Το ακούω. Ίσως και όχι.

Είµαι αγχωµένος. «Μην αγχώνεσαι». Πονάω. «Θα περάσει». Πεινάω. «Μην το σκέφτεσαι». Μου λείπει. «Θα ξεχάσεις». Κουράστηκα. «Κάνε διάλειµµα».

Δεκάδες ανάλογες δράσεις και αντιδράσεις ζούµε καθηµερινά παρέα µε φίλους, γνωστούς και αγνώστους. Και σχεδόν όλοι έχουµε βρεθεί και στις δύο πλευρές αυτών των σύντοµων διαλόγων. Και ως αγχωµένοι που λάβαµε τη λυτρωτική συµβουλή «µην αγχώνεσαι», λες και το άγχος λειτουργεί µε διακόπτη, και ως ειδικοί γιατροί που, στη δήλωση «πονάω», απαντήσαµε µε τη διαχρονική επιστηµονική ρήση «κάνε υποµονή, θα περάσει».

Η αλήθεια είναι ότι έχουµε ένα θεµατάκι µε τις συµβουλές. Οι γρήγορες µάς φαίνονται ξεπέτα. Τις κατηγορούµε για έλλειψη ενσυναίσθησης, αδιαφορία, µας θυµώνουν πολλές φορές. Δικαίως. Ίσως και όχι. Όταν πονάς, δεν θέλεις κλισέ λύσεις και απαντήσεις. Θέλεις να σε ακούσουν. Να κάτσουν λίγο δίπλα σου στο χάος, χωρίς να προσπαθούν να το τακτοποιήσουν. Ίσως και όχι…

Από την άλλη, ίσως αυτές οι «ξεπέτες» να µην είναι ακριβώς ξεπέτες ή αδιαφορία, αλλά απλή αµηχανία. Ίσως είναι ένα «δεν ξέρω τι να πω». Από τον φόβο µήπως πω κάτι λάθος και δυσκολέψω περισσότερο µία κατάσταση αντί να βοηθήσω, ή επειδή όντως δεν βρίσκω τα κατάλληλα λόγια, δεν το ‘χω µε τα λόγια, ρε αδερφέ µου!

Από την άλλη – άλλη, µπορεί να θυµώνουµε µε τις εύκολες απαντήσεις. Αντέχουµε, όµως, γουστάρουµε να ασχοληθεί κάποιος παραπάνω µε το πρόβληµά µας; Πόσες φορές κοντινά µας άτοµα θέλησαν να ακούσουν, να µας συµβουλέψουν, να µπουν λίγο πιο βαθιά στο θέµα, κι εµείς… κλωτσήσαµε; Είτε επειδή νιώσαµε πιο ευάλωτοι, είτε επειδή πιεστήκαµε, είτε επειδή νιώθουµε ασφαλείς να είµαστε µόνοι µαζί µε το πρόβληµα και, ως εκ τούτου, ανίκανοι να δεχτούµε «εισβολείς». Και, κάπως έτσι, αλλάζουµε θέµα, απαντάµε µονολεκτικά και τσιτάτα, κλείνουµε την κουβέντα.

Η αλήθεια είναι µία: δύσκολα κάποιος µπορεί να µπει πραγµατικά στη θέση σου. Αν ζεις κάτι που επηρεάζει την καθηµερινότητά σου, µόνο εσύ ξέρεις πώς είναι να κοιµάσαι, να ξυπνάς, να ζεις µε αυτό. Κι αν δεν το εξηγήσεις, ο άλλος δεν θα το καταλάβει. Και ακόµη κι αν το εξηγήσεις, πάλι µπορεί να µην το καταλάβει. Όλα λάθος.

Πάντα, όµως, υπάρχουν και τα χειρότερα. Ναι, ναι. Χειρότερα και από τις γρήγορες απαντήσεις-συµβουλές και από την προσπάθεια των άλλων να εµβαθύνουν στο πρόβληµά σου, ενώ θες – δεν θες. Εκτός από αυτές τις εναλλακτικές, υπάρχει και η απάντηση, αντίδραση ΣΟΚ και κόλαφος, που κάνει όλα τα παραπάνω να µοιάζουν βάλσαµο για τις ψυχές µας: «Το ακούω»!

Μια φράση-όνειρο, µια φράση που έγινε λατρεία και, αφού διέγραψε χιλιόµετρα επιτυχηµένης καριέρας σε επαγγελµατικά περιβάλλοντα, άρχισε να µπαίνει καµαρωτά – καµαρωτά και σε προσωπικές, φιλικές συζητήσεις, έχοντας πάντα τις ίδιες πιθανές ερµηνείες: «Ντάξει, µας τα ’πες κι εσύ», «Πολύ ωραία, ας επανέλθουµε στο τι θέλω εγώ», «Άχου και δεν µε νοιάζει».

Η φράση «Το ακούω» είναι ό,τι πιο σιχαµένο µπορείς να ακούσεις σε φάση που ζορίζεσαι από κάτι και θέλεις ή δεν θέλεις να το συζητήσεις. Ας περιοριστεί µόνο στα γραφεία, παρακαλώ. Ευχαριστώ.

Συµπέρασµα δεν βγαίνει από τα παραπάνω. Σιγά µην έβγαινε. Ισχύουν όλα και τίποτα. Όλα εξαρτώνται από τις συνθήκες, το πρόβληµα, τους ανθρώπους, το timing και άλλα τέτοια.

Κάτι που ίσως να «πιάνει» σε όλες τις περιπτώσεις, είναι ένα «Δεν ξέρω τι να σου πω, αλλά είµαι εδώ». Όχι συµβουλές και αναλύσεις. Παρουσία. Τι; Δεν συµφωνείτε; Το ακούω.