Χρύσα Παπά: «Η "Σέρρα" είναι μια παράσταση που γιορτάζει το μεγαλείο της ζωής»

«Σέρρα – Η ψυχή του Πόντου», λοιπόν… Τι ήταν εκείνο που σε οδήγησε στο να επιλέξεις το συγκεκριμένο έργο;
Μεταφυσικό θα ακουστεί αυτό που θα πω, αλλά νομίζω ότι αυτό το έργο «με βρήκε»…
Κάποιους μήνες πριν συμφωνήσω αυτή τη δουλειά, μέσα στο πλαίσιο της αγάπης μου για τα βιβλία, βρέθηκε στα χέρια μου στη διάρκεια μιας περιοδείας, και το διάβασα πολύ γρήγορα. Θυμάμαι ότι, μετά την παράσταση, ανυπομονούσα να συναντηθώ ξανά με αυτό το βιβλίο, για να «ταξιδέψω» μαζί του… Μετά από μήνες ήρθε η πρόταση γι’ αυτή την παράσταση. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα…

Η παράσταση στηρίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου. Ποια είναι ακριβώς η ιστορία που θα παρακολουθήσουμε;
Πρόκειται για μια οικογενειακή και ερωτική ιστορία, από το 1915, έως το 1962. Μια ιστορία γεμάτη αγάπη, έρωτα, τρυφερότητα, αλλά και βία και σκληρότητα, διότι διαδραματίζεται σε χρόνια πολύ σημαντικά ιστορικά, όπως είναι η Σφαγή των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ποντίων και τα βασανιστήρια των Ποντίων στη Σοβιετική Ένωση.
Στη σκηνή παρουσιάζομαι ως η Λεμονιά, η κόρη του πατέρα της ιστορίας, που εμφανίζεται στο κοινό για να αφηγηθεί την ιστορία του πατέρα της. Πρόκειται για ένα έργο και μια παράσταση που γιορτάζει το μεγαλείο της ζωής.

Πόσο μεγάλη πρόκληση είναι για έναν ηθοποιό το να βρίσκεται μόνος πάνω στη σκηνή, απόλυτα «εκτεθειμένος» απέναντι στους θεατές;
Μεγάλη πρόκληση, που χρειάζεται πολλή και αδιάκοπη δουλειά. Για μένα κάθε ρόλος είναι πρόκληση, είτε βρίσκεσαι σε ένα σύνολο, είτε κάνεις ένα μονόλογο. Προφανώς οι απαιτήσεις διαφέρουν.
Δεν σκέφτομαι ότι είμαι «εκτεθειμένη» απέναντι στους θεατές, μάλλον γιατί αυτό μου φαίνεται αγχωτικό. Το μόνο που σκέφτομαι είναι να είμαι συνεπής και να πω αυτή την ιστορία στον κόσμο.

«Μια ηθοποιός. 12 ρόλοι», διαβάζουμε στην περιγραφή της παράστασης. Ποιες οι δυσκολίες ενός τέτοιου απαιτητικού εγχειρήματος;
Δεν θα τις χαρακτήριζα «δυσκολίες», αλλά απαιτήσεις. Όπως, όμως, απαιτήσεις έχει κάθε ρόλος. Χρειάστηκε πολλή μελέτη και δουλειά που ακόμα συνεχίζεται – και δεν θα την σταματήσω, πιστεύω. Δουλέψαμε με τον σκηνοθέτη, τον Σωτήρη Χατζάκη, πολύ καιρό. Λίγο παραπάνω από τρεις μήνες. Πολλή δουλειά και πολλή πρόβα: Αυτό είναι το σημαντικό για μένα, και όλα γίνονται. Και, φυσικά, αδιάκοπα μαθήματα φωνητικής και άθληση, διότι το μέσο μας είναι το σώμα μας.
Στην παράσταση αυτή υποδύομαι 12 διαφορετικούς ρόλους, άντρες, γυναίκες, Έλληνες, ξένους – και όλα αυτά με ένα κοστούμι. Στην υποκριτική βασίζονται όλες οι αλλαγές… και συμβαίνει, έτσι, ο θεατής να παρακολουθεί τόσους ανθρώπους, μέσα από μια εναλλαγή αφήγησης και ρόλων.

Η ιστορία του έργου διαδραματίζεται με φόντο μια μεγάλη ιστορική «πληγή». Παρατηρείς καθόλου τις αντιδράσεις του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης; Υπάρχει κάτι αξιοσημείωτο που θυμάσαι;
Ως αφηγήτρια της ιστορίας, μιλώ στο κοινό, τους μιλώ κατάματα. Αυτό που παρατηρώ κάθε φορά και που συνειδητοποιώ ουσιαστικά μετά την παράσταση, είναι ότι ο κόσμος «αναπνέει» μαζί μου, αυτό νιώθω. Νιώθω ότι αυτό το ταξίδι το κάνουμε μαζί.
Αντιλαμβάνομαι, αλλά εκ των υστέρων, όχι τη στιγμή της παράστασης, το «πώς γράφουν» τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα που ακούγονται. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι με τον κόσμο κάνουμε παρέα ένα ταξίδι, και είναι εκεί, μαζί μου…
Σε όσες παραστάσεις έχω κάνει μέχρι τώρα, δεν έχω δει έναν άνθρωπο να πιάνει στο χέρι του το κινητό. Αστείο μπορεί να ακούγεται αυτό, αλλά έτσι όπως έχουμε γίνει με τα κινητά, θεωρώ πως το να μη συμβαίνει είναι σημαντικό.

Πρόκειται για μια παράσταση ιδιαίτερα φορτισμένη συγκινησιακά. Υπάρχει κάποιο σημείο του έργου που εσένα, προσωπικά, σε αγγίζει περισσότερο;
Είναι πολλές οι σκηνές που με συγκινούν σε αυτό το έργο, υπάρχει όμως μία που έχω κόμπο στον λαιμό από την πρώτη μέρα των προβών: Η στιγμή που συναντιέται ο πατέρας με την κόρη μετά από 19 χρόνια και πηγαίνουν οι δυο τους μια βόλτα. Αυτή η σκηνή με συγκινεί βαθιά…

Η συγκεκριμένη παράσταση άγγιξε πολύ το κοινό, με αποτέλεσμα να συνεχίζει και φέτος. Είναι αυτό και ένα είδος δικαίωσης για σένα;
Ναι, φυσικά, είναι για κάθε άνθρωπο της δουλειάς μας. Για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, τα τελευταία δυο χρόνια δεν είχαμε κανονικές συνθήκες στη λειτουργία των θέατρων – και όχι μόνο δηλαδή… Άρα, ένας βασικός λόγος που συνεχίζουμε είναι και αυτός, διότι τα προηγούμενα χρόνια δεν το απολαύσαμε όπως θα θέλαμε. Επιθυμία μου είναι να πω αυτή την ιστορία σε όλο τον κόσμο και να βιώσουμε αυτό το ταξίδι παρέα.

Και ως προς τα πρακτικά του πράγματος: Πού και ποιες μέρες θα βλέπουμε την παράσταση φέτος;
Φέτος έκανα πρεμιέρα στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη, παίξαμε εκεί δυο τριήμερα σε ένα κατάμεστο θέατρο. Και τώρα ξεκινάμε με πολλή χαρά παραστάσεις στην Αθήνα, στο Θέατρο «Μικρό Άνεσις», την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου.

Δείτε το trailer:

INFO
«Σέρρα – Η ψυχή του Πόντου»
Από Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2022
Διάρκεια: 90′ (χωρίς διάλειμμα)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή 21:00, Σάββατο 21:00, Κυριακή 21:00
Εισιτήρια: 16€ γενική είσοδος, 14€ φοιτητικό – ανέργων – ΑμεΑ
Προπώληση: viva.gr