Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου | Το Θέατρο μέσα από τα μάτια των ηθοποιών

«Τι σημαίνει Θέατρο;». Μια ερώτηση, την απάντηση της οποίας περισσότερο την αισθάνεσαι, παρά μπορείς να τη βάλεις σε λέξεις. Για τον κάθε ένα ξεχωριστά, ηθοποιούς και θεατές, το Θέατρο αποτελεί κάτι βαθιά προσωπικό – όσοι οι άνθρωποι, τόσες και οι απαντήσεις. Κι αυτό, διότι η έννοια αυτή δεν μπορεί να χωρέσει ούτε σε στεγανά, ούτε σε όρια. Μπορεί ποτέ να αποτυπωθεί επακριβώς σε μια φράση μια εμπειρία; Διότι περί αυτού πρόκειται: Περί Εμπειρίας, η οποία «μιλάει» στην ψυχή και το μυαλό του καθενός, ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες έζησε και μεγάλωσε, ανάλογα με τις προσλαμβάνουσές του, ανάλογα με τις χαρές, τις λύπες και τα ψυχικά του τραύματα, ανάλογα με τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα όνειρά του.

Κάθε χρόνο, ένας άνθρωπος του Θεάτρου αναλαμβάνει να γράψει το μήνυμα της Οικουμενικής αυτής Γιορτής. Ο διεθνούς φήμης ηθοποιός του Θεάτρου και του Κινηματογράφου Willem Dafoe, ο οποίος είχε φέτος την ιδιαίτερη αυτή τιμή, έγραψε μεταξύ άλλων:

«Η προφανής δύναμη του Θεάτρου είναι η εμπειρία που μοιραζόμαστε σε πραγματικό χρόνο μιας πράξης δημιουργίας, ακόμα κι αν έχει επενδυθεί μουσικά και σχεδιαστεί σκηνικά, αλλά είναι πάντα διαφορετική. Από κοινωνικής και πολιτικής απόψεως, το Θέατρο δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου».

Μπορεί κανείς, άραγε, να περιγράψει σε μερικές μόνο γραμμές τον έρωτα της ζωής του; Ρωτήσαμε δώδεκα ηθοποιούς, τους οποίους απολαμβάνουμε φέτος σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας, να μας πουν τι σημαίνει για εκείνους «Θέατρο». Και οι απαντήσεις είναι σχεδόν ποιητικές.

Ιβάν Σβιτάιλο

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Και ως επαγγελματίας, αλλά και ως απλός θεατής, θα έλεγα ότι το Θέατρο είναι ίσως ο μοναδικός μηχανισμός που διαθέτουμε, ο οποίος μπορεί να γεμίζει τα μεγάλα κενά που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη κοινωνία, διαφυλάσσοντάς μας από το να «ευνουχιστούμε». Μέσα από αυτό καλλιεργούμε την ευαισθησία, τον ρομαντισμό, την ανάγκη για ελευθερία, ενώ παράλληλα διδασκόμαστε και τη συνεργασία. Αυτά είναι, για μένα, τα βασικά του χαρακτηριστικά.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Ήταν η παράσταση «Ο Βιολιστής στη Στέγη» με τον Γρηγόρη Βαλτινό, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Ήταν η πρώτη μου επαφή με το Θέατρο γενικά, μια παράσταση στην οποία είχα προσληφθεί τότε ως χορευτής.

Για πρώτη φορά τότε είχα βρεθεί σε θεατρικό περιβάλλον, κι αυτό με έκανε να βγάλω πολλά συμπεράσματα: παρόλο που δεν ήμουν ηθοποιός, κατάλαβα ότι το Θέατρο δεν απείχε πολύ από τον Χορό – και οι δύο τέχνες στεγάζονται στο ίδιο σπίτι. Μέσα από αυτή την παράσταση, λοιπόν, αισθάνθηκα ότι ο κόσμος μου αποκτούσε μια τεράστια προέκταση, κι έτσι κατέληξα, από χορευτής, να υπηρετώ το Θέατρο.

Η κίνηση αποτελεί ζητούμενο και στις δύο αυτές τέχνες. Το σώμα μας είναι το εργαλείο μας και, όσο το ανακαλύπτεις, τόσο αυτό σε ανταμείβει. Είναι διαφορετικό, δηλαδή, να «αγγίζεις» μία πρόζα και να εστιάζεις καθαρά στη φωνή σου, και διαφορετικό αυτό να το σωματοποιείς – πόσω μάλλον αν έχεις και τη δυνατότητα να τραγουδάς.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος είμαι σε τρεις παραστάσεις! Μου αρέσει πάντα να δουλεύω με ομάδες που αναγνωρίζουν την αξία της συνεργασίας και της συνέπειας. Γι’ αυτό και, αν κάνεις τη δουλειά σου σε ένα περιβάλλον δημιουργικό, δεν αισθάνεσαι τόσο μεγάλο το «βάρος». Επιπλέον, καμιά φορά, έχεις την ανάγκη να δοκιμάζεις τα όριά σου κάνοντας πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα «κρατάω», παρά το γεμάτο πρόγραμμα! Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στην πιο δημιουργική φάση της ζωής μου.

Φέτος, λοιπόν, βρίσκομαι στη “Locandiera” του Κάρλο Γκολντόνι στο Θέατρο Τέχνης, στο “Hotel Amour” στο Θέατρο Ακροπόλ και στην «Παναγία των Παρισίων» στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Πιο πολλές ώρες είμαι στη σκηνή, παρά στο κρεβάτι μου!

 

 

Χριστίνα Μαξούρη 

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

«Συνύπαρξη» πρώτα και πάνω απ’ όλα. Σε έναν τόπο μεγάλης ελευθερίας, αλλά και πολύ οριοθετημένου πλαισίου, όπου δυνητικά όλα μπορούν να συμβούν και να ειπωθούν, υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, και που, ιδανικά, θα προκαλέσουν συγκίνηση, μετακίνηση συναισθήματος, σκέψη κι ενίοτε αλλαγή θέασης κάποιων πραγμάτων.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Οι δύο παραστάσεις που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, είναι το “Le Dernier Caravansérail” της Ariane Mnouschkine και του Théâtre du soleil, που φιλοξενήθηκε πριν χρόνια στο Φεστιβάλ Αθηνών, και «Ο Γυάλινος Κόσμος» του Tennessee Williams σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, στο Θέατρο Εμπρός.

Η πρώτη γιατί, πέρα από το θέμα που πραγματευόταν, αυτό των προσφύγων, της ακούσιας μετακίνησης των πληθυσμών υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ήταν μαγευτικό το ότι έβλεπες τη δημιουργία τής κάθε σκηνής μπροστά σου – για παράδειγμα, έβλεπες κάποιους ηθοποιούς να φέρνουν ένα τεράστιο λευκό πανί που, σε 5”, θα μεταμορφωνόταν σε φουρτουνιασμένο πέλαγο. Η συνεχής εναλλαγή δεκάδων σκηνικών κόσμων, με μαεστρία και διαθεσιμότητα, ήταν λες και συντελούνταν διαρκώς θαύματα από ακαταπόνητους και γενναιόδωρους θαυματοποιούς.

Η δεύτερη γιατί, πέρα από την ολοκληρωτική και καθηλωτική ύπαρξη των ανθρώπων επί σκηνής, νομίζω θυμάμαι ακόμα τον ήχο της φωνής της καθεμίας και του καθενός – είχε πολύ έντονο το στοιχείο της ποιητικότητας και της μαγείας, σε συνδυασμό με τον αδυσώπητο ρεαλισμό του συγγραφέα.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Στη «Φλαντρώ» του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, στο Θέατρο Αλάμπρα, μέχρι τις 5 Απριλίου.

 

 

Ζήσης Ρούμπος

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Θέατρο για μένα ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Είχα διαλέξει να γίνω εικαστικός, αλλά η συμμετοχή μου σε μία θεατρική παράσταση με έκανε να αλλάξω πορεία και, φυσικά, δεν το έχω μετανιώσει.

Σήμερα το θέατρο για μένα είναι συν-δημιουργία. Αγαπώ να είμαι σε κατάσταση προβών με ανθρώπους που εκτιμώ. Το θέατρο είναι για μένα ύψιστη μορφή Τέχνης, είναι λύτρωση, απόδραση και μοίρασμα.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Παράσταση που παρακολούθησα και με σημάδεψε ήταν το πρώτο ανέβασμα της «Μήδειας» από την Ομάδα Εδάφους το μακρινό 1999 – 2000, νομίζω. Με συγκλόνισε η ομορφιά της κίνησης, η εικαστικότητα και η απλότητα των σκηνικών και των φωτισμών. Και, φυσικά, οι ανυπέρβλητες ερμηνείες των Παπαϊωάννου – Στελλάτου. Δεν θυμάμαι να έχω ξανανιώσει συναισθήματα σε παράσταση ίδια με εκείνης της θέασης.

Παράσταση που συμμετείχα: «Ο Σέρλοκ Χολμς και το Σκυλί των Μπάσκερβιλ», σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου. Ένα κωμικό ανέβασμα της γνωστής ιστορίας του Χολμς. 3 ηθοποιοί, 70 ρόλοι. Αυτό τα λέει όλα, νομίζω.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Δευτέρα και Τρίτη, στο «ΣΠΟΤ» στο Θέατρο Γκλόρια.

Τετάρτες, στις «Τηγανητές Πατάτες» στα Fridays Καπνικαρέας.

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στο «Σεσουάρ για Δολοφόνους» στο Θέατρο Γκλόρια.

 

 

Φαίδρα Δρούκα

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Θέατρο για μένα σημαίνει: Ενέργεια, πάθος, αλήθεια, δύναμη, δουλειά, συναίσθημα, μοίρασμα, αγωνία, προετοιμασία, όνειρα, σκέψεις, συνεργασία, τρέλα, γέλιο, χαρά, σχέσεις, φιλίες, εμπιστοσύνη και πάρα πολλή αγάπη!

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Μια παράσταση που με σημάδεψε ήταν το «Χάρολντ και Μοντ» στο Θέατρο Αλάμπρα, το 1995.

Τότε εγώ, μόλις 2 χρόνια ηθοποιός, πολύ φρέσκια, βλέποντας την κυρία Μπεμπεδέλη στη συγκεκριμένη παράσταση, σκέφτηκα, συγκλονισμένη από την ερμηνεία της, να τα παρατήσω. Θα ήταν αστείο, σκέφτηκα τότε, να πιστεύω πως εκείνη και εγώ λέμε πως κάνουμε το ίδιο επάγγελμα. Θυμάμαι πως όλοι ήταν εξαιρετικοί φυσικά, αλλά τώρα σας λέω πώς θυμάμαι το συγκεκριμένο συναίσθημα. Ότι όλα είναι τόσο δύσκολα και μακρινά, ώστε να μπορώ κι εγώ να τα καταφέρω…

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος είμαι στο Θέατρο Εμπορικόν, στο ελληνικό έργο «Κέικ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, με τους Ερρίκο Λίτση,  Γιάννη Λεάκο και Προμηθέα Νερατίνη – Δοκιμάκη.

 

 

Αιμιλιανός Σταματάκης

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Για μένα το Θέατρο είναι μια ιερή τελετή συνωμοσίας.

Θεατές και θεώμενοι συμφωνούν να συμμετάσχουν σε ένα πείραμα, που θα επιχειρήσει να ενώσει τα μυαλά και τον ψυχισμό τους σε ένα μοναδικό ταξίδι παράλληλης πραγματικότητας, άπαξ.

Κάτι που ακόμα η τεχνολογία αδυνατεί να πραγματώσει, το Θέατρο το καταφέρνει από τη γέννησή του.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Η “Oresteia” του Robert Icke με στιγμάτισε, διότι μπόρεσα να αφουγκραστώ τις σκέψεις ενός ξένου σκηνοθέτη πάνω στην αρχαία τραγωδία και να συνειδητοποιήσω ακόμα βαθύτερα τον πανανθρώπινο χαρακτήρα που έκρυβαν στη σκέψη τους οι κλασικοί μας συγγραφείς.

Πολύ παραπάνω, όμως, μου επιβεβαίωσε την απόλυτη αξία που έχει η έννοια της δραματουργίας στο Uέατρο.

Κάτι που ακόμα στην Ελλάδα δυσκολευόμαστε να ορίσουμε, πόσv μάλλον να χρησιμοποιήσουμε με μαεστρία.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος παίζω στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης», στο Θέατρο Ήβη.

Και αυτό είναι το όμορφο κομμάτι της τέχνης μας. Το καλοκαίρι, στο Φεστιβάλ, επιχειρήσαμε με την Έμιλη Λουίζου το «Περί Τυφλότητας» του Jose Saramago. Τώρα με τον Νικορέστη Χανιωτάκη, τον «Ξυλούρη» της Ζαχαρένιας Πετράκη.

Άλλη αισθητική, άλλος κόσμος, άλλο σύμπαν.

Πώς να μην είναι μοναδικά και φυσικά ανεπανάληπτα, αλλά και τελείως αναπάντεχα, τα ταξίδια που μας προσφέρει το Θέατρο;

 

 

Άννα Μενενάκου

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Το Θέατρο για μένα είναι ένας ζωντανός τόπος συνάντησης. Ένας χώρος όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να μοιραστούν ιστορίες, συναισθήματα και ερωτήματα που μας αφορούν όλους.

Πάνω στη σκηνή, κάθε λέξη, κάθε σιωπή και κάθε βλέμμα κουβαλά κάτι αληθινό. Ο ηθοποιός προσφέρει τον εαυτό του, και ο θεατής γίνεται συνοδοιπόρος σε αυτή τη στιγμή. Για λίγο, άγνωστοι άνθρωποι μοιράζονται την ίδια ανάσα και την ίδια συγκίνηση.

Σε έναν κόσμο που συχνά μάς απομακρύνει, το θέατρο μάς θυμίζει κάτι πολύ απλό, αλλά βαθύ: ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Ότι, μέσα από τις ιστορίες, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας, να συγκινηθούμε, να καταλάβουμε καλύτερα τη ζωή. Για μένα, το θέατρο είναι αυτό το εύθραυστο και πολύτιμο θαύμα που συμβαίνει κάθε φορά που άνθρωποι συναντιούνται για να μοιραστούν μια αλήθεια.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Μια παράσταση που με έχει σημαδέψει βαθιά είναι το «Καραβάν Σαράι» της Αριάν Μνουσκίν. Όταν το είδα, ένιωσα ότι το θέατρο μπορεί πραγματικά να γίνει ένας ολόκληρος κόσμος. Η σκηνή μεταμορφωνόταν συνεχώς και μέσα από τις ιστορίες ανθρώπων που ταξιδεύουν, ξεριζώνονται και αναζητούν μια πατρίδα, ξεδιπλωνόταν μπροστά μας μια μεγάλη ανθρώπινη τοιχογραφία.

Αυτό που με συγκλόνισε ήταν η συλλογικότητα, η δύναμη του συνόλου και ο τρόπος που το θέατρο μπορούσε να μιλήσει για τόσο μεγάλα και βαθιά ανθρώπινα ζητήματα, χωρίς να χάνει την ποίηση και την ευαισθησία του.

Το «Καραβάν Σαράι» μου θύμισε ότι το θέατρο δεν είναι μόνο αφήγηση ιστοριών· είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συναντιούνται για να κοιτάξουν τον κόσμο και τον εαυτό τους λίγο πιο βαθιά. Από τότε κουβαλάω μέσα μου αυτή την εμπειρία σαν μια υπενθύμιση τού πόσο μεγάλο μπορεί να γίνει το θέατρο.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος με βλέπετε αρχικά στο «ΣΠΟΤ» του Ζήση Ρούμπου στο Θέατρο Γκλόρια, κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Είναι μια σουρεαλιστική, ξεκαρδιστική κωμωδία γύρω από το γύρισμα ενός διαφημιστικού σποτ για την Ελλάδα, όπου οι ήρωες προσπαθούν μέσα από απρόβλεπτες καταστάσεις να αποτυπώσουν την «εικόνα» της χώρας. Μια παράσταση με έντονο ρυθμό, σάτιρα και πολύ ζωντανή σχέση με το κοινό, που συχνά γίνεται μέρος της δράσης.

Παράλληλα, συμμετέχω και στην παράσταση «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις!» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα στο Θέατρο Πειραιώς 131, ένα αστυνομικό εποχής, γεμάτο μυστήριο, ανατροπές και χιούμορ.

 

 

Δημήτρης Καρατζιάς

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Το θέατρο, για μένα, είναι διαφυγή. Διέξοδος από την καθημερινότητα, την τρέχουσα ζωή, τη ρουτίνα. Σε έναν κόσμο γεμάτο περιπέτειες, ανατροπές, απρόοπτα. Συντροφιά με γοητευτικούς ήρωες, ετοιμόλογους, ιδιαίτερα έξυπνους, ιδιαίτερα συμπαθείς ή ιδιαίτερα αντιπαθείς, γεμάτους μίση και πάθη, ένοχα μυστικά, φρικτά ελαττώματα, τραγωδίες. Που μου προκαλούν γέλιο ή δάκρυα, ανάλογα τις ιστορίες τους. Που μοιράζονται μαζί μου τους έρωτες, τα όνειρα, τις πιο ενδόμυχες σκέψεις τους.

Ένα υπέροχο ταξίδι! Μακριά από οτιδήποτε πεζό, τετριμμένο, συνηθισμένο μπορεί να με απασχολεί. Μια κλειδαρότρυπα σε ζωές μυθιστορηματικές, κωμικές ή τραγικές, συντριπτικά πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μου! Που, για κάποιο καιρό, τις ζεις σαν να είναι η δική σου ζωή. Σαν να είναι οι άνθρωποι σου.

Και το σημαντικότερο; Αυτές τις ζωές, αυτές τις ιστορίες τις μοιράζεσαι. Είτε με τους ηθοποιούς, είτε με τους συναδέλφους, είτε με το κοινό. Και, για κάποιες στιγμές, για κάποιες μαγικές στιγμές, ζείτε τα ίδια συναισθήματα. Για όσο κρατήσουνε οι πρόβες. Για όσο κρατήσει η παράσταση.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Λίγες μέρες πριν, στις 4 Μαρτίου, η δικαιοσύνη αποφάνθηκε για δεύτερη φορά ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση. Την ίδια στιγμή που οι φασίστες αρχηγοί κρατών αυτού του κόσμου (Τραμπ, Νετανιάχου κ.λπ.) παίζουν με τις ζωές μας, το Εφετείο μας έκρινε ξανά ένοχους τους δικούς μας. Και τους 42.

Από εκείνη τη μέρα, μου ’χει καρφωθεί στο μυαλό το έργο του Martin Sherman, “Bent”. Είχα συγκλονιστεί όταν, το 1995, το είδα στο Θέατρο Βικτώρια, σε σκηνοθεσία του δασκάλου μου Γιώργου Θεοδοσιάδη, με τους Σπαντίδα και Zαλμά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κι ήταν το εναρκτήριο έργο που επιλέξαμε να ανεβάσουμε με τον Μάνο Αντωνιάδη όταν ανοίγαμε τον Πολυχώρο VAULT, το 2012. Ένα συγκλονιστικό αντιπολεμικό – αντιφασιστικό έργο, την ώρα που διαρκώς ανέβαινε στη χώρα μας η Ακροδεξιά και η Χρυσή Αυγή. Ένα έργο που γράφτηκε το 1978, και παραμένει τραγικά επίκαιρο στις μέρες μας!

Ποια δική σου δουλειά βλέπουμε φέτος και πού;

Τη φετινή σεζόν, μαζί με τον Μάνο  Αντωνιάδη, μεταφράσαμε και διασκευάσαμε για το Θέατρο την εμβληματική νουβέλα του Horace McCoy «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», το οποίο σκηνοθέτησα, και το οποίο παρουσιάζεται από έναν 17μελή θίασο στο θέατρο «Εν Αθήναις».

Υπόθεση: 1932. Στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης», ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο, αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και, γιατί όχι, μια καριέρα στο Χόλιγουντ. Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από τη μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και, από την άλλη, η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψιν του κοινού.

 

 

Ηλίας Βαλάσης

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Το Θέατρο για μένα είναι αυτή η μαγική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές. Μια ζωντανή σύνδεση όπου, μέσα από την κοινή εμπειρία της παράστασης, μπορεί κανείς να αγγίξει κάτι βαθύτερο μέσα του και να μετακινηθεί, έστω και λίγο, εσωτερικά. 

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Ο «Άγριος Σπόρος» είναι μια παράσταση που με έχει σημαδέψει ιδιαίτερα. Συμμετέχω και φέτος σε αυτήν, όμως η πρώτη μου συμμετοχή είχε για μένα ξεχωριστή σημασία, καθώς ήταν και το κύκνειο άσμα του Τάκη Σπυριδάκη. Λίγο μετά το τέλος των παραστάσεων έφυγε από τη ζωή και, έτσι, η εμπειρία εκείνης της συνεργασίας απέκτησε για μένα μια βαθιά συγκινητική διάσταση.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος με βλέπετε στο υπέροχο κείμενο του Γιάννη Τσίρου, «Άγριος Σπόρος», σε σκηνοθεσία της μοναδικής Σοφίας Καραγιάννη.

Μαζί με τους εξαιρετικά ταλαντούχους συναδέλφους μου, Ανθή Σαββάκη και Δημήτρη Μαμιό, καταθέτουμε κάθε βράδυ την ψυχή μας πάνω στη σκηνή.

 

 

Ιζαμπέλλα Μπαλτσαβιά 

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Θέατρο, για μένα, είναι συλλογικότητα. Αρχικά μεταξύ των συντελεστών και, κυρίως, μεταξύ των ηθοποιών. Είναι να βουτάς στο κενό με πλήρη εμπιστοσύνη, ξέροντας ότι ο άλλος θα βουτήξει δίπλα σου – όχι απαραίτητα για να σε σώσει, αλλά για να σου κρατήσει το χέρι, ώστε να βιώσετε και να εξερευνήσετε μαζί αυτή την εμπειρία.

Επιπλέον, το Θέατρο είναι συλλογικό ως προς τους θεατές. Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία: θα ετοιμαστείτε, θα έρθετε μέχρι το θέατρο, θα καθίσετε στις θέσεις σας και τα φώτα θα χαμηλώσουν. Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό που θα ακολουθήσει είναι ένα «παραμύθι», όμως η ανάγκη να ταξιδέψεις και να παρασυρθείς σε μια ιστορία είναι βαθιά ανθρώπινη. Αυτή η σύνδεση, το αόρατο νήμα που ενώνει τον ηθοποιό με τον θεατή και η μεταξύ τους ανταλλαγή ενέργειας, είναι η απόλυτη μαγεία.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Μια παράσταση που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η «Ευρυδίκη» της Sara Ruhl, που είδα το 2012 στο Θέατρο Πορεία. Από το πρώτο λεπτό με συνεπήρε η σκηνοθεσία, με εικόνες υψηλής αισθητικής. Το έργο, πέρα από τον έρωτα, τη ζωή και κυρίως τον θάνατο, μιλούσε για την ουσία τού να είσαι καλλιτέχνης: για τις θυσίες που πρέπει να κάνεις, τα κομμάτια της ψυχής που εκθέτεις, το κυνηγητό της έμπνευσης και την ακόρεστη επιθυμία για δημιουργία.

Το συγκλονιστικό ήταν ότι έβλεπα δύο σπουδαίους ηθοποιούς, που θαύμαζα (και που αργότερα είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί τους) την Κόρα Καρβούνη και τον Λαέρτη Μαλκότση, να μου μιλάνε επί σκηνής για την ίδια την ουσία της δουλειάς μας. Γέλασα, συγκινήθηκα βαθιά και, όταν η παράσταση τελείωσε, ένιωθα ακόμα μουδιασμένη. Επέστρεψα στο θέατρο ξανά και ξανά, αγόρασα το CD με τις μουσικές της Κατερίνας Πολέμη και το άκουγα ασταμάτητα.

Βλέποντας αυτή την παράσταση, σκέφτηκα: «Αυτό είναι για μένα το θέατρο, σε κάτι τέτοιο θέλω να ανήκω». Ήταν μια εμπειρία που με άφησε να ονειρευτώ. Με έκανε να βιώσω την απώλεια με έναν τρόπο που μου ράγιζε την καρδιά, κι ένα δευτερόλεπτο μετά με οδηγούσε στο να γελάω με δάκρυα. Ήταν η απόλυτη θεατρική εμπειρία.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος είμαι στην “Perfetta” (Η Τέλεια) του Mattia Torre. Είναι μια παράσταση που ξεκίνησε την πορεία της τον Μάρτιο του 2025, όταν παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία της Δώρας Παρδάλη. Την επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, και τον φετινό Μάρτιο για 15 μόνο παραστάσεις, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στο Θέατρο 104.

​Η παράσταση μιλάει για ένα θέμα τόσο φυσικό και, όμως, τόσο λίγο συζητημένο: την περίοδο μιας γυναίκας. Όμως δεν αφορά μόνο στη γυναικεία ταυτότητα. Η “Perfetta” κινείται σε έναν κόσμο πολυσύνθετο, όπου κυριαρχούν η ταξική και κοινωνική ανισότητα, η αναλγησία, η μάχη για επιβίωση, ο εργασιακός ανταγωνισμός, η εκμετάλλευση και η κρατική αδιαφορία. Μέσα από τις τέσσερις διαφορετικές φάσεις του εμμηνορροϊκού της κύκλου, βλέπουμε μια γυναίκα που προσπαθεί να παραμείνει «τέλεια» και αποδοτική, σε μια κοινωνία που δεν της συγχωρεί καμία αδυναμία. «Εγώ όμως είμαι κυκλική, εγώ είμαι το φεγγάρι», λέει, καθώς συνειδητοποιεί ότι η δύναμή της είναι ακριβώς αυτό: ότι δεν είναι τέλεια, ότι μεταβάλλεται συνεχώς, αλλάζει.

 

 

Νίκος Μαρνάς

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Το Θέατρο είναι ο Τόπος όπου βρίσκω καταφύγιο και μπορώ να κάνω όσα αγαπώ. Μου αρέσει να ζωγραφίζω, να κάνω κατασκευές, να γράφω, να φωτογραφίζω, να παίζω ως ηθοποιός και να σκηνοθετώ – όλα αυτά μαζί ενώνονται στο θέατρο.

Το Θέατρο είναι μια πράξη πολιτική, βαθιά συλλογική κι ο τρόπος με τον οποίο νιώθω να επικοινωνώ με τους ανθρώπους όπως ποτέ άλλοτε. Είναι μια διαδικασία συνεχούς βελτίωσης σε όλους τους τομείς, σωματικούς και πνευματικούς.

Θέλω να κλείσω με τα λόγια του Καρόλου Κουν: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που
μας παρακολουθεί και, όλοι μαζί, να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας. Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας».

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Η «Ορέστεια» του Θόδωρου Τερζόπουλου, που παρακολούθησα το 2024 στην Επίδαυρο. Ήταν μια μαγική τελετουργική εμπειρία που με άφησε με το στόμα ανοιχτό καλλιτεχνικά και που ένωσε όλους τους θεατές σε μία πρωτόγνωρη επικοινωνία.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος παίζουμε για τρίτη χρονιά στο Θέατρο Olvio την παράσταση που έχω σκηνοθετήσει με τον Γιώργο Γκιόκα, το «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» του Θανάση Τριαρίδη.

Επίσης, παίζω στην παιδική σκηνή του Θεάτρου Βεάκη, στην παράσταση «Οι φανταστικές περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη.

 

 

Idra Kayne

Τι σημαίνει για σένα «Θέατρο»;

Θέατρο για εμένα σημαίνει ανάσα. Είναι ο χώρος όπου η ψυχή μου αναπνέει. Είναι μια βουτιά στα πιο σκοτεινά σημεία του εαυτού μου, και ο τρόπος να τα αγκαλιάσω και να τα φέρω στο φως με πολλή φροντίδα και προστασία. Είναι, όμως, και παιχνίδι, σύνδεση και επικοινωνία. Το Θέατρο είναι ανακούφιση.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Δύο παραστάσεις που είδα μικρή και με σημάδεψαν είναι ο «Μορμόλης» και το «Αρτούρο Ούι, Άνοδος και Πτώση». Αν και τον «Μορμόλη» δεν τον θυμάμαι επί τη ουσίας, γιατί ήμουν μικρότερη από 5 ετών, έχω την ανάμνηση να λέω στον εαυτό μου «εγώ αυτό θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω!».

Την επόμενη φορά που είπα ακριβώς το ίδιο πράγμα στον εαυτό μου, ήταν όταν είδα με τους γονείς μου τον αείμνηστο Γιώργο Μιχαλακόπουλο να ενσαρκώνει τον Αρτούρο Ούι. Ίσως η πιο μαγική εμπειρία που έχω ζήσει στο Θέατρο ως θεάτρια.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Φέτος ήμουν στις παραστάσεις «Nina Simone, 4 οκτάβες Ελευθερίας», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Σωτήρη Καραμεσίνη και στο “TERROR” σε σκηνοθεσία Φιώγου Οικονόμου, που ολοκλήρωσαν πλέον τον κύκλο τους.

Το καλοκαίρι του 2026 θα είμαι σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τις «Εκκλησιάζουσες», σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

 

 

Φάνης Κατέχος

Τι είναι για σένα το Θέατρο;

Κάθε φορά όταν προσπαθώ να απαντήσω αυτήν την ερώτηση, η απάντηση αλλάζει, μετασχηματίζεται, γίνεται κάτι άλλο, καινούργιες σκέψεις έρχονται στο μυαλό.

Αυτό που μπορώ να πω, όμως, με σιγουριά, είναι ότι όταν ασχολήθηκα με το Θέατρο, ένιωσα πως βρίσκομαι στο φυσικό μου περιβάλλον. Πριν συμβεί αυτό, ένιωθα σαν ένα ψάρι που είναι έξω από τη γυάλα και δεν μπορεί να αναπνεύσει.

Υπάρχει κάποια παράσταση που να σε σημάδεψε – είτε κάποια που παρακολούθησες, είτε κάποια στην οποία συμμετείχες;

Πολλές παραστάσεις με έχουν σημαδέψει, είτε που έχω παίξει, είτε που έχω παρακολουθήσει. Όλες αυτές οι εμπειρίες με έχουν κάνει αυτό που με σήμερα.

Αλλά αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω μία, είναι η παράσταση “Sisyphus flesh and  earth”, υπό τη σκηνοθεσία του Donald Kitt. Αυτή η παράσταση ήταν ένα σχολείο, μία έρευνα· δούλεψα για 3 χρόνια με έναν άνθρωπο που θαυμάζω πολύ, ένα σπουδαίο καλλιτέχνη. Έμαθα την αξία της αντίστασης στο αποτέλεσμα, πώς να δουλεύεις σκληρά αλλά με χαμόγελο, και πώς να έχεις υπομονή για το νέο που θα ’ρθει.

Σε ποια παράσταση σε βλέπουμε φέτος;

Η καινούργια παράσταση που ετοιμάζει η ομάδα μας είναι μία σύμπραξη της Fabrica Athens με έναν υπέροχο σκηνοθέτη, τον Θανάση Δόβρη. Η παράσταση ονομάζεται “ΝΤΑΡΦΣΤΕΛΕΡ” και είναι μία σκηνική σύνθεση βασισμένη στη βραβευμένη με Hugo νουβέλα του Walter M. Miller Jr. “The Darfsteller”, και θα κάνει πρεμιέρα στις 15 Απριλίου στο Ρεκτιφιέ.

Σε ένα μέλλον όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες, αλάνθαστες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε υλικό σώμα, ένας παλιός ερμηνευτής αρνείται να σιωπήσει. Επιμένει να διεκδικεί τη σκηνή, ως φορέας μιας βαθιάς ανάγκης: να εκτεθεί, να πράξει, να υπάρξει μπροστά σε άλλους.

Το “ΝΤΑΡΦΣΤΕΛΕΡ” είναι μια σύνθεση για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια, καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».

Γιατί το Θέατρο δεν είναι η τελειότητα.

Είναι το λάθος που συμβαίνει.