Μαρία Λυσάνδρου
«Επιτέλους διακοπές! Άντε, λίγες µέρες έµειναν…»: νοµίζω ότι φέτος δεν µου το έχει πει κανείς. Κι αν µου το έχει πει, θα πρέπει να το έκανε τόσο υποτονικά, που δεν το έχω συγκρατήσει.
Δεν έχουµε κουραστεί φέτος; Φυσικά και έχουµε κουραστεί.
Δεν χρειαζόµαστε διακοπές; Φυσικά και χρειαζόµαστε.
Τότε…;
Έχω την εντύπωση ότι αυτή η χρονιά µάς έπεσε λίγο βαριά. Σαν να υπήρχε µονίµως από πάνω µας ένα γκρι συννεφάκι που, κατά διαστήµατα, άφηνε τον ήλιο να το διαπεράσει και να µας φωτίσει για λίγο – και µετά… ωπ! Έκλεινε το πέρασµα και ξανασκοτεινιάζαµε.
Να είναι που αυτή η χρονιά έχει σπάσει από νωρίς το ρεκόρ απωλειών; Να είναι που δεν έχει συµβεί και κάτι φοβερά ευχάριστο γενικώς; Να είναι που, χωρίς απαραίτητα να συµβεί κάτι άσχηµο σε σένα τον ίδιο, µαθαίνεις συνέχεια άσχηµες ειδήσεις για φίλους, συναδέλφους και γνωστούς; Και, όχι, αυτοί που έπεσαν σε κατάθλιψη επειδή πήρε το Μουντιάλ η Ισπανία και όχι ο Μέσι (εκείνος ειδικά, όχι απαραίτητα η ίδια η Αργεντινή), δεν πιάνονται.
Δεν είναι ότι δεν µετράµε τις µέρες για να φύγουµε. Είναι ότι –οι περισσότεροι τουλάχιστον– δεν τις µετράµε µε τον ίδιο ενθουσιασµό. Ο καθένας για τους λόγους του.
Το ζητούµενο εδώ δεν είναι να κλάψουµε τη µοίρα µας. Όχι.
Το ζητούµενο είναι «να ζήσουµε το τώρα» (τα γεγονότα γύρω µας δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια…) και να συνειδητοποιήσουµε ότι έχουµε µπροστά µας 10, 15, 20 µέρες που µας δίνουν την ευκαιρία να ρίξουµε ταχύτητα, να κάνουµε όµορφα πράγµατα (ή ακόµα και να µην κάνουµε απολύτως τίποτα), επιτρέποντας στον εαυτό µας να ανασυγκροτηθεί και να πάρει τις ανάσες που έχει ανάγκη.
Ας το πάρουµε απόφαση: οι τέλειες διακοπές που έχουµε συνήθως στο µυαλό µας δεν υπάρχουν. Τόσα καλοκαίρια µάς είχαν φύγει από τα χέρια, επειδή ήµασταν απασχοληµένοι να µιζεριάζουµε που µείναµε να «βράζουµε» στην Αθήνα· ή επειδή φύγαµε µόνο 5 µέρες· ή επειδή πήγαµε στο εξοχικό µε την οικογένεια, ενώ συνάδελφοι και φίλοι (και άσχετες επαφές στο instagram) πήγαν σε trendy νησιά· ή επειδή βρήκαµε να κλείσουµε σε κάποιο «αδιάφορο» νησί, και όχι στην Πάρο, στη Μήλο ή στα Κουφονήσια που γίνεται χαµός.
Οι διακοπές είναι τεράστια πολυτέλεια, παιδιά. Από µόνες τους. Και δεν είναι για όλους αυτονόητες. Οπότε εµείς, οι τυχεροί, ας τις εκµεταλλευτούµε όσο καλύτερα µπορούµε – µε ό,τι σηµαίνει για τον καθένα αυτό το «καλύτερα»: όλη τη µέρα στην παραλία και µετά χαλαρά σε ένα µπαλκόνι να κοιτάµε τ’ αστέρια; Βόλτες σε µια άδεια πόλη και θερινό σινεµά το βράδυ; Με φίλους σε µια αυλή να πίνουµε µπύρες; Με παρέα σε ένα ταβερνάκι, από εκείνα που ξέρουν µόνο οι ψαγµένοι, σε ένα χωριουδάκι ξεχασµένο απ’ τον Θεό; Ναι, γιατί όχι;
Οι διακοπές είναι στιγµές. Και γέλια. Και παρατεταµένη σιέστα υπό τον ήχο τζιτζικιών. Και άνθρωποι που αγαπάµε δίπλα µας. Και συναυλίες. Και µπαράκια. Και χορός. Και νυχτερινά µπάνια.
Αλλά και λίγο γκρίνια για τη ζέστη. Και λίγο βαρεµάρα. Και λίγο(;) φαΐ παραπάνω που θα µας κάνει ν’ απελπιστούµε τον Σεπτέµβρη, όταν συνειδητοποιήσουµε ότι δεν κουµπώνει εκείνο το παντελόνι που πήραµε στα τέλη Ιουλίου. Δε βαριέσαι…
Ας είµαστε όλοι καλά, για να µπορέσουµε να γκρινιάξουµε, να βαρεθούµε και να παχύνουµε και φέτος. Κι αυτά να είναι τα µόνα προβλήµατά µας. Καλές διακοπές!