Καλή σεζόν πσυχούλες µου! ΗΡΕΜΑ ΤΟ ΛΕΩ

Γυρίσατεεεεεε; Κι αν ναι, πώς γυρίσατε είναι το θέµα. Ανανεωµένοι, ορεξάτοι για δουλειά, µε αναθεωρηµένους στόχους για µία δυναµική σεζόν ή είστε τίποτα µίζεροι που γυρίσατε πιο κουρασµένοι και περιµένετε ήδη το επόµενο καλοκαίρι; Μάλλον για τη δεύτερη βερσιόν σας κόβω.

Κάπως έτσι είναι οι περισσότεροι. Το βλέπεις στους δρόµους, που είναι πάλι πηγµένοι, όλοι οδηγούν σαν τρελοί, βρίζουν, κορνάρουν, σαν να µην πέρασε µια µέρα. Έχουν, όµως, οι περισσότεροι ένα εξωτικό µαύρισµα. Κάτι είναι και αυτό.

Εδώ δεν χορταίναµε τις διακοπές τα καλά τα χρόνια, θα τις χορταίναµε τώρα; Με όλα αυτά που περάσαµε και περνάµε λόγω πανδηµίας, µε την πίεση, το άγχος και την αβεβαιότητα, δεν αρκούν 5, 10, 20 ηµέρες για να ισιώσεις. Ειδικά όταν επιστρέφεις και µπαίνεις ξανά στην ίδια ρευστή κατάσταση.

Περιµέναµε ένα καλοκαίρι διαφορετικό από το περσινό. ∆εν µας έκατσε. Περιµέναµε ένα φθινόπωρο πιο χαλαρό σε σχέση µε το προηγούµενο. ∆εν φαίνεται να µας κάθεται. Όλο και κάτι περιµένουµε. Κι αν µας κάτσει;

Τα πράγµατα παραµένουν ζόρικα, κι αν το καλοκαίρι δεν έχει επιτελέσει τον στόχο της αποφόρτισης και της ανανέωσης, η σεζόν αναµένεται µε αυξηµένα για την εποχή νεύρα. Κάποτε είχαµε την πολυτέλεια να µιλάµε για τη φθινοπωρινή κατάθλιψη. Τώρα πού χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες; Ούτε να καταθλιβούµε σαν άνθρωποι δεν προλαβαίνουµε. ∆εν βγαίνει µάνα µου!

Από τη µία, είναι οι υποχρεώσεις που δεν σταµατούν ποτέ να τρέχουν. Από την άλλη, είµαστε εµείς που σερνόµαστε να προλάβουµε ό,τι προλάβουµε. Μετά είναι το «θέλω να πάω κόντρα σε όλο αυτό», και αποφασίζεις να πας για ένα ποτό, ένα καφέ, ένα κάτι, για να βγεις από το καβούκι σου. Και πας, και βλέπεις ότι γίνεται χαµός κι ότι είναι όλοι τόσο δίπλα σου, που είστε σχεδόν αγκαλιασµένοι και έτοιµοι να χορέψετε συρτάκι. Και λες, «τι το ‘θελα τώρα αυτό και δεν έµεινα στο σπιτάκι και τη µίρλα µου»;

Μίρλα στη µίρλα και ξεχαστήκαµε. ∆εν βγαίνει, όµως, έτσι η σεζόν, πσυχούλες µας. Πρέπει να κάνουµε κάτι, να το πάµε αλλιώς. ∆εν ξέρω πώς. Ίσως ξεκινώντας µε µικρά πράγµατα, όπως, για παράδειγµα, να µπλοκάρουµε όσους γράφουν «καλό χειµώνα» ή «42 Αυγούστου». Ίσως αποφεύγοντας τους τοξικούς ανθρώπους και όλους αυτούς που µας τραβάνε πίσω. Ίσως να αρχίσουµε να γράφουµε όλοι γκρίγκλις. Πιο χαρούµενοι µου φαίνονται αυτοί που γράφουν “kalicpera ce oloyc!!!” από µας που δεν λέµε καν καλησπέρα.

Κάτι πρέπει να κάνουµε. Γιατί η πανδηµία θα συνεχιστεί µετά τις sold out παραστάσεις των προηγούµενων µηνών, η αβεβαιότητα θα παραµείνει, τα ζόρια επίσης. Εποµένως, κάπως θα πρέπει να την βολέψουµε κι εµείς. Τα λέω στη νύφη, να τ’ ακούσει η πεθερά. Εσείς είστε οι νύφες, εγώ η πεθερά. Σας αφήνω, χορεύουν οι κουµπάροι.

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr



Abbvie