Μα… στρες μετά από διακοπάρες;

«Παρακολουθώ φανατικά “Big Brother”, το παραδέχομαι. Και απορώ πώς το έπαθα εγώ αυτό – να µη χάνω επεισόδιο από µια εκποµπή που κατέκρινα πριν χρόνια…», µου είπε λίγο πριν η κουµπάρα µου, όταν τη ρώτησα πώς περνά µετά τις διακοπές. «Και πώς το εξηγείς εσύ αυτό;», τη ρωτάω.

«Για όλους εµάς που έχουµε περιοριστεί λόγω κατάστασης, το “Big Brother” είναι µια παρηγοριά. Ίσως γιατί, εκεί που είσαι µόνος σου, νιώθεις ότι βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα σπίτι µε άλλους ανθρώπους. Είναι κι αυτή η νοσταλγία που σου γεννά το παιχνίδι, σε πάει σχεδόν 20 χρόνια πριν, σε µια εποχή αθωότητας για εµάς, τότε που ήµασταν πιο χαλαροί, χωρίς ευθύνες. Είναι και αφροδισιακό να βλέπεις ωραία κορµιά σε µια εποχή εντελώς αντισεξουαλική, βουτηγµένη στο καζάνι ενός πολέµου που βράζει στην Ανατολική Μεσόγειο» (ναι, ναι… τέτοιες κουβέντες κάνουµε µε την κουµπάρα µου). Aντι-στρες, λοιπόν, το “Big Brother”;

Σκέφτοµαι το κείµενο περί µετα-τραυµατικού στρες που έχουµε σ’ αυτό το τεύχος, το οποίο περιγράφει εκείνη τη “σκοτεινή” κατάσταση στην οποία περιέρχεται κανείς, µετά από µια τροµακτική εµπειρία που τον τραυµατίζει ψυχικά. Και δεν µπορώ να µη διερωτηθώ: Μήπως βιώνουµε οµαδικώς µετα-τραυµατικό στρες εξαιτίας των φετινών καλοκαιρινών µας διακοπών; Μα… στρες µετά από διακοπές; Και δη «ελληνικές διακοπές»; Διακοπάρες σε παραλίες και νησιά;  

Κι όµως, ναι. Είτε το αντιληφθήκαµε, είτε όχι, οι φετινές µας διακοπές υπήρξαν –για τους περισσότερους, τουλάχιστον– τραυµατικές. Γιατί, αν µη τι άλλο, στην κατ’ εξοχήν εποχή της χαλάρωσης, δεν µπορεί εσύ να είσαι συνεχώς στην τσίτα.

Δεν µπορεί να λιάζεσαι στην ξαπλώστρα, κι αντί ν’ αφήνεσαι να απολαύσεις τη θάλασσα, η έγνοια σου να είναι ο διπλανός που ήρθε κι άπλωσε την ψάθα του επικίνδυνα κοντά, σε σηµείο που θα ’κανε τον Χαρδαλιά να χάσει το χρώµα του απ’ τη σύγχυση. Δεν µπορεί να βγαίνεις στο µπαράκι και να τη βγάζεις καθιστός, εκεί που κανονικά θα ξεπατωνόσουν στον χορό (ε, αυτές τις διακοπές περίµενες κι εσύ για να ξεσαλώσεις…), και ν’ ανησυχείς µη σου πιάσει την κουβέντα άνθρωπος µη ελεγµένος από τον ΕΟΔΥ.

Άσε που και η µάσκα δεν βοήθησε καθόλου: «Γιώργο; Κι εσύ εδώ;». «Ο Βαγγέλης είµαι…». «Πού είσαι, ρε Βαγγέλη; Χαθήκαµε…!».

Όσο κι αν προσπαθήσαµε να το φιλοσοφήσουµε, η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι αυτό µας βρήκε ψυχολογικά χάλια. Και µας άφησε, ενδεχοµένως, πιο χάλια. Διότι οι µπαταρίες δεν φόρτισαν όπως έπρεπε – ήταν ελαττωµατικός ο φορτιστής, ήταν “φτωχή” η παροχή ρεύµατος.

Καλώς ή κακώς, βιώσαµε µια απώλεια. Την απώλεια της καλοκαιρινής µας ξεγνοιασιάς. Ας ελπίσουµε ότι ήταν µόνο για φέτος. Καλά να είµαστε, του χρόνου θα αναπληρώσουµε. Φτάνει να διαχειριστούµε σωστά όλα όσα µας επιφυλάσσουν οι επόµενοι δύσκολοι µήνες. Με “Big Brother” ή χωρίς.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr



Abbvie
GSK
BMS