«Αν είχες την ευκαιρία, από ποιον θα ήθελες, ιδανικά, να πάρεις συνέντευξη;», µε ρώτησε ο Γιώργος Γεροντιδάκης, ενώ προσπαθούσαµε να φτιάξουµε ένα βιντεάκι της συνάντησής µας για τα social media. «Από έναν παππού 100 χρονών, για να µου πει τι συµπεράσµατα έχει βγάλει για τη ζωή και ποιο είναι, τελικά, το µυστικό της ευτυχίας», απάντησα, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα.
Βλέποντας το βιντεάκι εκ των υστέρων, συνειδητοποίησα ότι εκείνη η απάντηση ταίριαζε απόλυτα στην ετοιµασία αυτού του τεύχους: Η δυσκολία να συντονιστούµε µεταξύ µας, δηµοσιογράφος, συνεντευξιαζόµενοι και κανάλια, ήταν χαρακτηριστική. Και ο κοινός παρονοµαστής όλων µας ήταν ένας. Η έλλειψη χρόνου.
Οι συνεντευξιαζόµενοι είχαν συνεχώς γυρίσµατα για την τηλεόραση και πρόβες για το θέατρο, τα κορίτσια στα κανάλια πάλευαν να µας συντονίσουν, «τρέχοντας» κι εκείνα για 3-4 projects παράλληλα, εγώ µία απ’ τα ίδια. Αναλογιζόµενη τον τελευταίο µήνα, διαπιστώνω ότι δεν υπήρξε ούτε µια µέρα που να ένιωσα ότι έχω λίγο χρόνο για τον εαυτό µου, ότι κοιµήθηκα καλά, ότι ήµουν χαλαρή.
Ο χρόνος και η έλλειψή του. Και η συνεχής σωµατική και ψυχική κούραση – ακόµα κι αν ασχολείσαι µε κάτι που αγαπάς.
Σκέφτοµαι ότι, οι άνθρωποι, δυσκολευόµαστε µε τη θεωρία. Αν δεν «φάµε τα χαστούκια µας», δεν βάζουµε µυαλό. Ούτε σε προσωπικό, ούτε σε επαγγελµατικό επίπεδο, ούτε σε επίπεδο υγείας… Δεν είναι τυχαίο που την πραγµατική ουσία της ζωής την κατανοεί περισσότερο ένας αιωνόβιος παππούς, και όχι ένας τριαντάρης ή σαραντάρης, που τρέχει συνεχώς κάτι να προλάβει – τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, την καριέρα, τα deadlines, τη δηµιουργία οικογένειας. Θα µου πείτε…«µα αν δεν τρέξεις στα 30 και τα 40 σου, τότε που έχεις όρεξη κι αντοχές, πότε θα τρέξεις;». Σωστό κι αυτό.
Αλλά…
…είµαστε σίγουροι ότι αξίζουν όλα το ίδιο τρέξιµο; Αξίζουν όλα την ίδια αγωνία και πίεση; Αξίζουν όλα να τους αφιερώσουµε τον ίδιο χρόνο – τον πολύτιµό µας χρόνο;
Μήπως χρειάζεται κάποτε να αξιολογήσουµε τις χρονικές µας «επενδύσεις»;
Γράφοντας, θυµήθηκα το “In Time”, µια ταινία για την οποία κουβεντιάσαµε εκτός συνέντευξης µε τον Γιώργο. Στην ταινία αυτή, ο µέσος άνθρωπος ζει µέχρι τα 25 και, για να µπορέσει να παρατείνει τη ζωή του, χρειάζεται να «αγοράζει» συνεχώς ώρες. Στον κόσµο της ταινίας, ο χρόνος αποτελεί το υψηλότερο αγαθό, το οποίο, όµως, διαθέτουν µόνο κάποιοι λίγοι και «εκλεκτοί».
Πόσο τυχαίο ήταν που συζητήσαµε κάτι τέτοιο;
Ναι, θα καταλήξω σε ένα κλισέ συµπέρασµα: Ο χρόνος είναι µια ανεκτίµητη περιουσία, την οποία ξοδεύουµε άκριτα, θεωρώντας την, αφελώς, ανεξάντλητη. Γι’ αυτό και, τις περισσότερες φορές, την ξοδεύουµε σε λάθος πράγµατα ή µε την προοπτική ότι αυτό το «ξόδεµα» θα αποδώσει κάποτε, στο µέλλον. Συνειδητοποιούµε, αλήθεια, πόσο ένα «υγιές» µέλλον διαµορφώνεται από ένα εξίσου «υγιές» παρόν;
Ζούµε, άραγε, υγιώς; Χρονικά υγιώς;
Πώς το λέει ο Λεωνίδας Μπαλάφας σε ένα τραγούδι που άκουσα πρόσφατα:
«Το “τώρα” είναι, µάτια µου, που έχει σηµασία / κι αν δεν το ζήσεις, έχασες του χρόνου την ουσία»…
Μαρία Λυσάνδρου | m.lysandrou@tpb.gr