Μαρία Λυσάνδρου
Καθισμένοι λοιπόν εκεί, μπροστά στη σκηνή, είπαμε να κάνουμε μια κουβέντα γι’ αυτό το έργο της Σάλι Πότερ, το οποίο είναι τόσο «πραγματικό», τόσο γλυκόπικρο, τόσο κωμικοτραγικό, όσο και η ίδια η ζωή. Το «Πάρτυ», το οποίο έχει γυριστεί και σε ταινία το 2017, με πρωταγωνίστρια την Κριστίν Σκοτ Τόμας, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, κι εγώ είχα το προνόμιο να έχω γύρω μου, μαζεμένους, όλους τους πρωταγωνιστές, βλέποντας για λίγο την παράσταση και τους χαρακτήρες της μέσα από τη δική τους οπτική γωνία. Τι ωραιότερο από αυτό;
Πηνελόπη Μαρκοπούλου
Εσείς, λοιπόν, είστε η Τζάνετ, για χάρη της οποίας γίνεται αυτό το πάρτυ…
Η Τζάνετ είναι ένα πρόσωπο που έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή στην πολιτική. Είναι ένας πολύ ρομαντικός άνθρωπος, πιστεύει δηλαδή ότι η πολιτική και η ιδεολογία, την οποία ασπάζεται, θα αλλάξει ίσως τον κόσμο. Έχει καταφέρει, έχοντας πάντα δίπλα της τον άνδρα της, τον Μπιλ, να ανελιχθεί μέσα στο κόμμα και να γίνει σκιώδης Υπουργός Υγείας.
Τη στιγμή, λοιπόν, που ξεκινάει το έργο, η Τζάνετ έχει φτάσει στο peak της επιτυχίας της, έχει καταφέρει τα πάντα. Μέχρι που… η μία αποκάλυψη μετά την άλλη βγάζουν τα πράγματα έξω από τα «κουτάκια», μέσα στα οποία εκείνη τα είχε τακτοποιήσει.
Αυτό που με γοητεύει σ’ αυτό το «υλικό» είναι ότι ο χαρακτήρας πλέον δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται, έχει χάσει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Δεν ξέρει πια αν όλα εκείνα που πίστευε ισχύουν – όλα αυτά είναι πολύ γοητευτικά, πολύ επώδυνα, αλλά και κωμικοτραγικά…
Γι’ αυτήν, λοιπόν, όσα συμβαίνουν είναι αντιστρόφως ανάλογα: εκεί που η καριέρα της πάει στα ύψη, τα προσωπικά της βρίσκονται ξαφνικά στον πάτο. Και χωρίς να έχει υποψιαστεί τίποτα…
Όχι, δεν είχε υποψιαστεί τίποτα! Και, τελικά, δεν ξέρεις τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου. Πώς αυτό που πίστευες ως τέλειο και ιδανικό, το οποίο είχες φτιάξει «κάπως» μέσα σου, γκρεμίζεται. Σαν να είσαι με έναν άνθρωπο χρόνια και, ξαφνικά, σαν να βλέπεις κάποιον που δεν ξέρεις. Ή οι φίλοι σου: ενώ πίστευες ότι ξέρεις τα πάντα γι’ αυτούς, φαίνονται πια άλλα πρόσωπα. Για την Τζάνετ είναι λίγο σαν να παραμορφώνονται όλα τα πρόσωπα κατά τη διάρκεια του έργου αυτού. Σαν να βλέπει μεγάλα κεφάλια, σαν να βλέπει ένα τέρας μπροστά της… Το έργο διαρκώς αποκαλύψεις, έχει σασπένς.
Κι αν ήταν κάπου να ξεχωρίσουμε ένα βασικό μήνυμα του έργου αυτού;
Ίσως το θέμα της αλήθειας να είναι ένα τέτοιο μήνυμα. Διότι όλα τα πρόσωπα κάτι κρύβουν – αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις στον άλλον, αποκαλύπτεται τελικά ότι δεν ήταν καθόλου έτσι. Είναι βαθιά ανθρώπινο…
Δημήτρης Καραμπέτσης
Κι εσείς ποιος είστε στο έργο;
Εγώ είμαι ο Μπιλ, ο σύζυγος της Τζάνετ, η οποία μόλις έχει επιτύχει να γίνει σκιώδης Υπουργός Υγείας – ένα επίτευγμα στο οποίο την έχω βοηθήσει, στο οποίο έχουμε στοχεύσει και οι δύο, μέχρι που…
Μέχρι που; Τι σας συμβαίνει ξαφνικά;
Πολλά πράγματα συμβαίνουν στους ανθρώπους… (γέλια) Έρχονται τα πάνω κάτω, κι αλλάζει το σύμπαν!
Ποιο θα λέγατε ότι είναι το δυνατό χαρτί του δικού σας χαρακτήρα;
Επειδή πρόκειται για θέατρο, το οποίο θα παρακολουθήσουν θεατές, θα ήμουν ευτυχής αν οι άνθρωποι που θα το δουν, βγάλουν ο καθένας το δικό του συμπέρασμα. Και, κάπου εκεί, θα με «βρω» κι εγώ. Θα βρω κι εγώ τον δικό μου στόχο σ’ αυτή την «περιδιάβαση» σ’ αυτόν τον ρόλο, σ’ αυτό το έργο.
Και μπορεί να είναι και κάτι που εσείς δεν είχατε σκεφτεί, έτσι; Σας τυχαίνει ποτέ αυτό;
Βεβαίως! Το τι βλέπει ένας θεατής είναι πολύτιμο!
Δημήτρης Γεωργαλάς
Ποιον υποδύεστε στην παράσταση;
Υποδύομαι τον Γκότφριντ, ένα Γερμανό που ασχολείται με την εναλλακτική ιατρική και ο οποίος προσπαθεί να πείσει ότι το μυστικό της θεραπείας διάφορων ασθενειών κρύβεται σε έναν άλλο τρόπο σκέψης και ζωής. Για μένα αυτός ο ρόλος είναι μια απόλαυση, είναι πολύ χαριτωμένος. Είναι σαν μια «αντίστιξη» μέσα σε όλο αυτό το ορθολογιστικό πνεύμα που κυριαρχεί στο έργο…
Κι αν ήταν να ξεχωρίσετε εκείνο το στοιχείο του Γκότφριντ, που εσείς θεωρείτε πιο ιδιαίτερο;
Ο τρόπος που μιλάει, τα τσιτάτα που λέει (γιατί του αρέσει πάρα πολύ να μιλάει με αποφθέγματα)… Ουσιαστικά, όμως, είναι αμήχανος όταν έρχονται τα πολύ δύσκολα. Στην ουσία, δεν μπορεί να κάνει και πολλά, δεν μπορεί να επέμβει. Νομίζω ότι είναι ακόμα εκκολαπτόμενος, ακόμα τη μαθαίνει τη διαδικασία.
Θεοδώρα Σιάρκου
Εσείς πώς βρεθήκατε στο πάρτυ;
Εγώ υποδύομαι την Έιπριλ, την πιο στενή φίλη της Τζάνετ από τα φοιτητικά τους χρόνια. Έχει κι αυτή, με τον τρόπο της, ενθαρρύνει και υποστηρίξει την Τζάνετ στον στόχο της ζωής της. Μη σας πω ότι, για την Έιπριλ, το να έχει μια τόσο σημαντική επαγγελματική ανέλιξη η κολλητή της ίσως είναι πιο σημαντικό από τη δική της προσωπική ανέλιξη.
Και τι κάνει στη ζωή της η Έιπριλ;
Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση στη γραφή της Σάλι Πότερ είναι ότι έχει δώσει σε όλους τους χαρακτήρες ένα επάγγελμα. Για την Έιπριλ λέει ότι είναι «πρώην ακτιβίστρια, νυν κομψή επαγγελματίας». Εγώ, λοιπόν, έχω αποφασίσει ότι αυτή είναι εισοδηματίας, έχει ακίνητα και εισπράττει ενοίκια. Έχει επιλέξει να ζει με τον Γκότφριντ, τον εναλλακτικό αυτό life coach που, αν τους δει κανείς μαζί, θα του φανούν πολύ αταίριαστοι.
Η Έιπριλ είναι μια γυναίκα πολύ δυναμική, πολύ σίγουρη για τον εαυτό της, είρων και, στην πραγματικότητα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι κανένας δεν τη συμπαθεί, είναι αντιπαθής σε όλους. Η Τζάνετ, βέβαια, την ξέρει, γι’ αυτό και την αντιμετωπίζει διαφορετικά. Θα λέγαμε ίσως ότι είναι ο καθρέφτης όλων των τρωτών σημείων των άλλων, γι’ αυτό και κανείς δεν θέλει να έχει πολλά-πολλά μαζί της. Και είναι η μόνη σε αυτό το πάρτυ που, ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά τα απίθανα, έχει διατηρήσει την ψυχραιμία της. Παρόλα αυτά, και στην Έιπριλ υπάρχει αυτή η μετατόπιση για την οποία έλεγε πριν η Ξανθή, αλλά δεν θα πω τώρα γι’ αυτό περισσότερα…
Ξανθή Γεωργίου
Και ο δικός σας ρόλος;
Εγώ είμαι η Μάρθα, καθηγήτρια πανεπιστημίου και είμαι παντρεμένη με την Τζίνι. Είμαι κολλητή φίλη με τον Μπιλ από το πανεπιστήμιο. Οι δυσκολίες στη ζωή μου με έχουν κάνει έναν πολύ δωρικό και αυστηρό άνθρωπο που δεν ανοίγεται και δεν τσαλακώνεται εύκολα. Η συνάντηση σ΄ αυτό το σπίτι, σ’ αυτό το πάρτυ, με γεμίζει αμηχανίες γιατί μαθαίνω πράγματα από αγαπημένους μου ανθρώπους που με σοκάρουν.
Ούτε κι εσείς ξέρατε, δηλαδή, τι συμβαίνει…
Ήξερα κάποια πράγματα, κουβαλάω κι εγώ κάποια μυστικά. Στην πραγματικότητα, όλοι μας έχουμε μυστικά, και έχει ενδιαφέρον το πώς όλα αυτά τα μυστικά αποκαλύπτονται, επηρεάζουν τους γύρω μας και πώς, ξαφνικά, μένουμε όλοι μετέωροι. Είναι ενδιαφέρον πώς, μέσα σε ένα τόσο γρήγορο ρυθμό, συμβαίνουν πολλές μετατοπίσεις των χαρακτήρων, τις οποίες δεν μπορούν και να διαχειριστούν.
Αρετή Πασχάλη
Κι εσείς;
Εγώ είμαι η Τζίνι, σύζυγος της Μάρθας, η οποία βρίσκεται στο πάρτυ αυτό που δεν είναι της κοινωνικής της τάξης. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον νιώθει υποδεέστερη.
Η Τζίνι είναι ένα φωτεινό πλάσμα, παρορμητική, ευαίσθητη… Είμαι σεφ, αγαπώ τη δουλειά μου, αλλά πιο πολύ αγαπώ τη Μάρθα – εκείνη είναι το σύμπαν μου, ο κόσμος μου ολόκληρος. Η επίδρασή της είναι τεράστια πάνω μου. Δεν είμαι καριερίστρια, το μόνο που θέλω είναι να είμαι μαζί της και να φέρω στον κόσμο τα παιδιά μας.
Τρία παιδιά; Καλά το κατάλαβα;
Ναι, ναι… Την ημέρα του πάρτυ είχα πάει για υπέρηχο και μας αποκάλυψε ο γιατρός ότι η κύηση είναι τρίδυμη. Κι ενώ προσπαθώ να την αντιμετωπίσω με πολλή χαρά, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Εκείνο που λαμβάνω από τη Μάρθα δεν είναι αυτό που περίμενα, δεν είναι ευτυχία, αλλά μια ματιά διττή που, περισσότερο πηγαίνει προς το «τι μας περιμένει τώρα, πόσο θα αλλάξει η ζωή μας». Εγώ είμαι πολύ ανασφαλής, οπότε μετά από αυτή την αντίδραση, βουλιάζω κι εγώ…
Νικορέστης Χανιωτάκης
Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτόν τον φοβερό δικό σου χαρακτήρα…
Τον Τομ, ναι. Ο Τομ κυνηγάει τον Τζέρι… (γέλια)
Είμαι, λοιπόν, σε μια φάση της ζωής μου, που διεκδικώ τη γυναίκα της ζωής μου, τη Μαριάν – με την οποία είμαι ήδη παντρεμένος, βεβαίως, αλλά νιώθω ότι τη χάνω. Γι’ αυτήν πολεμάω, με έναν λανθάνοντα τρόπο.
Είμαι ο τελευταίος καλεσμένος σ’ αυτό το πάρτυ. Ή, μάλλον, είμαι ο προτελευταίος καλεσμένος, αφού ο τελευταίος είναι… αυτή που περιμένω κι εγώ! Ερχόμενος, λοιπόν, φέρνω μέσα στο σπίτι ένα όπλο. Πώς ήρθε το χρήμα στη Γη και τα διέλυσε όλα; Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει κι εδώ με το όπλο: έρχεται το φίδι μέσα στον Παράδεισο και διαλύει τα πάντα… Εν πάση περιπτώσει, είμαι ένας άνθρωπος που βρίσκεται «στα κόκκινα», γιατί έχω έρθει σ’ αυτό το πάρτυ έτοιμος για όλα.
Επειδή δεν παίζεις μόνο, σκηνοθετείς κιόλας, θέλω λίγο να μου πεις πώς το συνέλαβες σκηνοθετικά το έργο αυτό;
Αυτό που ενδιαφέρει πρωτίστως εμένα είναι να αναδείξω την ιστορία του έργου, με την οποία συνδέομαι προσωπικά και επιλέγω να τη σκηνοθετήσω. Τα όποια μηνύματα μπορεί να έχει δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Θέλω να καταλάβει ο θεατής την υπόθεση και τους χαρακτήρες, με τους οποίους μπορεί να συνδεθεί σε όποιο σημείο θέλει, με όποιον απ’ αυτούς θέλει. Έτσι κι αλλιώς, είμαστε όλοι διαφορετικοί… Το εάν και ποιος θα συνδεθεί με ποιον δεν το επιλέγω εγώ, το επιλέγει η ίδια η κατάσταση.
Με λίγα λόγια, εγώ θέλω να δημιουργήσω ένα «σύμπαν» μαζί με τους συναδέλφους, οι οποίοι είναι πάρα πολύ «ανοιχτοί» και διαθέσιμοι να δοκιμάσουν πράγματα – και πραγματικά τους ευγνωμονώ γι’ αυτό. Ακόμα και τώρα, τελευταία στιγμή, ψάχνουμε να δοκιμάσουμε πράγματα, κι αυτό είναι πάρα πολύ γοητευτικό, είναι σαν μια σχέση που δεν έχει τελειώσει…
Δημιουργούμε πολλούς χώρους στη σκηνή, πρόκειται για ένα σπίτι ολόκληρο. Αυτό ήταν για μένα μεγάλη πρόκληση. Μέσα στο σπίτι αυτό, λοιπόν, όπου δεν υπάρχουν τοίχοι και πόρτες, τα χωρίσματα είναι όλα αόρατα (όπως αόρατα είναι και τα χωρίσματα μεταξύ των ανθρώπων, τα οποία είναι και πιο σημαντικά…), οι θεατές «κρυφοκοιτάνε» τις διάφορες ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα.
Και ένα τελευταίο: Ποια θεωρείς ότι είναι, πρακτικά, τα «δυνατά» στοιχεία του έργου αυτού;
Είναι το ότι η υπόθεση διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο μέσα σε ένα σπίτι – πράγμα που δίνει τρομερή ενέργεια και ρυθμό στην ιστορία, δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα.
Η Σάλι Πότερ είναι μια πολύ σπουδαία συγγραφέας, γράφει αυτόματα, σαν να μη σκέφτεται. Κι αυτό συζητήσαμε κι εμείς στην πρόβα: δεν πρέπει να τα σκεφτόμαστε πολύ τα πράγματα, πρέπει απλά να συμβαίνουν. Σε αυτή τη χρονική στιγμή που ανεβάζουμε την παράσταση, στο τέλος δηλαδή μιας θεατρικής σεζόν, τα πράγματα πρέπει να συμβαίνουν, δεν πρέπει να καθόμαστε, να αναλύουμε και να φιλοσοφούμε. Πρέπει να είναι σαν μια γρήγορη γέννα, μην πάρει οκτώ ώρες ο τοκετός…
Βέβαια, είναι πολύ σπουδαίοι και οι χαρακτήρες. Παρόλο που έχουν κάποια κοινά που τους συνδέουν, παράλληλα είναι και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Ουσιαστικά βλέπεις 7 πρόσωπα, που ο καθένας, με έναν τρόπο, είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας.