∆εν βαριέσαι, µωρέ… Κι αύριο µέρα είναι

Αυτή τη φορά θα είµαι σοβαρός. Το ‘χω ξαναπεί, το ξέρω, αλλά δεν σηκώνει άλλη αναβολή πσυχούλες µου. Ή να το αφήσω για την επόµενη φορά, λέτε; ∆εν βαριέσαι µωρέ… Ας πούµε λίγο τα δικά µας να περάσει η ώρα, πήξαµε στα σοβαρά και τα βαρύγδουπα. Κι αύριο µέρα είναι…

Και κάπως έτσι περνάνε οι µέρες, τα κείµενα, οι µήνες, τα χρόνια. Μεταφέροντας ό,τι µπορούµε να κάνουµε σήµερα για αύριο, µεθαύριο, για κάποια στιγµή στο µέλλον. Πάντα µε τη συνοδεία ενός «δεν βαριέσαι µωρέ», και πάντα µε την σκέψη ότι όλα θα γίνουν κάποια στιγµή. Κι αν αυτή η στιγµή είναι τώρα; Κι αν δεν σου δοθεί ποτέ ξανά η ευκαιρία; Κι αν αυτή η αναβολή δεν είναι τόσο ανώδυνη, όσο φαίνεται εκείνη των ώρα;

Έχουµε εθιστεί στην αναβλητικότητα, και αυτό δεν έχει να κάνει µε την πίεση του χρόνου, την έλλειψη διάθεσης, την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Έχει να κάνει µε την ψευδαίσθηση του χρόνου. Νιώθουµε ότι έχουµε την πολυτέλεια να κάνουµε όλα αυτά που αναβάλλουµε κάποια στιγµή, κάπου, κάπως, κάποτε. Έχουµε χρόνο… Έχουµε όµως;

Από την άλλη, υπάρχει και το αίσθηµα ότι όλα µπορούν να γίνουν και την τελευταία στιγµή. ∆εν χρειάζεται οργάνωση και πρόγραµµα, δεν χρειάζεται πειθαρχία, θα τα καταφέρουµε µωρέ. Σιγά τώρα… Αυτό µπήκε στο πετσί µας, και φτάσαµε στο σηµείο να το λέµε µε περηφάνεια ή να κορδωνόµαστε όταν το ακούµε από τρίτους: οι Έλληνες την τελευταία στιγµή κάνουν θαύµατα!

Μπορεί να κάναµε θαύµατα την τελευταία στιγµή πολλές φορές, µπορεί να ανατρέψαµε τα προγνωστικά και να ξαφνιάσαµε τους πάντες, αλλά αυτό δεν είναι προσόν. Και σίγουρα δεν είναι κανόνας. Είναι λίγο η τύχη, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά. Και ας σκεφτούµε λίγο τι θα µπορούσαµε να κάνουµε, αν δεν επιστρατεύαµε τα ταλέντα και τη δηµιουργικότητά µας την ύστατη στιγµή. Πόσο πιο θαυµάσια θα ήταν αυτά τα θαύµατα…

Η συζήτηση που ξεκίνησε, έστω και αργά, για τη σηµασία των προληπτικών εξετάσεων, ο ξαφνικός θάνατος της Φώφης Γεννηµατά, η ξαφνική εµφάνιση της πανδηµίας, τα πολλά «ξαφνικά» που περνάνε από τη ζωή µας καθηµερινά, δείχνουν πως κάποιες φορές, σε κάποια πράγµατα, θα πρέπει να έχουµε µια κάποια διαφορετική θεώρηση.

∆εν είπε κανείς να γίνουµε ροµποτάκια και να λειτουργούµε µε αυστηρό πρόγραµµα. Αυτό δεν µπορούµε και δεν πρέπει να το κάνουµε. Ούτε, όµως, το «όλα χύµα», «κι αύριο µέρα είναι µωρέ» είναι το ιδανικό. Η υγεία, οι άνθρωποί µας, αυτά που µπορούν να βελτιώσουν τη ζωή µας, µικρά ή µεγάλα, θα πρέπει να µπουν σε ένα «πρόγραµµα». Γιατί, παρά την πίεση που µπορεί να νιώσουµε τη δεδοµένη στιγµή από την αναβολή της αναβλητικότητάς µας, κανονίζοντας να πάµε για ένα καφέ ξεχασµένο εδώ και µήνες, πηγαίνοντας για κάποιες εξετάσεις που είχαµε παραµεληµένες εδώ και χρόνια, τα οφέλη που θα αποκοµίσουµε µετά, σωµατικά και ψυχικά, θα είναι τεράστια.

Τελικά, όντως σοβάρεψα σήµερα. Ε, δεν σήκωνε άλλη αναβολή µωρέ…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr