Γιορτάσαµε τα 200 χρόνια από το 1821, γιορτάσαµε τον ένα χρόνο lockdown και τώρα αναµένουµε να γιορτάσουµε και το 2ο Πάσχα στο µπαλκόνι. Με λίγα λόγια, σε γιορτή να βρισκόµαστε.
Από το 1821 µέχρι σήµερα, σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Από τον Μάρτιο του 2020 µέχρι σήµερα, τι έχει αλλάξει, οέο; Όλα και τίποτα. Μέσα σε ένα χρόνο από την έναρξη της πανδηµίας, σχεδόν ξεχάσαµε πώς είναι να αγκαλιαζόµαστε και να φιλιόµαστε. Όχι ότι αυτό είναι πάντα κακό. Σκεφτείτε πόσες φορές ορµούσαν κατά πάνω µας συνεργάτες, απλοί γνωστοί και λοιποί συγγενείς, και µας φόρτωναν µε τα ανεπιθύµητα αεροσταγονίδιά τους ως ένδειξη οικειότητας, συµπάθειας, εκπλήρωσης κοινωνικού καθήκοντος και ούτω καθεξής. Κι εµείς εκεί. Βράχοι. Να πρέπει να ανταποδώσουµε αυτές τις εκδηλώσεις λατρείας µε ένα χαµόγελο, ενώ από µέσα µας σκεφτόµασταν το κλασικό «Nα φύγουµε, Νίκο µου, να φύγουµε! Να πληρώσουµε και να φύγουµε»!
Τείνουµε να ξεχάσουµε πώς είναι να τρως σε ένα εστιατόριο µε φίλους, πώς είναι να απολαµβάνεις την καφεδούµπα σου σχολιάζοντας το διπλανό τραπέζι, πώς είναι να κυκλοφορείς και να αναπνέεις ελεύθερα, πώς είναι να µην έχεις αυτά τα πεταχτά αυτιά που µας δηµιούργησαν οι µάσκες προστασίας.
Ξεχάσαµε πώς είναι οι εκδροµές και τα ξενοδοχεία, τα παρτάκια µε φίλους (‘ντάξει, όχι όλοι), πώς οργανώνεται µία έξοδος χωρίς sms, πώς είναι να µιλάς µούρη µε µούρη µε τα αγαπηµένα σου πρόσωπα, φτύνοντας ευθαρσώς κατά πάσα κατεύθυνση χωρίς φόβο και µε ασύστολο πάθος, πώς είναι µία µέρα χωρίς επαγγελµατικές βιντεοκλήσεις και άλλα τέτοια µικρά και χαριτωµένα.
Την ίδια ώρα, δεν µπορούµε να ξεχάσουµε λεπτό ότι «οι επόµενες δύο εβδοµάδες είναι κρίσιµες», ότι ο αόρατος εχθρός είναι παντού, ενδεχοµένως και δίπλα από το κουτί µε τις νουαζέτες, ότι τα κρούσµατα αυξάνονται, ότι το επιδηµιολογικό φορτίο είναι βαρύ κι ότι «αχός βαρύς ακούγεται», αλλά κάντε λίγη υποµονή, φτάνουµε στο τέλος της πανδηµίας.
Και κάπως έτσι, µέσα από ένα συνδυασµό αναµνήσεων, λήθης και επανάληψης, φτάνουµε στο δεύτερο «διαφορετικό Πάσχα». Με περιορισµούς ανάλογους µε το «τι θα κληρώσουν τα κρούσµατα» εκείνες τις ηµέρες, αλλά µε δεδοµένη τη σεµνότητα και ταπεινότητα των εορτασµών λόγω της πανδηµίας που δεν λέει να κοπάσει. Κι αν την πρώτη φορά το περάσαµε λίγο πιο χαλαρά, ενδεχοµένως διασκεδάζοντας και λίγο µε τη διαφορετικότητα της κατάστασης, µε ψαλµούς και λαµπάδες στα διαδικτυακά παράθυρα, φέτος δεν το βλέπουµε και τόσο χαλαρά. Λίγο αυτή η επανάληψη, λίγο η αβεβαιότητα, λίγο η κόπωση, λίγο η ανάγκη µας να αγκαλιαστούµε, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά, κι είµαστε σε πολύ οριακό σηµείο. Λογικό και ανθρώπινο.
Αλλά και πάλι, επιβάλλεται να το δούµε αλλιώς. Ότι φάγαµε το βόδι κι έµεινε η ουρά. Μία ατελείωτη ουρά µεν, ουρά δε. Ας κάνουµε υποµονή, ας είµαστε προσεκτικοί για λίγο ακόµη, προστατεύοντας τους εαυτούς µας και κυρίως όλους αυτούς που αγαπάµε, κι ας ευχηθούµε από καρδιάς να µην έχουµε ένα «διαφορετικό Πάσχα» season 3. Αµήν…
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr