγο παραπάνω» που χρειάζεται ο άλλος για να έρθει να δει τον αγώνα, ακόμα κι αν είναι απλά για να το διασκεδάσει.
Απλά εμείς, οι ηθοποιοί, θεωρώ ότι είμαστε λίγο πιο ματαιόδοξοι και δεν θέλουμε να «πέσουμε» στα μάτια του άλλου, αν δεν είμαστε οι καλύτεροι! (γέλια)
Στην ομάδα, δηλαδή, παίζουν άνθρωποι που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν κάποια σχέση με το ποδόσφαιρο;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Χαριτολογώντας θα σ’ το πω: έρχονται και άνθρωποι που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την μπάλα.
Παίζουν όμως;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Παίζουν, ναι. Θα κάτσουν και στον πάγκο, όμως…
Κοίτα, αυτή τη συζήτηση την κάνουμε πολύ συχνά μεταξύ μας: υπάρχει αυτός που νομίζει ότι ξέρει να παίζει μπάλα, αυτός που έχει παίξει μπάλα, κι αυτός που όντως ξέρει μπάλα. Αυτοί είναι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι! (γέλια)
Εμάς δεν μας νοιάζει αυτό. Εμείς μαζευόμαστε επειδή είμαστε μια κοινότητα. Η προσπάθειά μας είναι να κρατήσουμε αυτή την κοινότητα ζωντανή και για τα φιλανθρωπικά, αλλά και για τη ευκαιρία που μας δίνει να κάνουμε την άθλησή μας. Εμείς δεν πληρωνόμαστε – ίσα ίσα, πληρώνουμε κιόλας!
Εδώ, λοιπόν, θέτεις κι ένα άλλο ζήτημα: Πώς συντηρείται αυτή η ομάδα;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Κατ’ αρχάς, με προσωπικό κόπο των ανθρώπων που είναι στην ομάδα. Το ότι ξυπνάμε όλοι στις 7 το πρωί κάθε Σάββατο, για να παίξουμε μπάλα στις 9, εκτός από τρέλα, θέλει κι ένα κόπο, ειδικά μετά από μια δύσκολη εβδομάδα.
Από εκεί και πέρα, όλοι συμβάλλουμε στο να βγουν τα έξοδα της ομάδας και αγωνιούμε στο να βρούμε χορηγούς, οι οποίοι θα μας δώσουν είτε τις φανέλες, είτε οτιδήποτε μπορεί ο καθένας. Αυτό είναι το σημαντικότερο, ώστε η ομάδα να μπορεί να προπονείται, να κάνει τους φιλανθρωπικούς της αγώνες και, παράλληλα, να συμμετέχει και σε ένα πρωτάθλημα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Να πούμε ότι χορηγός μας είναι η εταιρεία Admiral, η οποία μας παρέχει το αθλητικό υλικό που χρειαζόμαστε – τις εμφανίσεις, τις τσάντες κ.λπ.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΜΑΤΗΣ: Εδώ οφείλουμε να αναφέρουμε και έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν χρόνια στην ομάδα και, ενώ έχει φύγει στο εξωτερικό, συνεχίζει κάθε χρόνο να στέλνει προσωπικά του χρήματα. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Λεονάρντο Σφοντούρης• ήταν τιμή μας που τον είχαμε στην ομάδα, και εξακολουθούμε να τον έχουμε, ακόμα κι αν είναι μακριά.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΤΑΒΡΗΣ: Παλιά, όταν υπήρχε μεγαλύτερη οικονομική άνθηση, το Σωματείο έδινε κάποια χρήματα για να μπορέσει να συντηρηθεί η ομάδα και να αθλούνται οι ηθοποιοί. Τα τελευταία 20 χρόνια, υπάρχει ένα ταμείο που το έχουμε φτιάξει εμείς. Υπάρχουν, λοιπόν, κάποιοι όροι που λένε ότι, για να μπορέσει κανείς να συμμετέχει, συνεισφέρει στην ομάδα με ένα ποσό.
Καθόμαστε όλοι και λέμε: τα ετήσια έξοδα της ομάδας είναι αυτά και, βάσει των εκάστοτε υπολογισμών, ο καθένας κάνει τη συνδρομή του. Έχουμε πει εξαρχής ότι, αν υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί που έχουν οικονομικό θέμα (συμβαίνει κι αυτό…), μπορούν να ενημερώσουν τη διοίκηση για να βρεθεί μια λύση. Πάντα βρίσκονται άνθρωποι να βοηθήσουν – μία περίπτωση είναι αυτή του Λεονάρντο Σφοντούρη, άλλοι λένε «εγώ, παιδιά, θα πληρώσω για δύο». Άλλες φορές, αποφασίζουμε να στηρίξουμε κάποιον όλοι μαζί.
Επίσης, πρέπει να πούμε ότι, φέτος, το Πρωτάθλημα ΠΣΑΕ ΜΜΕ, στο οποίο είμαστε φιλοξενούμενοι, έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια να μειώσει τα έξοδα του πρωταθλήματος, ώστε να μπορέσουν όλες οι ομάδες να αγωνιστούν.
Από όσα ακούω, εγώ καταλαβαίνω ότι όλο αυτό στηρίζεται στην αγάπη και στο μεράκι των ανθρώπων γι’ αυτό το παιχνίδι και γι’ αυτές τις συναντήσεις του Σαββάτου…
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΜΑΤΗΣ: Είναι αυτό που είπε πριν ο Δημήτρης: δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε καταφέρει να γίνουμε οικογένεια. Τη βιολογική σου οικογένεια δεν τη διαλέγεις, όμως τους ανθρώπους που έχεις στην ομάδα τους έχεις διαλέξει και σ’ έχουν διαλέξει, για να είστε μαζί και στα καλά, και στα άσχημα. Και δεν ήταν όλα τα χρόνια ρόδινα… αλλά ακόμα είμαστε εδώ! Νομίζω ότι αξίζει όλη αυτή την αγάπη που παίρνουμε εμείς μέσα, να τη δίνουμε και έξω.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Πρέπει να πω ότι, όλα αυτά τα χρόνια, έχουν υπάρξει φορές που με έχουν προσεγγίσει διάφοροι υποψήφιοι χορηγοί και μου έχουν προτείνει να αλλάξουμε το όνομα της ομάδας. Δεν θέλουμε να το κάνουμε αυτό, γιατί είμαστε ένας κλάδος που περνάει δύσκολα. Όπως και το ίδιο το Σωματείο περνάει δύσκολα… Θέλουμε, λοιπόν, να στηρίξουμε και την επαγγελματική μας ιδιότητα, και το Σωματείο μας – θέλουμε να είμαστε η «Ποδοσφαιρική Ομάδα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών».
Γι’ αυτό και, κάποια στιγμή, κάναμε αγώνα για να βοηθήσουμε και το ίδιο το Σωματείο, λόγω βασικών ελλείψεων που υπήρχαν. Όπως και εκείνοι μας έχουν στηρίξει σε κάποιες δύσκολες στιγμές, με την παρουσία τους, με την παραχώρηση χώρου για να κάνουμε κάποιες συναντήσεις… έτσι κι εμείς μαζέψαμε φέτος όλα τα κύπελλα και τα τρόπαια που με τόσο κόπο και δάκρυα έχουμε κατακτήσει, και τα προσφέραμε στο Σωματείο. Υπάρχει, λοιπόν, μια τροπαιοθήκη με οοόλα (είναι πολλά!) τα κύπελλα που έχει κατακτήσει η ποδοσφαιρική ομάδα όλα αυτά τα χρόνια!
Ο πρώτος σκόρερ της ομάδας συνολικά ποιος είναι;
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΤΑΒΡΗΣ: Τα τελευταία 4-5 χρόνια αρχίσαμε να κρατάμε στατιστικά!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Λόγω συμμετοχών, λόγω απόδοσης και λόγω θέσης, ο πρώτος σκόρερ συνολικά μάλλον είναι ο Κώστας Φραγκολιάς.
Ο πρώτος σκόρερ στο φετινό πρωτάθλημα;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Φέτος είναι ο Κώστας Νικούλι. Και δεύτερος ο Γιώργος (Γεροντιδάκης).
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Πάντως, πέρα από τα αποτελέσματα των αγώνων, περνάμε πολλά μαζί κάθε Σάββατο – από αυτά που ζούμε στα αποδυτήρια, μέχρι μετά που θα μαζευτούμε όλοι να πάμε για καφέ. Όλα αυτά μας ενώνουν. Όπως έχει πει και ένας φίλος μας, ο Νίκος Μαυράκης, «όλη η ζωή μας αυτά τα Σάββατα»… Αυτό θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος!
Είµαστε µια οµάδα που τρέχει για τον αγώνα του άλλου
Θα είναι! Θα το προχωρήσω λίγο, λοιπόν: Πέρα από τις παρεΐστικες, τις «δικές σας» στιγμές, ποιο στιγμιότυπο θα ξεχωρίζατε από αυτούς τους φιλανθρωπικούς αγώνες, το οποίο έχει εντυπωθεί στη μνήμη σας;
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Εμένα μου έχουν χαραχτεί στο μυαλό αυτά που ζήσαμε στο φιλανθρωπικό που είχαμε παίξει στη Δραπετσώνα. Είδα σε μια περιοχή της Αθήνας, που δεν τη λες και την πιο αναπτυγμένη (μάλλον το αντίθετο), να υπάρχει πολύ μεγάλη ανθρωπιά. Είδα ένα γήπεδο γεμάτο, σου το λέω κι ανατριχιάζω, ουσιαστικά από φίλους μιας νέας γυναίκας 38-39 χρονών, για την οποία παίζαμε.
Στο ημίχρονο είχε γίνει πασίγιο, για να περάσει αυτή η γυναίκα που μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο, και ένα ολόκληρο γήπεδο χειροκροτούσε ασταμάτητα… Αυτή είναι μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Εκείνον τον αγώνα τον είχε καλύψει τηλεοπτικά και η ΕΡΤ.
Κι ενώ μια Πολιτεία δεν βοήθησε έναν άνθρωπο, έβλεπες να το κάνουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουνε πολλά.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΤΑΒΡΗΣ: Ο Σύλλογος Ποντίων στη Δραπετσώνα διοργανώνει κάθε χρόνο φιλανθρωπικό αγώνα, και μας καλεί πάντα να πάμε να παίξουμε. Επειδή εμένα είναι και η περιοχή μου εκεί, νιώθω ακόμα μεγαλύτερη περηφάνια!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΜΑΤΗΣ: Νομίζω ότι ο Γιώργος τα είπε όλα: όποιος είδε την εικόνα με το πασίγιο και την κοπέλα να περνάει από μέσα, σίγουρα του έχει χαραχτεί στη μνήμη. Βλέποντας αυτό και μόνο, καταλαβαίνεις τα πάντα… Η κοπέλα έφυγε στο εξωτερικό και, ευτυχώς, μαθαίνουμε ότι όλα πήγαν καλά!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Η Όλγα Μαυρίδου ήταν μια κοπέλα με μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου, και έπρεπε να φύγει άμεσα για το Memorial Hospital στη Νέα Υόρκη, το οποίο ήταν το μοναδικό μέρος στον πλανήτη όπου γινόταν η συγκεκριμένη θεραπεία.
Σ’ αυτό είχαν βοηθήσει πολύ και διάφοροι φίλοι συνάδελφοι ηθοποιοί. Είναι αυτό που λέμε «η αξία του κάθε μέσου έγκειται στη χρήση του»: είχαμε βρει συναδέλφους που είχαν πολύ μεγάλο αριθμό ακολούθων στο Instagram, τους στείλαμε τα στοιχεία για τον αγώνα, και τα ανέβασαν σχεδόν όλοι! Έτσι, η πληροφορία πήγε σε πολύ κόσμο. Πέρα από την ημέρα του αγώνα, μαζεύτηκαν τα χρήματα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Και μιλάμε για υπέρογκο ποσό…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Αν και μπροστά σ’ αυτά που θα μπορούσε να δώσει ένα κράτος, το ποσό αυτό είναι μικρό…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Μέσα σε δύο εβδομάδες, η Όλγα με τον άνδρα της και το παιδάκι τους πήγαν στη Νέα Υόρκη. Είναι εκεί 8 μήνες, οι θεραπείες πήγαν πολύ καλά και τώρα είναι σε φάση να γυρίσουν.
ΤΑΚΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ: Πέρα από τον αγώνα για την Όλγα, εγώ θυμάμαι και δύο αγώνες που δώσαμε στο Ελληνικό στη μνήμη ενός παιδιού που είχε φύγει, του Αλέξανδρου. Αυτός ο αγώνας διοργανώνεται κάθε χρόνο από το πατέρα του και μαζεύονται χρήματα για να αγοραστούν αμαξίδια και εξαρτήματα που δωρίζονται σε κλινικές για παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες.
Επίσης, θέλω να διευκρινίσω κάτι γι’ αυτό που συζητούσαμε στην αρχή: τις δράσεις στις οποίες συμμετέχουμε, τις ψηφίζει σύσσωμη η ομάδα. Ακόμα κι αν είναι ένας εκείνος που κάνει την αρχική επαφή, την απόφαση την παίρνουμε όλοι μαζί. Λειτουργούμε συλλογικά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Για να σου πω την αλήθεια, όταν συζητούσαμε τη σύσταση αυτής της ομάδας, το μοντέλο που είχα στο μυαλό μου ήταν οι Corinthians του Sócrates, στη Βραζιλία, όπου τις αποφάσεις τις έπαιρναν όλοι μαζί.
ΣΑΚΗΣ ΤΣΙΝΙΑΡΟΣ (αντιπρόεδρος της ομάδας): Εγώ θέλω να πω ότι αυτή η ομάδα είναι ένας πυρήνας που μας δίνει όλους τη χαρά να βοηθάμε ανθρώπους. Αυτός είναι ο πρώτος σκοπός, το παιχνίδι και η ομαδικότητα έρχονται μετά.
Τα δύο τελευταία φιλανθρωπικά που κάναμε για τον Αλέξανδρο και την Όλγα ήταν πάρα πολύ συγκινητικά. Και χαίρομαι που είδα την Όλγα να χτυπάει το καμπανάκι της επιτυχίας στην Αμερική!
Γενικά είμαστε μια ομάδα που τρέχει για τον αγώνα του άλλου. Κι ενώ στους άλλους αγώνες είμαστε 11 ή 12 άτομα, στους φιλανθρωπικούς αγώνες είμαστε πάντα 20 – 23. Το είδαμε και στον αγώνα που δώσαμε για το Χριστοδούλειο Ίδρυμα Θηλέων στον Δήμο Χαϊδαρίου, όπου είχαμε μαζευτεί 30 – 35 άτομα!
Έχετε καθόλου εικόνα πόσους φιλανθρωπικούς αγώνες έχει παίξει η ομάδα μέχρι στιγμής;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Πάνω από 150 σίγουρα…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Εγώ είμαι στη ομάδα από το 1997, με ένα μικρό διάλειμμα ενδιάμεσα. Ωστόσο, θέλω να πω κάτι που έχει σημασία: τα τελευταία χρόνια η ομάδα ξανασυστάθηκε, γιατί κάποια στιγμή ήταν προς διάλυση. Κάποιοι μεγαλώσανε, κάποιες παλιές νοοτροπίες που υπήρχαν δεν ταίριαζαν πια με την ομάδα…
Ως προς τα φιλανθρωπικά, όμως, δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο ένα. Το κάθε ένα είχε τη σημασία του. Αυτό που μετράει περισσότερο (κι αυτό ισχύει για όλους μας), είναι το ότι θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΤΑΒΡΗΣ: Εγώ θυμάμαι ένα φιλανθρωπικό αγώνα που κάναμε το 2017 στον Βύρωνα, για τον μικρό Ανέστη. Είχαν έρθει οι διεθνείς του 2004, είχαν έρθει κάποιοι παλαίμαχοι της ΑΕΚ, ήταν οι ακαδημίες από τις ομάδες του Βύρωνα, και ήταν ένα γήπεδο γεμάτο, να φωνάζει το όνομα του παιδιού! Εμείς ένα 35λεπτο παίξαμε, δεν παίξαμε καν ένα παιχνίδι ολόκληρο! Πήγαμε 20 άτομα, κανονίσαμε τις δουλειές μας, και παίξαμε ο καθένας μας ένα τέταρτο! Αλλά ήταν τόσο ωραία η διοργάνωση που είχε γίνει από την τοπική κοινωνία, που άξιζε και μόνο η συμμετοχή.
Επίσης, πέρα από το φιλανθρωπικό, έχουμε περάσει και συγκλονιστικές στιγμές: μετά από ένα παιχνίδι, και αφού είχε φύγει ο γιατρός, ένας παίκτης της αντίπαλης ομάδας έπαθε στα αποδυτήρια ανακοπή και του γύρισε η γλώσσα. Έτυχε, ευτυχώς, από εμάς να ξέρουν Πρώτες Βοήθειες ο Δημήτρης ο Ζωγραφάκης και ο Βασίλης ο Μαργέτης. Περνούσε τυχαία απ’ έξω και ένας διασώστης του Ερυθρού Σταυρού με τη μηχανή και κατέβηκε… Του έκαναν ΚΑΡΠΑ επί 25-30 λεπτά εναλλάξ, για να τον κρατήσουν στη ζωή μέχρι να έρθει το ΕΚΑΒ, και ο άνθρωπος σώθηκε!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Αυτό, λοιπόν, έθεσε και ένα πολύ σημαντικό ζητούμενο, το ότι θα πρέπει να έχουμε μία σχετική φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Μα αυτό δεν θα έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο;
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΑΚΗΣ: Ζούμε σε μια χώρα, όπου τα βασικά δεν είναι καθόλου αυτονόητα…
Επίσης, αυτό που κάνει πολύ συχνά στα φιλανθρωπικά ο Δημήτρης ο Καλαντζής (όταν ήμουν μικρός δεν το αντιλαμβανόμουν και πολύ…), είναι να μας εξηγεί κάθε φορά τον λόγο για τον οποίο έχουμε πάει. Επειδή ζούμε σε μια κοινωνία, στην οποία δεν ενδιαφερόμαστε και πολύ για τον διπλανό μας, κι εμείς κάνουμε και μια δουλειά στην οποία συνήθως τρέχουμε πανικόβλητοι, είναι πολύ σημαντικό ως ομάδα να γνωρίζουμε την ιστορία του ανθρώπου για τον οποίο πάμε να παίξουμε. Αλλιώς δεν μπορείς να βοηθήσεις ουσιαστικά. Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε εμείς που βοηθάμε• αυτοί οι άνθρωποι είναι που βοηθούν εμάς να γίνουμε καλύτεροι. Είναι δούναι και λαβείν.
Η ομάδα έχει ξανασυσταθεί, το πιάσαμε όλο από την αρχή. Γι’ αυτό και τα τελευταία φιλανθρωπικά που κάναμε έχουν μια πιο ιδιαίτερη «μυρωδιά».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Αλλά δεν παύουμε να θέλουμε να κερδίζουμε και εκεί! (γέλια)
Τι να πούμε για το τέλος;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗΣ: Η ομάδα αυτή έχει κάνει καλό σε όλους μας. Ξέρεις πόσες φορές έχουμε τσακωθεί μεταξύ μας; Έχουμε σκοτωθεί, έχουμε βριστεί, έχουμε αγκαλιαστεί, έχουμε αγαπηθεί – ό,τι ακριβώς συμβαίνει και σε μια οικογένεια!
Και το πιο σημαντικό, που είναι και το σύνθημά μας πριν από κάθε αγώνα, είναι ότι «είμαστε το ΣΕΗ και παίζουμε πάντα για τη νίκη!». Η ομάδα αυτή μάς έχει μάθει να αγωνιζόμαστε μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα, μας έχει μάθει να πολεμάμε, μας έχει μάθει να είμαστε Μαζί. Όπως και στο θέατρο, έτσι και σ’ αυτή την ομάδα είμαστε άνθρωποι μαζί. Αυτό το «μαζί» δεν είναι κάτι απλό.
Αυτά τα παιδιά εδώ, αλλά και εκείνα που λείπουν σήμερα, εγώ τα αισθάνομαι σαν μέλη της οικογένειάς μου. Γι’ αυτό προσπαθώ να έχουμε πάντα κάτι να δώσουμε πίσω. Γιατί, δίνοντας, σφίγγουν περισσότερο αυτοί οι δεσμοί.
Μα και η έμπρακτη προσφορά σε κάποιον που έχει ανάγκη, δεν είναι ένα είδος νίκης;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ: Η μεγαλύτερη!