Θεόδουλος Παπαβασιλείου«Ελλαδάρα µου!», «Ζούµε στην ωραιότερη χώρα του κόσµου!», «Εδώ γεννήθηκε η δηµοκρατία!», «Όταν εµείς δηµιουργούσαµε πολιτισµό, οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια!», και άλλα πολλά τέτοια. Και για να µην ξεχνιόµαστε, «σαν την Χαλκιδική δεν έχει». Άσχετο, αλλά σχετικό.
Είµαστε υπερήφανος λαός. Αγαπάµε τη χώρα µας και αρκεί µία υποψία «επίθεσης» προς αυτήν, για να µας συσπειρώσει και να τα χώσουµε αγρίως προς πάσα κατεύθυνση. Αντίστοιχα, µία νίκη της Ελλάδας στο µπάσκετ, στο ποδόσφαιρο, στην Eurovision, οπουδήποτε, αρκεί επίσης για να ξεχυθούµε στους δρόµους µε σηµαίες και ταµπούρλα, ώστε να γιορτάσουµε µε δόξα και τιµή τη διάκρισή µας.
Επιπλέον, τις νίκες τις λατρεύουν όλοι και κάνουν «κρα» για να τις καρπωθούν. Ειδικά στην πολιτική. «Εγώ εγκαινίασα αυτό το νοσοκοµείο», «ναι, αλλά εγώ προσέλαβα τους πρώτους γιατρούς», «εµείς σχεδιάσαµε αυτό το έργο», «ναι, αλλά εµείς το υλοποιήσαµε» – και πάει λέγοντας. Όλοι διεκδικούν µερίδιο στη νίκη, κανείς στην ήττα. Στην τελευταία περίπτωση, οι διάλογοι αντιστρέφονται: «Εσύ εγκαινίασες αυτό το νοσοκοµείο», «ναι, αλλά εσύ προσέλαβες τους πρώτους γιατρούς», «εσείς σχεδιάσατε αυτό το έργο», «ναι, αλλά εσείς το υλοποιήσατε» – και πάει κλαίγοντας.
Τα παραπάνω σκηνικά θα τα απολαµβάνουµε εντόνως και σε απανωτές επαναλήψεις, που θα ξεπεράσουν κατά πολύ τις επαναλήψεις του «Κωνσταντίνου και Ελένης», µέχρι τις εκλογές. Γιατί τώρα είναι η ώρα, όχι τόσο για να πούµε τι θα κάνουµε, αλλά κυρίως για να τονίσουµε τι δεν έκαναν οι άλλοι, οι ακατανόµαστοι.
Και κάποιοι θα πορωθούν πάλι και θα βάλουν χρώµατα και παρωπίδες, και θα τα χώσουν, και θα βρίσουν, και θα προσπαθούν µε κάθε τρόπο να πείσουν τους υπόλοιπους ότι είναι πρόβατα, και αυτοί σκεπτόµενοι και διορατικοί. Δεν βαριέσαι, µωρέ. Ψηφοφόροι είναι – θα παίξουν, θα χτυπήσουν, θα λερωθούν…
Δεν είναι κακό να υπερασπίζεσαι τη χώρα σου, το έργο σου, και να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από τους άλλους. Το κακό είναι να µην αναγνωρίζεις ταυτόχρονα και τα καλά των άλλων, τα δικά σου λάθη και ότι, στο κάτω κάτω της γραφής πσυχούλα µου, υπάρχει κι αυτή η σιχαµένη περίπτωση κάποιος να είναι λίγο καλύτερος από σένα. Μην πέσεις στα πατώµατα και µην αρχίσεις τα µπινελίκια. Προσπάθησε να τον φτάσεις ή να τον ξεπεράσεις.
Οι εποχές απαιτούν ανοιχτά µάτια και αυτιά, όχι φανατισµό και τυφλή πίστη σε σύµβολα, χρώµατα και οµάδες.
Ναι, στην Ελλάδα γεννήθηκε η δηµοκρατία, αλλά επίσης στην Ελλάδα καταπατώνται καθηµερινά τα δηµοκρατικά δικαιώµατα πολλών συνανθρώπων µας λόγω πεποιθήσεων, σεξουαλικού προσανατολισµού, καταγωγής, οικονοµικής κατάστασης, φύλου και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Ναι, έχουµε ένα λαµπρό πολιτισµό, αλλά τον θυµόµαστε και τον σεβόµαστε κυρίως όταν θέλουµε να δείξουµε ότι… τον έχουµε πιο µεγάλο από τους άλλους. Ναι, έχουµε νίκες που µας κάνουν περήφανους, αλλά έχουµε και πολλές καθηµερινές ήττες που δεν «απαλύνονται» από το ένδοξο παρελθόν µας.
Ήρθε η στιγµή να νοιαστούµε λίγο παραπάνω για το πώς µπορούµε να νιώσουµε υπερήφανοι για το παρόν µας. Να µην καθορίζονται οι επιλογές µας από λάθος κριτήρια, στερεότυπα και «παραδόσεις» που δεν µας ταιριάζουν. Να επιλέγουµε ανθρώπους φωτεινούς, καθαρούς, που να µπορούν να µας πάνε ένα βήµα µπροστά, φέρνοντας την ποιότητα, την καινοτοµία, τον εκσυγχρονισµό στη ζωή µας.
Αν είναι να φανατιστούµε µε κάτι, ας είναι µε την προσπάθεια να φτιάξουµε το «τώρα» και να χτίσουµε ένα καλύτερο «µετά». Με περηφάνεια και χωρίς προκατάληψη. Αµήν.
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr