Οι διαφορετικοί κάνουν τη διαφορά ή, αλλιώς, µοιάσε σε σένα

Θα µπορούσα να περικλείσω το νόηµα όλου του κειµένου που ακολουθεί σε µία ερώτηση: «Και τι σε κόφτει εσένα, πσυχούλα µου;».
Μια ερώτηση που απευθύνεται σε χιλιάδες πσυχούλες εκεί έξω, που «παίρνουν ζωή» κρίνοντας τα πάντα ή, καλύτερα, πιστεύουν ότι ζουν µε το να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα. Ό,τι απέχει από τη δική τους «αισθητική» και τα δικά τους πιστεύω, ό,τι αποµακρύνεται από τα «θέλω» των οµοϊδεατών τους είναι στανταράκι πως είναι λάθος και χρήζει κατακραυγής. Πιο βολικό θα ήταν το µαστίγωµα ή ο λιθοβολισµός στην Πλατεία Συντάγµατος, αλλά µας έφαγε η δήθεν πρόοδος και δεν έχουµε πλέον στη διάθεσή µας αυτά τα θεόσταλτα µέσα τιµωρίας.

Εν έτει 2022, ακούµε και διαβάζουµε ακόµη χαρακτηρισµούς όπως «παλιοαδερφή» (η πιο light λέξη γι’ αυτό το θέµα), «χοντρή», «Αλβανέ» (στη θέση της µπορείτε να βάλετε οποιαδήποτε άλλη χώρα καταγωγής που δεν υπάρχει στη «λίστα των πολιτισµένων χωρών» που είναι εγκεκριµένη από τους έχοντες το τιµηµένο ελληνικό DNA), ακόµη και την τόσο ιερή λέξη «γυναίκα», που χρησιµοποιείται υποτιµητικά από τους «άντρακλες» αυτής της χώρας (και όχι µόνο).
Και δεν µιλάω για την πλακίτσα που µπορεί να γίνεται στις παρέες. Γιατί, ας µην κρυβόµαστε, ακόµη κι αν είµαστε µια πολύ open-minded παρέα, σίγουρα έχουµε ασχοληθεί µε τα κιλά και την εµφάνιση κάποιου για χαβαλέ, σίγουρα είπαµε κάποια στιγµή τη φράση «κακιά αδερφή», που συζητήθηκε τόσο έντονα πρόσφατα, µε αφορµή ένα σχόλιο του Γιώργου Καπουτζίδη. Ακόµη και σε παρέες µε οµοφυλόφιλους µπορεί να ακουστεί η φράση αυτή. Σηµασία, όµως, έχει το στόµα που την εκφέρει και το µίσος ή η απέχθεια που συνοδεύει αυτούς τους χαρακτηρισµούς.

Ο Ιούνιος έχει καθιερωθεί ως «µήνας υπερηφάνειας», και χιλιάδες εκδηλώσεις λαµβάνουν χώρα σε όλο τον κόσµο. Αυτό είναι καλό, αλλά και κακό. Καλό γιατί όλο και περισσότερος κόσµος συµµετέχει, οικογένειες, µικροί, µεγάλοι, και δείχνουν εµπράκτως ότι κάτι αλλάζει. Κακό, γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχει ανάγκη για την ύπαρξη ενός «µήνα υπερηφάνειας».
Θα έπρεπε όλοι, παντού, κάθε µέρα, να είµαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που είµαστε. Για τις επιλογές, τους αγώνες, τα θέλω µας. Γιατί να είναι κανείς υπερήφανος γι’ αυτό που του επέβαλαν άλλοι να είναι;

Και για να επανέλθω στο αρχικό, καίριο, ερώτηµα: Τι σε κόφτει εσένα, πσυχούλα µου, αν ο άλλος τρώει πολύ, αν η άλλη ντύνεται και βάφεται προκλητικά, αν αυτοί είναι από άλλη χώρα, αν ο παραδίπλα κοιµάται µε τον παραπέρα, που είναι παντρεµένος µε την παρακεί που τον κερατώνει µε αυτόν εδώ, που έχει κόρη που γουστάρει την κόρη του αλλουνού;
Είναι ιδιόρρυθµος, τρώει πολύ, ντύνεται χάλια, δεν έχει πτυχίο, είναι ξανθιά, είναι οικοδόµος, είναι παρτολάκι, είναι κουνιστός, είναι χωρισµένη, έχει παιδί εκτός γάµου, είναι άθεος, είναι µαύρος… Ε, και; Πώς επηρεάζει τη δική σου ζωή; Και τι γνωρίζεις εσύ για τους αγώνες, τις δυσκολίες, τη ζωή αυτού που τόσο εύκολα κατακρίνεις;
Και, στην τελική, γιατί είναι κακό το να είναι κάποιος διαφορετικός, και δεν είναι κακό το ότι το µόνο διαφορετικό και ενδιαφέρον που έχεις εσύ στη ζωή σου, είναι η ενασχόλησή σου µε τις ζωές των άλλων;

Ας είµαστε διαφορετικοί. Ας είµαστε ο εαυτός µας. Δεν είναι µόδα. Είναι ελευθερία…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr