Η καταθλιπτική µας ευφορία

Μπάλα και πάλι αγνοείται. Είµαστε σε µία κατάσταση «όλα είναι υπέροχα Τούλα µου, άντε από ‘κει ρε σιχαµένε, δεν µε φτάνουν τα προβλήµατά µου. Τι λέγαµε Τούλα µου; Α, ναι. Πάνε καλά τα πράγµατα επιτέλους. Τα νεάκια σου!».

Ο καιρός τρελάθηκε, µια παγώνω, µια ζεσταίνοµαι, σκόνη και θρύψαλα παντού, τα πρώτα µπάνια ξεκίνησαν την ώρα που λίγο παραπάνω τα τζάκια καίνε ασύστολα, και άντε τώρα να µπεις εσύ στο σωστό το πρόστυχο το mood της εποχής.

Ποια είναι η εποχή; Ποιο το mood; Ποιο είναι το story που ζούµε στην παρούσα φάση; Αυτό που λέει ότι «είµαστε σε τροχιά ανάπτυξης, η χώρα µπαίνει στον σωστό δρόµο, αυξάνονται οι µισθοί, γίνονται έργα, γίνονται πράγµατα επιτέλους»; Ή, µήπως, αυτό που δείχνει ότι η ακρίβεια δεν µας επιτρέπει να ζήσουµε φυσιολογικά σαν άνθρωποι, να ζήσουµε γενικά;

Και τι εννοούµε «να ζήσουµε»; Να έχουµε µια δουλειά που να µπορεί να πληρώνει το ενοίκιο ενός ανθρώπινου σπιτιού (ένας από τους πιο δύσκολους στόχους των καιρών µας) και να µην έχουµε το άγχος ότι, ανά πάσα στιγµή, θα του ‘ρθει του ιδιοκτήτη να µας ζητήσει αύξηση 300%, γιατί θέλει να το κάνει Airbnb. Να µπορούµε την ίδια ώρα να πληρώνουµε τους λογαριασµούς µας, που επίσης έχουν φτάσει στα ύψη, αλλά και να παίρνουµε τα βασικά από το σουπερµάρκετ, που πλέον σου φεύγει το πενηντάευρο για ένα καφέ, ένα γάλα και 12 χαρτιά υγείας σε προσφορά.

Αρκούν τα παραπάνω; Ναι, τα παραπάνω προσφέρουν µία φυσιολογική ζωή για όσους τη βρίσκουν µε το «σπίτι, δουλειά, σπίτι. Τελεία». Θέλουµε όµως και µια βόλτα, ένα καφέ, ένα θέατρο, ένα φαγητό έξω µε φίλους, µία εκδροµή. Κοίτα πού φτάσαµε…

Γράφοντας αυτά, νιώθω ότι γράφω υπερβολές. Ότι θα γυρίσει κάποιος και θα µου πει «ε, κόψε κάτι κι εσύ, που µου θες και ζωάρα, ενώ άλλοι δεν έχουν να φάνε!». OK, το κόβω, φίλε µου, και σε ευχαριστώ που µε επανέφερες στην τάξη.

Εκεί καταντήσαµε, φίλες και φίλοι µου. Φτιάξτε καφέ να σας τα πω. Να θεωρούµε «ζωάρα» πλέον τα βασικά. Αχ, ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια!

Από την άλλη, έχουµε και πολλά επιπλέον στόρι παράκρουσης. Έρχεται η Eurovision που εξιτάρει όλους τους φανς, προκαλώντας ενθουσιασµό, αλλά και κόντρες για το “Ζάρι” της Μαρίνας Σάττι που, αν κάνουµε µία σούµα των σχολίων, είναι ένα άθλιο αριστούργηµα της εποχής µας.

Έχουµε και τις Ευρωεκλογές που εξιτάρουν τα κόµµατα και τους πολιτικούς, όχι τους πολίτες δυστυχώς, και οι οποίες προκαλούν κόντρες, κοκοροµαχίες, οργασµούς υποσχέσεων και εκµετάλλευση όποιου γεγονότος θεωρείται «προεκλογικά αξιοποιήσιµο», ανεξαρτήτως συνεπειών, ορίων και ηθικής.

Την ίδια ώρα, έχουµε photos µε πατουσάκια και µαγιό στις παραλίες, εντυπωσιακά πλάνα των συν-φόλλοουερς από τις µίνι ή µάξι αποδράσεις τους στο εξωτερικό ή το χωριό, τις σέλφι της Μενεγάκη, τις τηλεοπτικές κόντρες και άλλα λάιτ, πλην τίµια, στιγµιότυπα της καθηµερινότητας που σε χαλαρώνουν, γιατί σε κάνουν να ξεχνιέσαι ή σε τσιτώνουν γιατί σε κάνουν να σκέφτεσαι «τα προβλήµατα σας να ‘χα».

Και µετά τσιτώνεις φουλ, γιατί ακούς για µία ακόµη γυναικοκτονία, ένα ακόµη παιδί που έχασε τη ζωή του ξαφνικά από ατύχηµα ή άλλη αιτία και σε πιάνει το γαµώτο και λες «σε τι κοινωνία ζούµε» και «τι νόηµα έχουν όλα τα παραπάνω, µπροστά στο προσωρινό των πραγµάτων και την απρόβλεπτη ζωή µας».

Μία έτσι, µία αλλιώς, και άντε βγάλε άκρη. Μια καταθλιπτική ευφορία παντού, κι εµείς ευχόµαστε να ήµασταν µία Μαίρη Αρώνη και να µπορούσαµε να αντιµετωπίσουµε όσα συµβαίνουν εντός και εκτός του σπιτιού µας µε ένα «Στέλιο ήρθες; Δεν σε πρόσεξα!» και να προβληµατιζόµασταν µόνο για τον αριθµό των λαγών που έχει το Λαγονήσι. Όλα καλά… Προχωράµε…