Ήταν ωραίο αυτό το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…

«Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι / ήταν ωραίο, αλλά και επικίνδυνο»… Είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που µπορεί να µην τα έχεις ακούσει πολλές φορές, αλλά µία αρκεί για να δεθεί το στοµάχι σου κόµπος.

«Το ωραίο καλοκαίρι»: Έτσι λέγεται αυτό το ποίηµα του Αργύρη Χιόνη που µελοποίησαν τόσο ιδιαίτερα οι αδελφοί Κατσιµίχα τη δεκαετία του ’90. Δεν ξέρω πώς, αλλά µου ήρθε στο µυαλό πριν µερικές µέρες και µου φάνηκε φοβερά “ταιριαστό”. Το ωραίο µας καλοκαίρι, αυτή η µεγάλη “ανάσα” από τα βάρη ολόκληρου του χρόνου, που φέτος όµως κατέστη επικίνδυνη ένεκα… µολυσµένων αεροσταγονιδίων. Θα ανασάνουµε µεν, αλλά µε δυσκολία. Ένας ολόκληρος πλανήτης στον αναπνευστήρα.

Αν και αργά το βράδυ, ακούω έξω παιδικές φωνές, µάλλον από κάποιο απέναντι µπαλκόνι. Τι κάνουν ξύπνια τέτοια ώρα; Αλλά… έτσι δεν είναι πάντα το καλοκαίρι για τα παιδιά; Απενοχοποιηµένο ξενύχτι, παιχνίδι µε τους φίλους τους µέχρι αργά, καρπούζι στη βεράντα και βόλτες για παγωτό.

Τι έχει αλλάξει, λοιπόν, για τα µικρά παιδιά αυτό το καλοκαίρι; Τίποτα. Όλα είναι πάλι στη θέση τους. Ακόµα και η κλεισούρα των προηγούµενων µηνών έχει καταγραφεί στη βραχυπρόθεσµη µνήµη και, σιγά-σιγά, έχει ατονήσει. Είναι ευτυχισµένα απλώς και µόνο επειδή τελείωσε το σχολείο, επειδή ξεκίνησαν οι διακοπές, είναι εκεί ο µπαµπάς και η µαµά, ο παππούς και η γιαγιά, οι φίλοι. Και το παγωτό.

Μπορούµε, άραγε, να γίνουµε λίγο παιδιά – κατ’ εξαίρεσιν αυτό το καλοκαίρι; Να νιώσουµε ευτυχισµένοι απλώς και µόνο για εκείνη τη βόλτα για παγωτό; Για εκείνα τα ξενύχτια στη βεράντα µας, µε τα πιατάκια γεµάτα ζουµί από καρπούζι και κουκούτσια; Κι ας µην έχουµε κλείσει φέτος διακοπές στο φοβερό κατάλυµα σ’ εκείνο το κοσµοπολίτικο νησί. Κι ας µην ανεβάσουµε στο instagram τέλειες φωτογραφίες και stories από διάσηµες παραλίες και trendy µπαράκια (γιατί, ας µη γελιόµαστε, για πολλούς εκείνη η ανάρτηση στο instagram είναι σηµαντικότερη κι από τις ίδιες τις διακοπές…).

Ναι, τη χρειαζόµαστε αυτή την “πολυτέλεια” πού και πού, ίσως και να την αξίζουµε µετά από τόσους µήνες συνεχούς πρεσαρίσµατος, κούρασης και ψυχολογικής καταπίεσης λόγω lockdown. Αλλά… υπήρχαµε και πριν από αυτήν. Μπορούµε να υπάρξουµε και χωρίς αυτήν. Τουλάχιστον για φέτος. 

«Βαθιά, ένα καράβι έµενε ακίνητο / ακίνητο ένα καλοκαίρι / φυσούσαν άνεµοι, φουσκώναν τα πανιά / δεν έλεγε να φύγει, τι περίµενε; / Κανείς δεν ξέρει»…

Μη µένουµε καθηλωµένοι στο ίδιο σηµείο, κυριευµένοι από µιζέρια. Ας “µετακινηθούµε”, ας φύγουµε. Ακόµα κι αν είναι για να κάνουµε εκείνη τη βόλτα στην παραλία για παγωτό. Κι ας µας φαίνεται τώρα “λίγη”. Κάποτε θα καταλάβουµε την αξία της.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr

 



Abbvie
GSK
BMS