Ο Τεντόγλου είπε για το ακυρωµένο άλµα του στο Λιεβέν «µπορώ να το κάνω όποτε θέλω», ε και το ‘κανε στο καπάκι, για να µην αφήνει χρωστούµενα και το κουράζουµε το θέµα. Και για τον ίδιο, αυτό που κάνει δεν είναι κάτι τόσο σπουδαίο όσο το αντιλαµβανόµαστε εµείς, ούτε και πιο δύσκολο από αυτό που κάνεις εσύ σε µια εταιρεία ή εσύ σε ένα σχολείο ή ο άλλος σε ένα φούρνο καθηµερινά. Πόσο ωραίο είναι να θριαµβεύεις σε αυτό που σ’ αρέσει, αλλά να είσαι παράλληλα και στη φάση «σιγά, µωρέ, δεν έγινε και τίποτα».
Οι ταλαντούχοι άνθρωποι, αυτοί που το’ χουν µέσα τους, δεν χρειάζονται επιβεβαίωση και δεν κάνουν αυτό που κάνουν για το χειροκρότηµα. Το κάνουν γιατί το γουστάρουν, και αυτό τους δίνει αυτόµατα αυτή την πολύτιµη ελευθερία που αναζητάµε όλοι. Γιατί ποιος δεν θέλει να είναι ο εαυτός του, να µη νοιάζεται τι λέει ο δίπλα ή ο παραδίπλα ή ο κοντινός και ο πολύ κοντινός, και να κάνει αυτό που τραβά η πσυχούλα του χωρίς εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις;
Όλοι είµαστε ταλαντούχοι και όλοι είµαστε εν δυνάµει ελεύθεροι άνθρωποι. Απλά κάπου το χάνουµε στο φιλτράρισµα, και αυτό αφορά τόσο στα θετικά, όσο και στα αρνητικά µηνύµατα που δεχόµαστε καθηµερινά στη ζωή µας.
Γιατί είναι αυτοί που αναζητούν συνεχώς τη θετική επιβεβαίωση γι’ αυτά που λένε και κάνουν, και καβαλάνε ένα καλάµι «να», µε το συµπάθιο, όταν την εισπράττουν, και είναι και οι άλλοι που θα καταρρακωθούν ακόµη και µε την υποψία αρνητικού σχολίου από τη γειτόνισσα της συµπεθέρας του µπατζανάκη της τριτοξάδερφης από την πλευρά της µάνας. Ωραίο σόι, µπράβο!
Έχουµε ένα θεµατάκι στο να φιλτράρουµε αυτά που ακούµε, να τα κατηγοριοποιούµε και να δίνουµε σηµασία στα ουσιαστικά. Και, κάπως έτσι, µένουµε πολλές φορές εγκλωβισµένοι στα σχόλια τρίτων, και ζούµε για τις προσδοκίες των άλλων, κι όχι όπως θέλουµε εµείς. Κι επειδή ποτέ δεν θα είναι όλοι ικανοποιηµένοι, ακόµη κι όταν ζούµε στα πρότυπα τρίτων, πάντα θα υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που θα το κατακρίνουν αυτό, και φτου ξανά απ’ την αρχή. Ένας φαύλος κύκλος. Φτιάξε καφέ να σ’ τα πω…
Το θέµα είναι να βρούµε τον τρόπο να γουστάρουµε λίγο. Δεν είναι εύκολο να τα φέρεις όλα τούµπα και να πεις «κάνω τη ζωάρα που θέλω και δεν µε νοιάζει τίποτα». Είναι πολλά τα στερεότυπα, πολλοί οι λόγοι, οι παράγοντες, πολλές οι συνθήκες, οι συνήθειες και οι νοοτροπίες που ίσως δεν επιτρέπουν, για την ώρα τουλάχιστον, µια τέτοια ανατροπή. Αλλά να γουστάρουµε και λίγο, ρε παιδιά…
Έχουµε φτάσει στο σηµείο να συναναστρεφόµαστε µε ανθρώπους που δεν µας «κάνουν», να έχουµε δουλειές που δεν µας γεµίζουν, να πηγαίνουµε σε µέρη που δεν τρελαινόµαστε, να ακολουθούµε τάσεις και εντάσεις που δεν µας ταιριάζουν. Οι καιροί είναι ζόρικοι και θα πρέπει να το ισιώσουµε λίγο το πράµα. Να βάλουµε κάτι στη ζωή µας που πραγµατικά να το γουστάρουµε, χωρίς να µας κόφτει ποιος σχολιάζει, ποιος ακολουθεί, ποιος να συγκριθεί µαζί σου κι απ’ το νου µου να σε βγάλω.
Ποτέ δεν θα είναι όλοι ικανοποιηµένοι από εµάς. Άρα, τι το ζορίζουµε; Ας προσπαθήσουµε να γίνουµε, έστω και λίγο, αρεστοί στους εαυτούς µας. Δεν λέω να γίνουµε «γιόλο», ούτε να τρέχουµε γυµνοί στα λιβάδια τραγουδώντας «σ’ όποιον αρέσουµε, για τους άλλους δεν θα µπορέσουµε». Απλά να γουστάρουµε και λίγο, ρε παιδιά. Τίµιο.
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr