Ινάφ ιζ ινάφ

Δεν θα πω ότι ζούµε ένα ακόµη διαφορετικό καλοκαίρι και η πανδηµία µας κάνει ό,τι θέλει. Σαν γκόµενα που µόλις δει ότι χάνεις το ενδιαφέρον σου, αρχίζει τα τσαλιµάκια για να σε κάνει να κολλήσεις ξανά. Και «πάρε µια µετάλλαξη µην στην χρωστάω» και «δώσε ένα PCR να µου δείξεις την αγάπη σου», και πάει λέγοντας. Όχι, δεν θα µπω στον πειρασµό να µιλήσω για σένα πάλι, κυρία µου. Ινάφ.

Δεν θα πω, επίσης, για το γεγονός ότι είµαστε στα όριά µας. Η ζωή µας έχει ανατραπεί, είµαστε συνεχώς στην αβεβαιότητα, άπειρες ώρες πάνω από ένα τηλέφωνο κι έναν υπολογιστή, νεύρα στο κόκκινο, διάθεση στο γκρίζο, πείνα σε όλα τα χρώµατα και πάει λέγοντας. Θα πάµε διακοπές; Πού θα πάµε; Θα φοράµε µάσκα ή θα είµαστε πιο χαλαροί; Πώς θα διαλέξουµε προορισµό; Με βάση τις παραλίες, τις τιµές ή πόσα κρούσµατα έχει η περιοχή; Ήρεµα ρωτάω. Όχι, δεν θα πω γι’ αυτό το θέµα. Ινάφ.

Δεν θα ρίξω, όµως, το επίπεδο και να ασχοληθώ, για µία ακόµη φορά, µε την κοπελιά του διπλανού προφίλ, που ανεξαρτήτως πανδηµίας, λιµών, σεισµών και καταποντισµών, ανεβάζει κάθε πέντε λεπτά σε όλα τα σόσιαλ µίντια τα µπούτια, τα πατουσάκια, τα αυτιά, τα µαλλιά, τον αφαλό, τα µπιµπ, το µπιµπ, τον µπιµπ µε τις εξαιρετικά πρωτότυπες λεζάντες “kalokairaki!!!!!!2w!”, “feeling blessed!!!!22!1!”, “Ellada moy!!!!!”, “aperanto galazio!!!!!!!!”. Όχι αγαπούλα, δεν θα ασχοληθώ µαζί σου πάλι. Ινάφ!

Να πω για τον γύπα του παραδιπλανού προφίλ, που σε όλες τις φωτογραφίες της κοπελιάς παραπάνω, ακόµη και µουσακά να ανεβάσει, θα γράψει από κάτω “Eise asteri!!!!”, “Kalimera!!!!!!!”, “Kalispera!!!”, “Glikies kalisperes stin panemorfi kyria!!!”. Όχι, γυπάκο µου, δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ µαζί σου πάλι. Εµβολιασµένος ή ανεµβολίαστος, ίδιος έµεινες. Ινάφ.

Να µπω στη διαδικασία να πω για όσα λένε οι αρνητές των εµβολίων; Για τα τσιπάκια, τα 5G, τα πειράµατα, την εξόντωση των αδυνάτων, τον έλεγχο των ισχυρών και όλα τα σχετικά άσχετα; Όχι, πσυχούλες µου. Ζεσταίνοµαι ήδη υπερβολικά. ∆εν θα κινδυνέψω να καώ. Ινάφ.

Και τι έµεινε να πούµε; Ότι είναι καλοκαίρι, ότι ζούµε στην πιο όµορφη χώρα του κόσµου και ότι πρέπει, έστω και για λίγο, να αφήσουµε λίγο στην άκρη τη µιζέρια και να χαλαρώσουµε; Να πάρουµε δυνάµεις για το δύσκολο φθινόπωρο που έρχεται; Να τραγουδήσουµε αγκαλιασµένοι (οι εµβολιασµένοι µε τους εµβολιασµένους και οι ανεµβολίαστοι µε τους ανεµβολίαστους) το “είµαστε ακόµα ζωντανοί”; Ούτε αυτό θα το πω. Πολύ κλισέ. Ινάφ.

Θα πω καλό καλοκαίρι. Όσο καλό µπορεί να είναι, που µπορεί να είναι, αν το προσπαθήσουµε κι εµείς λίγο και δεν αφεθούµε στα “µα”, “µου”, και δούµε τα πράγµατα αλλιώς. Έστω και γι’ αυτές τις 2, 5, 15 µέρες που θα κάνουµε διακοπές φέτος. Όπου κι αν τις κάνουµε. Στο σπίτι, στο νησί, στο χωριό, σε φιλικό εξοχικό, κολληµένοι στην Κηφισίας. Ακόµη και το τελευταίο, έχει µια χαριτωµενιά όταν σκεφτείς πως δεν βιάζεσαι να πας κάπου, δεν σε περιµένει κανείς, δεν θα αργήσεις στο ραντεβού. Απλά διακοπάρεις παρέα µε άλλους οδηγούς. Τύπου κάµπινγκ στη λεωφόρο. Υπέροχο;

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr



Abbvie