Μαρία Λυσάνδρου
Ο Λούης Πατσαλίδης είναι Μορφή – ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό. Stand-up comedian ο ίδιος και παρουσιαστής μιας πολύ επιτυχημένης σατιρικής εκπομπής στον Alpha Κύπρου, ξεσηκώνει πάντα το κοινό με τις ατάκες του είτε τηλεοπτικά, είτε σε stand-up παραστάσεις. Η συζήτηση μαζί του είναι απολαυστική, με πολύ γέλιο καθ’ όλη τη διάρκεια. Κι εκεί ακριβώς είναι που διακρίνεις το μεγάλο του ταλέντο να προτάσσει το χιούμορ απέναντι σε κάθε είδους γεγονότα και συμπεριφορές – πάντα με σεβασμό. Βασικό. Αυτή την περίοδο, παρουσιάζει την παράσταση «Πλην 30» στο ΛΟΣΑΝΤΖΕΛΕ Comedy Club, στην Αθήνα, επιχειρώντας να μας μεταδώσει κάτι σημαντικό: Ας μην παίρνουμε τόσο σοβαρά τους εαυτούς μας. Η ζωή, με τα ωραία και τα άσχημά της, θέλει γέλιο. Αυτό και μόνο είναι η ωραιότερη αφορμή για συζήτηση. Και ο Λούης ο ιδανικότερος συνομιλητής.
«Πλην 30»: Έτσι ονομάζεται η παράσταση stand-up που παρουσιάζεις στην Αθήνα αυτή την περίοδο, με τον τίτλο να αναφέρεται στα 30 κιλά που έχεις χάσει. Το θέμα των κιλών συζητιέται πολύ, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Σε προβλημάτισε καθόλου το πώς θα σατιρίσεις ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα;
Επειδή αυτό είναι ένα προσωπικό μου θέμα, ουσιαστικά σατιρίζω τον εαυτό μου. Άρα, γιατί να θιχτεί κάποιος άλλος; Υπάρχουν ντοκουμέντα, φωτογραφίες και βίντεο, για το πώς ήμουν, ο κόσμος με θυμάται – ήμουν 128 κιλά!
Όσα περιγράφω, λοιπόν, είναι βιωματικά. Απλώς υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής, το οποίο χαρακτηρίζει πάντα τη σάτιρα.
Διαβάζω ότι, μεταξύ πολλών άλλων, στην παράσταση θα ακούσουμε και για το body shaming. Αυτό πώς μπορείς να το σατιρίσεις;
Δεν έχω αντιμετωπίσει εγώ body shaming; Ασφαλώς και έχω αντιμετωπίσει! Αλλά κι εδώ ισχύει ακριβώς το ίδιο. Περιγράφω αυτά που έζησα εγώ: το να κυκλοφορείς, ας πούμε, στον δρόμο και να σου φωνάζουν «ρε χοντρέ!». Όλα αυτά τα αντιμετωπίζω με χιούμορ, δεν τα παίρνω τοις μετρητοίς και τα «γυρνάω πίσω» ως σάτιρα. Ξέρω, όμως, ότι πολύ κόσμο τον ενοχλεί. Εγώ γενικώς δεν αφήνω να με επηρεάσουν συμπεριφορές που δεν με αφορούν, δεν αφήνω να με ρίξουν ψυχολογικά.
Θα σου πω ένα παράδειγμα. Πιο παλιά πήγαινα στο κατάστημα ενός φίλου μου, δοκίμαζα ρούχα και μου ήταν μικρά, δεν χωρούσα. Κι ενώ υπήρχαν άνθρωποι στο κατάστημα, εγώ φώναζα «Μόνο μέχρι 2XL έχετε; Έλεος! Θα χάσω κιλά ρε και δεν θα ξανάρθω στο μαγαζί. Θα πηγαίνω αλλού!». (γέλια) Γελούσαν όλοι. Πρέπει να παίρνουμε πιο χαλαρά τα πράγματα. Γενικότερα.
Γενικώς αυτή είναι η δική σου φιλοσοφία, καταλαβαίνω…
Ακριβώς. Δεν υπάρχει λόγος να χαλιέσαι για κάτι που, στο τέλος της ημέρας, μπορεί να διορθωθεί. Τα κιλά, αν το αποφασίσεις, μπορείς να τα χάσεις. Τι να πει ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει μια ανίατη ασθένεια;
Θα ήταν πολύ καλό να άρχιζαν κάποτε να συνταγογραφούν αποχή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! «Μη διαβάζετε comments!»
Διάβασα κάτι πολύ συγκινητικό που έχεις πει. Ότι, σε μια παράστασή σου, είχε έρθει κάποιος που ήταν καρκινοπαθής, και σου είπε «Σ’ ευχαριστώ, γιατί με βοηθάς να ξεχνάω για λίγο τα προβλήματά μου»…
Ναι… Αυτό έτυχε να μου το πουν και κατ’ ιδίαν, αλλά και μέσω μηνυμάτων που μου έστελναν. Έτυχε να μου στείλουν μηνύματα και να μου πουν «είμαστε στο νοσοκομείο και σε βλέπουμε» ή «βάζουμε βιντεάκια σου την ώρα που κάνουμε χημειοθεραπεία, για να ξεφεύγουμε».
Άρα, το γέλιο μπορεί να είναι «γιατρικό», ακόμα και σε τέτοιες σοβαρές καταστάσεις;
Μα είναι! Το χιούμορ και η σάτιρα σε βοηθούν να νιώσεις λίγο καλύτερα.
Στη δική μου περίπτωση, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά… Μιλάς με ένα άνθρωπο που βίωσε τον καρκίνο μέσα στο σπίτι του. Έχασα τη μητέρα μου από καρκίνο σε ηλικία 44 χρονών, όσο είμαι εγώ σήμερα – και ήταν άρρωστη από τα 30 της. Επειδή, όμως, ήταν φύσει αισιόδοξη και πολύ δυναμικός χαρακτήρας, δεν την είδα ούτε μια φορά να πει «Γιατί σε μένα; Τι συμφορά μας βρήκε» ή να είναι πεσμένη ψυχολογικά. Κι αυτό το μετέφερε και σ’ εμάς.
Κάναμε black humor με την όλη κατάσταση. Θυμάμαι να μπαίνω στο σπίτι και να της λέω «Μαμά, πώς το είπαμε; Όχι σκορπιός, όχι ζυγός…». (γέλια) Η ίδια ήταν στα τελευταία της και μου έλεγε «Τι να κάνω, δεν πρόλαβα να κάνω μεγάλη περιουσία, να σας αφήσω κι εσάς κάτι!».
Μεγάλωσα, λοιπόν, έχοντας αυτόν τον τρόπο σκέψης.
Η ερώτηση για το «γιατρικό» δεν ήταν τυχαία. Στην Ελλάδα δρομολογήθηκε ερευνητικά η πολιτιστική συνταγογράφηση, η οποία βασίζεται στο ότι η Τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά στην ψυχική υγεία…
Είμαστε κυριολεκτικά 30 χρόνια πίσω στην Ελλάδα, και στην Κύπρο ακόμη πιο πίσω.
Το 1995-96 είχα πάει στην Αμερική μαζί με τη μητέρα μου, επειδή θα έκανε μια μεγάλη επέμβαση. Μείναμε εκεί δύο μήνες. Όταν έκανε, λοιπόν, χημειοθεραπείες, έρχονταν κάθε 15-20 λεπτά ηθοποιοί και παρουσίαζαν στους ασθενείς μικρά θεατρικά· ερχόταν ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος, ο οποίος καθόταν δίπλα τους για να τον χαϊδεύουν· ερχόταν κάποιος που έκανε ζογκλερικά για να τους διασκεδάσει – και στους θαλάμους, και στην αίθουσα της χημειοθεραπείας. Και όλα αυτά τη δεκαετία του ’90! Είμαστε πολύ πίσω…
Οπότε, ναι, η Τέχνη μπορεί να σε βοηθήσει να ξεφύγεις, να ξεχάσεις και να νιώσεις όμορφα. Επίσης, θα ήταν πολύ καλό να άρχιζαν κάποτε να συνταγογραφούν αποχή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Θα βοηθήσει πολύ! «Μη διαβάζετε comments!» (γέλια)
Ορίστε, αυτά λες και δεν μπορώ να μη ρωτήσω: Είναι τα social media μια πηγή έμπνευσης για σένα;
100%! Στα social media παρατηρείς και διάφορους τύπους ανθρώπων. Και ξέρεις τι δυσκολεύομαι ακόμα να συλλάβω; Τι μπορεί να μου προσφέρει εμένα, ως ανθρώπου, το να μπω κάτω από μια είδηση και να βρίσω; Γιατί να ευχηθώ να πάθει κακό ένας άνθρωπος, επειδή διαφωνώ με εκείνα που λέει; Γιατί να χαρακτηρίσω μια γυναίκα ή έναν άνδρα για εκείνα που εκπροσωπεί;
Αν μια σελίδα ονομάζεται “koutsombolio.gr” και ανεβάσει μια κουτσομπολίστικη είδηση για κάτι, γιατί να μπω στα comments και να σχολιάσω «Απαράδεκτοι! Τι μας ενδιαφέρει εμάς;». Ρε φίλε, τι την ακολουθείς τη σελίδα αφού δεν σ’ ενδιαφέρει; Δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις στη ζωή σου από το να μπεις και να βρίσεις;
Το να θέλω να αφήσω μια καλοπροαίρετη κριτική, ακόμα κι αν διαφωνώ με κάτι που διαβάζω, είναι άλλο. Μπορεί να διαβάσω μια τέτοια κριτική για μένα και να σκεφτώ «ρε παιδί μου, έχει δίκιο…». Αυτό θα βελτιώσει κι εμένα. Αλλά αυτή τη συμπεριφορά, να βρίζεις και να μειώνεις έναν άνθρωπο στα social media, εγώ ακόμα δεν έχω καταφέρει να την επεξεργαστώ. Κάνε, φίλε μου, αυτό που κάνω κι εγώ: Πήγαινε στα βουνά, φώναξε, βρίσε δυνατά και βγάλε τα εσώψυχά σου να ηρεμήσεις! Ή πήγαινε σε ένα ψυχολόγο να σε βοηθήσει με τα θέματά σου, δεν είναι κακό!
Παρουσιάζεις μία πολύ επιτυχημένη σατιρική εκπομπή στην κυπριακή τηλεόραση, την πρώτη σε τηλεθέαση εκπομπή στην Alpha Κύπρου. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ τηλεοπτικού stand-up και stand-up στη σκηνή;
Καμία σχέση δεν έχει το ένα με το άλλο! Στην τηλεόραση, δυστυχώς, είτε σου αρέσει είτε όχι, πρέπει να λειτουργήσεις μέσα σε συγκεκριμένα καλούπια. Δεν μπορείς να εκφραστείς όπως ακριβώς θέλεις – αν και από τον Alpha έχουμε την απόλυτη ελευθερία να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Βάζεις από μόνος σου κάποιους φραγμούς, γιατί ξέρεις ότι σε παρακολουθεί η μάζα του κόσμου, σε παρακολουθούν και μικρά παιδιά. Πρέπει να είσαι προσεκτικός στο τι θα πεις και πώς θα το πεις.
Στην παράσταση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Εκεί είναι μαγεία! Έχεις άλλο κείμενο, άλλη διάθεση… Είναι εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.
Έτυχε στην πρώτη παράσταση εδώ στην Αθήνα, στο ΛΟΣΑΝΤΖΕΛΕ, να έχουν έρθει κάποιοι Κύπριοι και, μετά το τέλος, ήρθε μια κοπέλα από την παρέα και μου είπε: «Ήρθαμε από Κύπρο για δύο μέρες και, όταν μου είπε η φίλη μου να έρθουμε να σε δούμε, της είπα “Καλά, ήρθαμε στην Αθήνα και θα πάμε να δούμε τον Λούη; Έτσι κι αλλιώς, ούτε στην Κύπρο παρακολουθώ την εκπομπή του, δεν μου αρέσει”. Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που είδα απόψε!». Έκλαιγε απ’ τα γέλια. Ε, αυτό είναι και η απάντηση στην ερώτησή σου!
Ξέρω ότι στην Κύπρο κάνεις παραστάσεις stand-up και για παιδιά. Τι κάνει τα παιδιά να γελάνε;
Ό,τι μπορείς να φανταστείς!
Είναι της ίδιας λογικής μια παιδική stand-up παράσταση, με μια παράσταση για ενήλικες;
100%! Ακόμα και ως προς τη γλώσσα, το ύφος και το κείμενο που θα χρησιμοποιήσω, λειτουργώ σαν να έχω μπροστά μου ενήλικες – εννοείται χωρίς τα «πιπεράτα» και καυστικά σχόλια… Το κείμενο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των παιδιών. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα πράγματα αντιλαμβάνονται και πόσο δεκτικά είναι τα παιδιά.
Κατ’ αρχάς, δεν έχουν φίλτρο. Αν κάτι δεν τους αρέσει, θα το δείξουν. Είχα δείξει προχθές στην εκπομπή ένα απόσπασμα από μία πολύ ωραία πρωτοβουλία προσφοράς φαγητού για τα παιδάκια που πάνε στο ολοήμερο σχολείο. Ήταν εκεί και ένας δημοσιογράφος, ο οποίος πήγε σε live μετάδοση, χωρίς καμία δυνατότητα επεξεργασίας, να ρωτήσει τα παιδάκια αν τους άρεσε το φαγητό. Τα 3/4 είπαν «όχι»! (γέλια)
Και μια και πιάσαμε τις διαφορές… Έχεις κάνει πολλές παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ ελλαδικού και κυπριακού κοινού παρατηρείς διαφορές;
Καμία απολύτως. Δεν ξεχωρίζω τον Έλληνα – είτε είναι Κύπριος, είτε είναι Αθηναίος. Με το ίδιο κείμενο γέλασαν και στην Κρήτη, και στην Αλεξανδρούπολη, και στη Θεσσαλονίκη, και στην Καλαμάτα, και στην Πάτρα, και όπου αλλού έχω παίξει.
Γελάμε με τα ίδια ακριβώς πράγματα. Απλώς τα «κακά» που γίνονται στην Ελλάδα, έρχονται στην Κύπρο με 1-2 χρόνια καθυστέρηση. Γιατί συνήθως τα κακά αντιγράφουμε…
«Κακά», όπως…;
Τις διαφθορές, τις λαμογιές… όλα αυτά τα όμορφα! (γέλια) Una fatsa, una ratsa!
Ποιο χαρακτηριστικό των Κυπρίων θεωρείς εσύ από τα βασικότερα που προσφέρονται για σάτιρα;
Είμαστε θορυβώδης λαός. Θορυβώδης! Πας στο εξωτερικό και ξεχωρίζεις τον Κυπραίο από μακριά!
Είμαι στην Ολλανδία, σε μια μεγάλη αλυσίδα καφετεριών, έχω πλάτη στην πόρτα. Και μπαίνουν μέσα Κύπριοι. Το τι βρισίδι άκουσα, το πώς εκφράζονταν, γιατί «είμαστε άνετοι, δεν καταλαβαίνει κανένας τι λέμε», ήταν απίστευτο! Με το που γύρισα και με αναγνώρισαν, αμέσως «Ωωωωω… φίλε μου!» (γέλια) Αφήνουμε το στίγμα μας όπου πάμε, δεν περνάμε απαρατήρητοι! (γέλια)
Παρόλο που έχουμε πολλά κοινά… αντίστοιχο χαρακτηριστικό των Ελλαδιτών;
Είναι, όντως, πάρα πολλά τα κοινά μας χαρακτηριστικά. Εκείνο που ξεχωρίζω εγώ είναι το πόσο γρήγορα και ακατάπαυστα μιλάνε!
Στη σάτιρα υπάρχει πάντα ένα δεύτερο κείμενο, το οποίο υποβόσκει
Κι όμως, το ξέρεις ότι λένε πως οι Κύπριοι είναι εκείνοι που μιλάνε γρήγορα;
Αυτό θα σου έλεγα κι εγώ!
Εγώ θεωρώ ότι ο Κύπριος μιλάει πολύ αργά, πααάρα πολύ αργά… Οι φίλοι από την Ελλάδα είναι «πολυβόλα»! (γέλια) Εμείς, λόγω και του κυπριακού ιδιώματος, πάμε με αργή ταχύτητα. Ενώ στους Ελλαδίτες, ροδάνι! (γέλια)
Αν έπρεπε να μου περιγράψεις μέσα σε μια παράγραφο την παράσταση «Πλην 30», τι θα μου έλεγες;
Πόσο μεγάλη είναι αυτή η παράγραφος; (γέλια)
Εγώ ασχολούμαι πολύ με το observational comedy, δηλαδή με την κωμωδία παρατήρησης. Παρατηρώ ανθρώπους και συμπεριφορές σε διάφορες καταστάσεις, και τις μεταφέρω στη σκηνή. Πολλές φορές, πάω σε πολυκαταστήματα, κάθομαι και παρατηρώ τον κόσμο – είναι μέρος της δουλειάς! «Τι κάνεις;» «Πάω και κάθομαι στο Mall, και απλά κοιτάζω!» (γέλια)
Η παράσταση έχει να κάνει πολύ με το πώς βιώνω τη ζωή μου τώρα, ως μεσήλικας, και πώς περνάω την κρίση μέσης ηλικίας. Συγκρίνω το πώς ήμουν στα 20 και πώς είμαι τώρα, σχολιάζω τις σχέσεις με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, και φυσικά την απώλεια κιλών. Και, βέβαια, ένα αγαπημένο κομμάτι στις παραστάσεις είναι πάντα η μουσική. Εκεί είναι και το μεγάλο διαδραστικό κομμάτι με τον κόσμο: ανεβαίνει στη σκηνή ένας θεατής και τους εξηγώ με ποιον τρόπο γράφονται τα έντεχνα τραγούδια. Και φτιάχνουμε επί τόπου ένα έντεχνο τραγούδι! Αυτό το κομμάτι έχει πολύ γέλιο.
Επειδή, λοιπόν, ό,τι λέω είναι μέσα από δικά μου βιώματα, ο κόσμος ταυτίζεται, γιατί μπορεί να τα έχουν περάσει και οι ίδιοι ή να τα έχουν δει να συμβαίνουν στο περιβάλλον τους.
Κι αν κάποιος προβληματίζεται για το αν θα έρθει, επειδή δεν έχει τύχει να δει την εκπομπή σου στον Alpha Κύπρου ή κάποια προηγούμενη σου παράσταση;
Να μην έρθει! Δεν παρακαλάμε κανέναν! (γέλια)
Δεν θέλουμε κανέναν προβληματισμένο στο κοινό! Σοβαρά τώρα… για να πας να παρακολουθήσεις μια παράσταση stand up, πρέπει να έχεις και τη διάθεση ότι πας να περάσεις καλά. Αν έρθεις έχοντας δεύτερες σκέψεις, το πιθανότερο είναι να μην το απολαύσεις κιόλας. Μην έρθεις καλύτερα, πήγαινε στα μπουζούκια! (γέλια) Αλλιώς έλα χαλαρά!
Είμαστε εκπαιδευμένοι ως κοινό για παραστάσεις stand-up;
Υπάρχει μεγάλη σκηνή stand-up comedy στην Ελλάδα, ο κόσμος γνωρίζει το είδος και, επιπλέον, υπάρχουν εξαιρετικοί stand-up κωμικοί, όπως ο Γιώργος Χατζηπαύλου, ο Λάμπρος Φισφής, ο Αλέξανδρος Τσουβέλας…
Στην Ελλάδα ο κόσμος αγαπάει το stand-up. Αλλά το ξαναλέω: Αν προβληματίζεσαι πολύ, μην έρθεις! (γέλια)
Φοβερή διαφήμιση! (γέλια)
Στην παράσταση, λοιπόν, μιλάς για την κρίση της μέσης ηλικίας. Γιατί να έρθει να τη δει ένας 25χρονος;
Γιατί θα το ζήσει οσονούπω! Γιατί κι εγώ, στα 25 μου, έλεγα «Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να περάσω κρίση μέσης ηλικίας! Τι βλακείες είναι αυτές!». Ε, πρώτα το πέρασα (και το περνάω ακόμα) και μετά το διαπίστωσα: Στα 40 αποφάσισα ότι θέλω να χάσω κιλά και το πήρα, επιτέλους, στα σοβαρά. Στα 40 χτύπησα το πρώτο μου τατουάζ και, μέχρι τα 44 που είμαι τώρα, έχω 15-16!
Κι εγώ χτύπησα ένα πριν δύο χρόνια! Παναγία μου… (γέλια)
Ε, κρίση μέσης ηλικίας! (γέλια) Απλώς κάποιοι την περνούν με θετικό πρόσημο, κάποιοι με αρνητικό πρόσημο.
Στα 40, ας πούμε, ο άνδρας μπορεί ν’ αφήσει μακρύ μαλλί και να έχει κοτσίδα, μπορεί να αγοράσει κάμπριο, μπορεί να χωρίσει τη γυναίκα του και να αρχίσει να βγαίνει με μια κοπέλα 15 χρόνια μικρότερη… Και το ανάποδο, έτσι;
Θέλω να πω ότι κάνεις πράγματα, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτά οφείλονται στην κρίση μέσης ηλικίας. Αλλά την περνάς – δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην την περάσεις! Ο 25άρης, λοιπόν, θα με θυμηθεί μετά από 10-15 χρόνια, «Είχε δίκιο τελικά εκείνος ο τύπος!» (γέλια)
Και ο 65άρης γιατί να έρθει στην παράσταση;
Ο 65άρης θα έρθει γιατί θα ακούσει πράγματα που θα αναγνωρίσει και θα τα απενοχοποιήσει!
Γενικά, ο κόσμος που θα έρθει θα περάσει 1,5 ώρα πολύ ευχάριστα, θα γελάσει και θα γεμίσει μπαταρίες για την επόμενη μέρα.
Είναι παράσταση που βλέπεις δεύτερη και τρίτη φορά;
Ναι! Γιατί σε μια παράσταση stand-up μπορεί ο κορμός να είναι ο ίδιος, αλλά κάθε φορά αλλάζει ο κόσμος από κάτω. Τέτοιου είδους παραστάσεις είναι «ζωντανοί οργανισμοί». Έχει τύχει πολλές φορές να μου «πετάξουν» κάτι από κάτω, και να «χτίσω» επί τόπου ένα κομμάτι που να μην έχει σχέση με την παράσταση. Άρα, αυτός που θα τη δει δεύτερη φορά, μπορεί να δει νέα πράγματα και θα γελάσει εξίσου!
Επιπλέον, στη σάτιρα υπάρχει πάντα ένα δεύτερο κείμενο, το οποίο υποβόσκει. Γι’ αυτό και τη δεύτερη φορά που θα έρθεις να παρακολουθήσεις μια παράσταση, μπορεί να τη δεις με διαφορετική οπτική και να αντιληφθείς πράγματα που δεν «έπιασες» την πρώτη φορά. Στην Κύπρο, που είμαι κανονικά ολόκληρη σεζόν, τυχαίνει συχνά να έρθουν άνθρωποι και δύο και τρεις φορές με διαφορετική παρέα!
Μπορεί το vibe του κόσμου κάθε φορά να καθορίσει και την παράσταση;
Εννοείται! Είμαι πολύ τυχερός, βέβαια, γιατί δεν μου έτυχε ποτέ να πέσω σε κοινό που να μη χειροκροτεί ή να νιώθω ότι δεν περνάει καλά. Μπορεί να τύχει, όμως, ξεκινώντας η παράσταση, ο κόσμος να είναι λίγο «μουδιασμένος». Εκεί φαίνεται και η ευστροφία του κωμικού, στο πόσο γρήγορα θα μπορέσει να αντιστρέψει το κλίμα.
Καμιά διευκρίνιση για το τέλος;
Η παράσταση είναι στη Δημοτική! Μην προβληματιστούν (και) γι’ αυτό, θα τα καταλάβουν όλα! (γέλια) Βέβαια, κάνω και tutorial κυπριακών κατά τη διάρκεια…
Ένας θεατής στην παράσταση χτες μου είπε «Περίμενα να ακούσω περισσότερα κυπριακά…». Του είπα κι εγώ «Έλα Κύπρο!». (γέλια)
Μάθετε περισσότερα για την παράσταση εδώ