Μαρία Λυσάνδρου
Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι από εκείνους τους ανθρώπους που συμπαθείς αυτόματα. Όταν συναντηθήκαμε, είχαμε μόλις ένα μισάωρο και κάτι στη διάθεσή μας. «Θα τα προλάβουμε όλα;». «Θα προλάβουμε, μην ανησυχείς. Μιλάω γρήγορα!». Δεν μιλάει απλά γρήγορα· μιλάει εντυπωσιακά γρήγορα – σαν ένα παιδί που αντιμετωπίζει τον κόσμο με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό και βιάζεται να σου πει όλες τις σκέψεις που περνούν απ’ το μυαλό του. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι σε εκείνον, αυτό θα ήταν η ευγένεια και η γλυκύτητά του. Αλλά, κυρίως, η εμφανής ευστροφία του. Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικός συνομιλητής. Γι’ αυτό και δεν έχει δεύτερες σκέψεις όταν λέει τις απόψεις του. Και γι’ αυτό, χωρίς καμία έκπτωση, τα προλάβαμε όλα – φυσικά.
Λίγο ανορθόδοξα θα το ξεκινήσω. Πες μου ποιο χαρακτηριστικό σου παρεξηγούν συχνότερα οι άνθρωποι.
Νομίζω τον συγκεντρωτισμό μου. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα και να περνούν όλα από τα χέρια μου. Δεν εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους· θεωρώ πως αν δεν έχω τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε κάτι, κάποια στιγμή αυτό θα επιστρέψει ξανά σε μένα.
Οπότε, οι άνθρωποι με σιχαίνονται όταν γίνομαι εκείνος ο τύπος που επιμένει απ’ την αρχή ότι θα γίνουν λάθη και λέει συνεχώς «Προσέξτε αυτό, προσέξτε εκείνο…».
Εγώ ήμουν σίγουρη ότι θα μου έλεγες την ευγενική σου φυσιογνωμία… (γέλια)
Όντως, έτσι είμαι συνήθως. Αλλά δύσκολα θα εκνευρίσει κάποιον η ευγένεια, θεωρώ. Είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξος, δηλώνω περίπου 99,9% ευτυχισμένος!
Ναι αλλά, για τη δική σου δουλειά, αυτό το χαρακτηριστικό είναι καλό ή παρεξηγείται και, τελικά, λειτουργεί ως μειονέκτημα;
Για τη ζωή μου γενικότερα νομίζω ότι είναι πάρα πολύ καλό. Τώρα, για τη δουλειά μου… Τη δουλειά μου τη θεωρώ κομμάτι της ζωής μου, δεν προσπαθώ να τη διαμορφώσω με τρόπο που να διαφέρει από όλο το υπόλοιπο.
Αν με ρωτούσες, με το χέρι στην καρδιά, αν θα ξαναέκανα αυτή τη δουλειά αν είχα λύσει τα προς το ζην, μπορεί να σου έλεγα ότι ίσως και να μην την ξαναέκανα. Δηλαδή, δεν είναι ότι η δουλειά είναι η ζωή μου και θα πέθαινα γι’ αυτήν. Μου αρέσει πάρα πολύ, την αγαπάω, αλλά παραμένει μία δουλειά, την οποία κάνω για να μπορώ να ζήσω τις υπόλοιπες ώρες με την οικογένειά μου και τους φίλους μου.
Αν δεν ήσουν ηθοποιός, ποια άλλη δουλειά θα μπορούσες να κάνεις;
Έχω σκεφτεί πάρα πολλές δουλειές που θα μπορούσα να κάνω. Πάντα μου άρεσε, ας πούμε, να έχω ένα βιβλιοπωλείο. Αυτό ήταν το όνειρό μου από μικρός – και ακόμα είναι, για να σου είμαι ειλικρινής…
Αν με ρωτούσες πώς βλέπω τον εαυτό μου στα 60 – 70 μου (αν και από μικρός πίστευα ότι θα πεθάνω νωρίς), θα σου έλεγα «σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο, κάπου στην επαρχία». Πώς ήταν το “Notting Hill” με το Hugh Grant, που είχε ένα ταξιδιωτικό βιβλιοπωλείο και τον ήξεραν όλοι οι φίλοι της γειτονιάς; Κάπως έτσι.
Επίσης, θα μπορούσα να κάνω και άλλες δουλειές, με πιο κοινωνικό χαρακτήρα – ταξιτζής, ας πούμε! Επειδή μου αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ, θα ήθελα να οδηγώ ένα ταξί και να γνωρίζω διαφορετικούς ανθρώπους.
Θα μπορούσα να σε φανταστώ οδηγό ταξί, αλλά λίγο πιο εναλλακτικό… (γέλια)
Ε ναι, θα το έκανα θεματικό! Σίγουρα δεν θα ήταν ένα απλό ταξί!
Επίσης κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ είναι το κομμάτι της πολιτικής. Θα μου άρεσε να ασχοληθώ σε πιο τοπικό κομμάτι, στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Με πρόλαβες… Έχεις πει παλαιότερα «Κάνω θέατρο, επειδή αγαπώ την πολιτική». Σε μια εποχή που η πολιτική και οι πολιτικοί δείχνουν να έχουν απαξιωθεί, θεωρείς ότι το Θέατρο σώζει λίγο την ουσία της πολιτικής; Έστω και μέσω ενός άλλου δρόμου…;
Μα τη σώζει και πρακτικά!
Πρακτικά πώς;
Μέσα από την επιρροή που έχει στο συλλογικό ασυνείδητο, στην ψυχολογία του θεατή, στην ψυχολογία του ηθοποιού…
Θεωρώ ότι το θέατρο είναι μια πολιτική πράξη, και γι’ αυτόν τον λόγο το κάνω. Από τότε που ξεκίνησα, μέσα από τη συμμετοχή μου σε μία θεατρική πράξη, προσπαθώ κάπως να μετατοπίσω τους θεατές – έστω λίγο.
Νομίζω ότι αυτή η δουλειά μου ταιριάζει πάρα πολύ. Δεν είναι τυχαίο που, ακόμα και τώρα, 30 – 35 χρόνια από τότε που άρχισα να βλέπω θέατρο, υπάρχουν παραστάσεις που θυμάμαι ότι με άλλαξαν, με έκαναν να δω μία άλλη διαδρομή, να θέλω να γίνω καλύτερος πολίτης.
Αυτές οι μικρές μετατοπίσεις, λοιπόν, είναι μία σπουδαία πολιτική πράξη, η οποία μπορεί να αλλάξει το πεδίο κυρίως της πολιτικής και, κατ’ επέκταση, να διαμορφώσει ανθρώπους που είναι πολιτικά όντα, που ασχολούνται με τα θέματα της καθημερινότητάς τους. Γι’ αυτό και με ενδιαφέρει πολύ το τοπικό επίπεδο, γιατί θεωρώ ότι εκεί είναι πιο εύκολο να διαμορφώσεις κάτι στην καθημερινότητα, χωρίς να έχεις τόσο μεγάλη διάβρωση από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, που σίγουρα είναι σαθρό.
Μια stand up παράσταση είναι (και) πολιτική παράσταση;
Εξαρτάται από το αντικείμενο. Ο Λάμπρος Φισφής, ας πούμε, ο οποίος είναι πολύ φίλος και κουμπάρος μου, δεν αγγίζει καθόλου πολιτικά θέματα. Είναι αρχή του, ό,τι κι αν κάνουμε στην κωμωδία, να μην ασχοληθούμε μ’ αυτά.
Εγώ, όσο μεγαλώνω, αισθάνομαι ότι το έχω ανάγκη. Δηλαδή, αν αύριο έκανα stand up (που δεν κάνω, δεν γράφω κείμενα για να τα παίξω εγώ ο ίδιος), σίγουρα θα είχε και ένα κομμάτι πολιτικό.
Με τι γελάμε πιο πολύ στην Ελλάδα; Γιατί δεν γελάνε παντού με τα ίδια πράγματα…
Νομίζω ότι ο θεατής γελάει όταν βλέπει τον εαυτό του σε αυτό που κάνεις, όταν μπορεί κάπως να ταυτιστεί, βλέποντας πολλά στοιχεία δικά του – στην υπερβολή τους, φυσικά. Αυτό τον κάνει να σκεφτεί «ωραία, εγώ δεν έχω φτάσει ακόμα τόσο μακριά αυτή τη συμπεριφορά…».
Τα τελευταία χρόνια, θα σου πω ότι, όσο πιο πολιτικό είναι το κείμενο, όσο πιο πολιτική θέση παίρνεις (πολιτική όμως, όχι κομματική), τόσο πιο πολύ γελάει. Του αρέσει, γιατί αυτό είναι πλέον στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας – εκεί θέλει να σχολιάσει και ο ίδιος. Οπότε, αν το κάνεις με ωραίο τρόπο, γελάει κι αυτός πιο εύκολα.
Νοµίζω ότι οι άνθρωποι συχνότερα παρεξηγούν τον συγκεντρωτισµό µου
Θα έρθω λίγο και στο κομμάτι της τηλεόρασης… Ως ηθοποιός που κινήθηκε μέσα στο τηλεοπτικό σύμπαν ως στέλεχος ψυχαγωγικών εκπομπών, θέλω να μου πεις ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σε έχει διδάξει αυτή εμπειρία.
Η τηλεόραση μού έχει δώσει πάρα πολλά μαθήματα, είναι η αλήθεια… Θα σου πω, όμως, ένα πράγμα αρνητικό που θα πρόσεχα να μη μου ξανασυμβεί: να μη χαθώ μέσα στη συγκλονιστική ροή που έχει η διαδικασία της τηλεόρασης, η οποία σε βάζει σε ένα δικό της μικρόκοσμο και σε οδηγεί στην αλλοίωση.
Κάνω τηλεόραση πάνω από 20 χρόνια, και κατάφερνα πάντα να μην αλλοιωθώ. Όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω ότι υπήρξαν στιγμές που πήγα να γίνω μέρος της και να μη λειτουργώ πια ως εξωτερικός παράγοντας. Γιατί, ως ηθοποιός σε τέτοιες εκπομπές –κυρίως ζωντανές–, εγώ έφερνα τον δικό μου κόσμο μέσα σε ένα πλαίσιο, το οποίο είναι αρκετά δομημένο στην ελληνική τηλεόραση. Αυτό ήταν που το έκανε και ενδιαφέρον, γιατί ήσουν κάποιος που έλεγε κάτι διαφορετικό, με έναν άλλο τρόπο από εκείνον που είχε συνηθίσει το κοινό.
Το μάθημα είναι να μπορέσεις να αντισταθείς στη διαδικασία στην οποία σε βάζει η τηλεόραση να γίνεις ένα με εκείνη, και να κρατήσεις ακέραιο τον χαρακτήρα σου, το χιούμορ σου, το ποιόν σου – γιατί αυτό, τελικά, είναι εκείνο που θα σε ξεχωρίσει. Επί της ουσίας, γι’ αυτό σε καλούν. Ειδάλλως, θα έπαιρναν δημοσιογράφους να κάνουν τη δουλειά τους καλά, όπως ξέρουν.
Οπότε, όταν κάποιος καλεί εμένα ως ηθοποιό, θεωρώ ότι ο στόχος του είναι να πάρει τα στοιχεία του ηθοποιού, του ανθρώπου της καθημερινότητας που μιλάει με τον κόσμο έξω, του ανθρώπου που θα τα πει πιο απλά, ίσως πιο χιουμοριστικά, και θα φέρει μία άλλη αισθητική.
Ποια ποιότητα του δικού σου χαρακτήρα θεωρείς ότι πήγε να σου αλλοιώσει η τηλεόραση;
Με έβαλε να αλλάξω τις προτεραιότητές μου, δηλαδή να μη βλέπω την ουσία των πραγμάτων. Ξαφνικά, βρέθηκα να εστιάζω και να φωτίζω πτυχές μιας ιστορίας ή ενός κοινωνικού γεγονότος, στις οποίες πριν δεν θα εστιάζα.
Είναι αυτό που σου είπα και στην αρχή: εγώ είμαι από τη φύση μου πάρα πολύ θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος, και ξαφνικά η συνθήκη με έφερε να βλέπω το αρνητικό σε ό,τι συνέβαινε, και να φωτίζω αυτό.
Προφανώς αυτό είναι το ζητούμενο τηλεοπτικά, γιατί εξάπτει περισσότερο και την περιέργεια των θεατών…
Ναι, αυτό έχει περισσότερο ζουμί – και το καταλαβαίνω, γιατί οι άνθρωποι έχουμε μία ροπή στο κουτσομπολιό. Από όταν ήμασταν παιδάκια, στο χωριό που πηγαίναμε, κάθονταν οι γιαγιάδες στο παγκάκι και έβλεπαν εμάς να περνάμε, κουτσομπόλευαν τι κάναμε, τι φέραμε από την Αθήνα, ποιος τα είχε με ποια… Αυτό είναι στη φύση μας, δεν μπορούμε να το αποβάλουμε.
Εγώ δεν θα ήθελα να φτάσω στα 70 – 80 μου, να κάθομαι σε ένα παγκάκι, να μην έχω τίποτα άλλο να κάνω και να χαίρομαι να σχολιάζω τους ανθρώπους που περνάνε· είμαι σε άλλη φάση της ζωής μου.
Έχεις πει ότι ετοιμάζεις μία εκπομπή, την οποία εσύ θα κάνεις «ο κόσμος να χαλάσει»! Εάν δεν την πάρει κάποιο κανάλι, θα την κάνεις διαδικτυακά. Θέλω, λοιπόν, να μου πεις τι είδους εκπομπή είναι πιο κοντά στο δικό σου γούστο – και θεματολογικά, και αισθητικά.
Στην τηλεόραση γενικότερα ή και στα κανάλια του YouTube, ο καθένας εστιάζει σε πράγματα που τον ενδιαφέρουν περισσότερο. Πριν έρθει στη ζωή μου ο γιος μου, ας πούμε, δεν με ενδιέφερε καθόλου το ποδόσφαιρο, ούτε με απασχολούσαν τα αθλητικά. Αν με ρωτούσες 7-8 χρόνια πριν, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κανείς να πληρώνει κάθε μήνα για να βλέπει π.χ. αγώνες ποδοσφαίρου στην Ισπανία. Γελούσα με όλο αυτό.
Αυτή τη στιγμή, το 70% της τηλεοπιτικής μου εμπειρίας έχει να κάνει με αγώνες ποδοσφαίρου, γιατί τα βλέπει ο γιος μου. Οπότε, βλέπω κι εγώ.
Και τι ομάδα είστε;
Είμαστε πάρα πολλές ομάδες! Ξεκινήσαμε από ΑΕΚ, γίναμε Πανιώνιος, τώρα έχουμε γίνει Ολυμπιακός, αλλά υποστηρίζουμε και τον Λεβαδειακό γιατί είναι ο παππούς. Επίσης, τώρα βλέπουμε τη Ρεάλ, γιατί πήγαμε στην Ισπανία και την αγαπήσαμε τη Ρεάλ – έχουμε πάρα πολλά τέτοια θέματα! (γέλια)
Γενικότερα, μου αρέσει πολύ να βλέπω διαφορετικές τηλεοπτικές εκπομπές, με διαφορετικό χαρακτήρα. Ενώ μου αρέσουν, ας πούμε, οι ταξιδιωτικές εκπομπές, δεν θέλω να βλέπω την πεπατημένη παρουσίαση των βασικών και πιο εμπορικών αξιοθέατων σε μια πόλη.
Αυτό που εγώ θα ήθελα να κάνω, και είναι κάτι που μου λείπει από την ελληνική τηλεόραση, είναι εκπομπές που ασχολούνται με τα παιδιά. Μου λείπει να βλέπω ένα ωραίο παιδικό πρόγραμμα, το οποίο μπορεί να κάτσει και να παρακολουθήσει ένα παιδί το σαββατοκύριακο, και όχι αυτά τα χάλια πράγματα που βλέπει αυτή τη στιγμή.
Θα μου άρεσε οτιδήποτε βάζει τα παιδιά σε διαδικασία να παίξουν – ένα τηλεπαιχνίδι που θα είναι πιο δημιουργικό, ή κάτι που να σχετίζεται με επαγγελματικό προσανατολισμό…
Μια και τώρα τείνεις να γίνεις εξπέρ στα αθλητικά… αθλητική εκπομπή θα έκανες;
Και πάλι, αν θα έκανα κάτι τέτοιο, ίσως να ήταν μέσα από τη ματιά των παιδιών. Είμαι αρκετά ερασιτέχνης ακόμα στα αθλητικά, για να πω με θάρρος ότι θα μπορούσα να κάνω σχολιασμό. Πρέπει να έχεις γνώση για να σχολιάσεις κάτι.
Ας πάμε λίγο και στα τρέχοντα projects… Τι λέει το πρόγραμμα για το επόμενο διάστημα;
Η παράσταση «Το σποτ» θα κλείσει τον κύκλο του με μία μεγάλη επετειακή παράσταση στο Θέατρο Άλσος στα τέλη Ιουνίου. Θα κάνουμε και μια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, γιατί είναι μια παράσταση που αγαπήσαμε πάρα πολύ και, ιδανικά, θα θέλαμε να τη βγάλουμε και εκτός Ελλάδας, για να είμαι ειλικρινής. Αφορά όλον τον Ελληνισμό, ακουμπάει κάθε ελληνική ψυχή του σήμερα, του 2026.
Στην παράσταση αυτή, έξι χαρακτήρες παλεύουν να φτιάξουν ένα διαφημιστικό σποτ και να παρουσιάσουν στο εξωτερικό την Ελλάδα του σήμερα, μέσα από μία σύγχρονη εναλλακτική ματιά που θα ήθελε να έχει ο Νεοέλληνας. Στην ουσία, όμως, δεν έχει αυτή τη ματιά, γιατί υπάρχουν ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο αυτές οι βαθιά παγιωμένες πολιτικές απόψεις του και οι σχέσεις του με το βαθύ κράτος.
Μόλις τελειώσατε και με το «Σεσουάρ για δολοφόνους», μια παράσταση που έχει κερδίσει εδώ και χρόνια την αγάπη του κοινού. Θα συνεχίσετε και του χρόνου;
Ναι, αυτό το ξέρουμε από τώρα: από τα μέσα Οκτώβρη και μετά, συνεχίζει πάλι στο Θέατρο Γκλόρια.
Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σου, το συστατικό της επιτυχίας αυτής της παράστασης; Παίζεται τόσα χρόνια, με διάφορες διανομές, και συνεχίζει ακάθεκτη…
Το «Σεσουάρ για δολοφόνους» κάνει τους θεατές να γελάνε πάρα πολύ, πάρα πολλές φορές, για πάρα πολλή ώρα. Τελεία! Αυτό είναι το μαγικό συστατικό για οποιαδήποτε κωμωδία, επιθεώρηση – πες το ό,τι θέλεις… Να μπορεί ο κόσμος να ξεχαστεί και να γελάσει αβίαστα. Γιατί το γέλιο είναι αντανακλαστικό, δεν είναι εγκεφαλικό – είτε βγαίνει πηγαία, είτε δεν βγαίνει καθόλου!
Το «Σεσουάρ» έχει αλλάξει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. Όταν πρωτοήρθε στη ζωή μας, το 1999, το κοινό ξαφνικά είδε τους ηθοποιούς να σπάνε τον τοίχο, να ανοίγουν τα φώτα κάτω στην πλατεία και να συνομιλούν μαζί του. Αυτό τότε ήταν μία επανάσταση, για τους Έλληνες ήταν σοκ, γι’ αυτό και ο κόσμος πήγαινε για να βιώσει μία νέα εμπειρία θεάτρου.
Το 2026 αυτό πια δεν είναι εμπειρία, γιατί έχουμε πια πολλές παραστάσεις με διάδραση. Όμως εδώ υπάρχει μία πραγματική συμμετοχή του κοινού – γίνεται ο σκηνοθέτης, γίνεται ο εβδομος ηθοποιός από κάτω και, επί της ουσίας, είναι αυτό που κινεί νήματα. Αυτή η εξουσία που δίνεται στο κοινό είναι συγκλονιστική.
Όσο µεγαλώνω, αισθάνοµαι περισσότερο την ανάγκη να ασχολούµαι και µε πολιτικά θέµατα
Το καλοκαίρι θα είσαι, όμως, και στην πολυαναμενόμενη επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω», από το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μίλησέ μου λίγο γι’ αυτό.
Είναι υπέροχο το ότι μία ομάδα νέων ανθρώπων που τους εκτιμώ πάρα πολύ και τους θαυμάζω, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Δημήτρης Χαλιώτης, αποφασίζουν να καταπιαστούν με ένα σπουδαίο κωμικό είδος, την επιθεώρηση. Δεν βλέπουμε συχνά επιθεώρηση πια στην Ελλάδα.
Η επιθεώρηση μεγαλούργησε πριν το ’80 – θα σε πάω σε επιθεωρήσεις όπως «Το μεγάλο μας τσίρκο», που ακούμε πολύ τα τελευταία χρόνια… Κατέβαζαν κυβερνήσεις κάποτε οι επιθεωρήσεις, είχαν φοβερή πολιτική δύναμη!
«Το μεγάλο μας τσίρκο» ήταν μια εμφανώς πολιτική επιθεώρηση. Αυτή είναι;
Εχει πάρα πολλά πολιτικά στοιχεία, γιατί είμαστε και σε μία εποχή που αντέχει πολύ το πολιτικό σχόλιο. Και εκεί νομίζω ότι θα κριθεί, γιατί η επιθεώρηση στην πορεία έγινε κάτι «πιο ευτελές», άρχισε να γίνεται λίγο πιο χυδαία, πιο απλοϊκή, εστιάζοντας σε αστειάκια άλλου τύπου, και όχι στο καλό της κείμενο.
Εδώ έχουμε μία επιθεώρηση από συγγραφείς που έχουν πολύ καλή πένα, είναι σύγχρονοι, είναι νέοι, και αγγίζουν πολιτικά θέματα που δύσκολα τα αγγίζει μία επιθεώρηση. Εδώ, ναι, ήρθαμε για να «χτυπήσουμε», δεν ήρθαμε για να χαϊδέψουμε αυτιά.
Έχουμε και μία μουσικάρα, δεν ξέρω πώς αλλιώς να αποκαλέσω τον Θέμη Καραμουρατίδη – έχουμε τον υπέρτατο. Επομένως, θα δούμε μία επιθεώρηση όπως θα θέλαμε να τη δούμε στα καλά της χρόνια, και με μια συγκλονιστική μουσική, η οποία νιώθω ότι θα αφήσει εποχή.
Και με ένα θίασο, στον οποίο όλοι είναι ένας κι ένας…
Κοίταξε, θα πιάσω μόνο τα μεγαθήρια υποκριτικής, τον Δημήτρη Πιατά και την Ελένη Κοκκίδου, δύο ανθρώπους που παίζουν την κωμωδία στα δάχτυλά τους, είναι συγκλονιστικοί. Πηγαίνουμε να κάνουμε πρόβα και απλά δεν τους προλαβαίνεις – η ταχύτητά τους σε αυτό το κομμάτι της κωμωδίας είναι ασύλληπτη.
Τι να σου ευχηθώ για το τέλος, πέρα από το να είσαι γερός;
Να μην περιμένω να φτάσω τα 70, για να φτιάξω εκείνο το μικρό βιβλιοπωλείο!