Ναι, έχω τα νεύρα µου. Τι σας κόφτει; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.
Έχουµε γεµίσει δικαστές και κριτές των πάντων. Στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα πάνελ, στα παράθυρα, στα κουφώµατα. Παντού. Χαλαρώστε λίγο, πσυχούλες µου. Χάλια και τα δικά σας νεύρα.
Η ελευθερία του λόγου είναι αναφαίρετο δικαίωµα όλων των ανθρώπων. Αλλά υπάρχουν λεπτές ισορροπίες. Είναι άλλο το «έχω άποψη», και άλλο το «κατακρίνω τα πάντα γιατί αυτό είναι το trend και πρέπει οπωσδήποτε να είµαι κι εγώ κοµµάτι του». Άλλο είναι το «κάνω χιούµορ χωρίς να προσβάλλω κανένα», και άλλο το «βγάζω κακία και χολή µε µία επικάλυψη χιούµορ ή ένα “τύπου” χαµόγελο απλά για να φανεί πιο light».
Μάθαµε να κουνάµε το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση, ενώ είναι δεδοµένο πως, αν τολµήσει να κουνήσει κανείς το δάχτυλο σ’ εµάς, θα γίνουµε έξαλλοι, µπορεί και να το δαγκώσουµε, αν είµαστε σε φάση λιγούρας.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι αυτό το trend που λέγαµε παραπάνω. Κουνάµε δηλαδή το δάχτυλο, χωρίς να ξέρουµε το γιατί, µόνο και µόνο επειδή το κουνάνε και οι άλλοι, άρα κάτι θα ξέρουν, ας συγχρονιστούµε κι εµείς. Δεν πάει έτσι, όµως, πσυχούλες µου. Δεν είναι χορογραφία της Φουρέιρα εδώ.
Από τους εµβολιασµούς µέχρι την κακοκαιρία, και από τους βιασµούς µέχρι την άκυρη τοποθέτηση ενός «ινφλουένσερ», όλοι είναι έτοιµοι να κατακεραυνώσουν τους πάντες, να δικάσουν, να αναρωτηθούν, να κρίνουν, να επιδοθούν σε άκυρες λογοµαχίες, να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω, πιο πίσω κι ακόµη πιο πίσω, να πουν το µακρύ και το κοντό τους.
Κι αν κάποιος πάει κόντρα στην άποψη που εκφράζουν, ακόµη κι αν το κάνει µε τον ευγενέστερο τρόπο, θα ακούσει τα εξ αµάξης. Αν δεν σ’ αρέσουν αυτά που λέω, να πας σε άλλο προφίλ, σε άλλο κανάλι, σε άλλο πλανήτη, άλλα λόγια να αγαπιόµαστε.
Και είναι όλοι κουλ και άνετοι, και ανοιχτόµυαλοι, µέχρι να βγει ένα διαφηµιστικό προϊόντος για µαλλιά και να τους σηκωθεί η τρίχα. Και δεν είναι κανείς ρατσιστής, µέχρι να ανεβάσει µία γυναίκα µε επιπλέον κιλά φωτό µε µαγιό, ή µέχρι να γίνει γνωστή µία κακή είδηση µε «πρωταγωνιστές» άτοµα από άλλες χώρες. Και είναι όλοι OK µε όλα, µέχρι η µάζα να κινηθεί προς κάποια συγκεκριµένη κατεύθυνση.
Χάλια τα νεύρα µας. Όλων. Και κάπου έχουµε χάσει την µπάλα. Γιατί, µέσα σ’ αυτή την καθηµερινή µάχη των απόψεων και των εντυπώσεων, υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Δεν είναι µόνο τα σχόλια και οι συζητήσεις γι’ αυτήν που βγήκε µε το µαγιό στο χιόνι και «γιατί το κάνει αυτό», «ποια νοµίζει πως είναι» και «’ντάξει τα είδαµε τα προσόντα σου, κοπελιά, και πάλι». Που, στο κάτω κάτω, τι σε κόφτει µάνα µου;
Είναι και οι απόψεις που δεν σέβονται θύµατα εκφοβισµού, βιασµού, κακοποίησης, είναι αυτές που λέγονται και γράφονται χωρίς δεύτερη σκέψη, αγνοώντας τις προεκτάσεις που µπορούν να δοθούν και τις συνέπειές τους. Είναι πολλά…
Θα επαναλάβω ότι είναι µέγιστο δικαίωµα η ελευθερία του λόγου. Επίσης, είναι καλό να έχουµε άποψη γι’ αυτά που συµβαίνουν γύρω µας. Αλλά να είναι δική µας, να µπορούµε να τη στηρίξουµε και να µη νιώθουµε την ανάγκη να την επιβάλουµε.
Και, επιπλέον, δεν είναι υποχρεωτικό να έχουµε άποψη για τα πάντα. Ούτε µας κάνει πιο µάγκες και κουλ τύπους το να συµµετέχουµε σε αέναες συζητήσεις και ανούσιους καβγάδες, απλά γιατί είναι της µοδός. Χαλαρά, πσυχούλες µου. Πολλά υγρά και ζακετούλα, κι όλα θα πάνε καλά…
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr