Με το που αποφασίστηκε να δουλέψουµε από το σπίτι εκείνες τις µέρες της χιονισµένης… «Ελπίδας», αυτόµατα σκέφτηκα: Ευτυχώς!
«Ευτυχώς»…;
Το κακό µε τη σκέψη αυτή ήταν ότι δεν µε ανακούφισε τόσο το γεγονός ότι θα έµενα µέσα, στη ζεστούλα µου, χωρίς να χρειάζεται να περάσω ένα Γολγοθά µε κρυοπαγήµατα και τούµπες (πάντα µε χάρη) µέχρι να φτάσω στο γραφείο, όσο το γεγονός ότι θα έµενα µέσα· τελεία. Το ότι δεν θα χρειαζόταν να µπω στη διαδικασία να ντυθώ, να βαφτώ, να βγω έξω στον κόσµο, να συναναστραφώ ανθρώπους. «Καλύτερα µέσα, στην ησυχία µου»…
Θορυβήθηκα. Κυρίως επειδή αντιλήφθηκα ότι ένιωθα καλά µε αυτόν τον περιορισµό. Κι όχι απλώς ένιωθα καλά· τον προτιµούσα. Τον έχω συνηθίσει, δύο χρόνια τώρα – και µε ηρεµεί, µε ησυχάζει, µε κάνει να νιώθω ασφάλεια. Εγώ, το σπιτάκι µου και το Netflix.
Κι ας γκρινιάζω ότι κλείστηκα, ότι έχω ιδρυµατοποιηθεί. Ότι δεν έχω κάνει µια έξοδο της προκοπής εδώ και καιρό. Ότι έχω σηµειώσει τόσες παραστάσεις που θέλω να παρακολουθήσω, κι έχω δει ελάχιστες. Ότι θα έδινα τα πάντα για να φύγω για λίγο εκτός Αθηνών. Ότι, τελοσπάντων, θέλω να ποστάρω κι εγώ µια φωτογραφία στο instagram για να δείξω «πόσο τέλεια περνάω», αλλά δεν…
Σκέφτοµαι πόσο ευπροσάρµοστοι είµαστε, οι άνθρωποι. Ακόµα κι εκείνοι που διακηρύττουν ότι είναι «απροσάρµοστοι» και το υπερηφανεύονται…
«Προέχει η υγεία µας. Φροντίζουµε για την ασφάλειά µας», θα µου πεις. Σύµφωνοι. Αλλά αυτή η µη-ζωή αρχίζει να γίνεται επικίνδυνα οικεία για πολλούς από εµάς – είτε το παραδεχόµαστε, είτε όχι. Είτε παπαγαλίζουµε συχνά εµπνευσµένα mottos γνωστών γκουρού της αυτοβελτίωσης για να δείξουµε πόσο ψαγµένοι και αισιόδοξοι είµαστε, είτε όχι.
Τώρα που η πανδηµία φαίνεται να οδεύει προς µία κάποια εξασθένηση (δεν γλυτώνουµε, βέβαια, έτσι εύκολα. Η covid-19 θα είναι εδώ για καιρό ακόµα…), αναρωτιέµαι ποια είναι, τελικά, η σηµαντικότερη «παράπλευρη απώλεια» αυτής της ιστορίας. Και ποιο το αποτέλεσµα.
Τείνω να πιστέψω ότι είναι ο συµβιβασµός µε το «λίγο». Αυτό το «προσέχουµε για να έχουµε» που, από υγιής προνοητική σκέψη, µετατράπηκε σε έναν φοβικό ψυχαναγκασµό.
Απαισιόδοξη; Μπα… Ρεαλίστρια; Μάλλον…
«Και ποια η λύση;», θα ρωτήσει κάποιος. «Δεν ξέρω», είναι η απάντηση. Γιατί το πρόβληµα δεν είναι απλό. Είναι βαθύτερο, έχει χαραχτεί πλέον στην ψυχή µας. Είµαστε «άλλοι άνθρωποι», σε σχέση µε δύο χρόνια πριν.
Ξεπερνιέται µε µια αγκαλιά; Ξεπερνιέται µε µια γλυκιά κουβέντα; Ξεπερνιέται µε µια ωραία βόλτα έξω, µια ηλιόλουστη µέρα; Ξεπερνιέται, έστω, µε µια έξαλλη νύχτα σ’ ένα µπαρ, τώρα που έχει «ξανα-ανοίξει» και η µουσική;
Ειλικρινά δεν ξέρω. Αλλά ξέρω ότι κάτι πρέπει να κάνουµε γι’ αυτό. Και σύντοµα.
Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr