Με το που µπήκε ο Σεπτέµβρης, έσκασαν µύτη οι «Wake me up when September ends», αλλά και οι «42 Αυγούστου», οι µελαγχολικάκηδες, οι σιχτιρίζοντες το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, το τέλος των διακοπών, την επιστροφή στη δουλειά, την αλλαγή του καιρού, το άνοιγµα των σχολείων, την επιστροφή της κίνησης στους δρόµους, και τα λοιπά, και τα λοιπά…
Η ζωή µας είναι γεµάτη κλισέ που λατρεύουµε να µισούµε και, όσο κι αν το παίζουµε µάγκες, σιχτιρίζοντας µε τη σειρά µας όλους τους παραπάνω γραφικούς, είµαστε κι εµείς γεµάτοι από τέτοια, που ίσως δεν µπορούµε καν να τα αναγνωρίσουµε πλέον, γιατί έχουν ριζώσει στο πετσί µας.
Δεν είναι µόνο η Ελληνίδα µάνα και το «ζακέτα να πάρεις», οι «sky is the limit», το «χαµογέλα, κάνει τους άλλους να ανησυχούν» ή οι χιλιοειπωµένες ατάκες σε παρέες, οικογένειες, ζευγάρια, στο σπίτι, στη δουλειά… Όχι άλλα κλισέ και πλαστικά σε θάλασσες και ακτές!
Δεν είναι µόνο οι πέφτουλες στο Facebook που γεµίζουν τα γυναικεία προφίλ µε λουλούδια, σοκολατάκια, «iaso kokla!21!», «eise asteri!!!» ή στέλνουν ντικ πικ (OMITZI!) µε το «καλησπέρα» στο µέσεντζερ, λες και είναι το φοντάν των social media, και κερνάνε αβέρτα.
Δεν είναι µόνο οι κορνολάγνοι και µουτζολάγνοι στους δρόµους, οι κάγκουρες µε τα ηχεία στη διαπασών, οι «πάω µε το πάσο µου», οι πατινάκηδες, οι ταρίφες, οι µηχανάκηδες, οι πεζοί που είναι στον κόσµο τους… Σε τι κόσµο θα φέρουµε τα παιδιά µας, µάνα µου; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.
Δεν είναι µόνο τα σπασικλάκια του γραφείου, οι ψαγµένοι, οι ψωνισµένοι, οι «µη µου άπτου», οι «δεν βάζω γλώσσα µέσα», οι κουτσοµπόληδες, οι µουντρούχοι, οι αγαπηµένοι των αφεντικών, οι τοξικοί και οι ταξικοί.
Δεν είναι µόνο οι θεοσεβούµενοι και οι άθεοι, οι βίγκαν και οι κρεατοφάγοι, οι αριστεροί και οι δεξιοί, οι γκέι και οι στρέιτ, οι γυµνασµένοι και οι αγύµναστοι, οι πειραγµένοι και οι απείραχτοι, οι ποιοτικοί και οι εµπορικοί, οι «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» και οι «ρόδα τσάντα και κοπάνα».
Και, κάπως έτσι, µε το «δεν είναι µόνο αυτοί, είναι και οι άλλοι», φτάσαµε να µη µένει κανείς εκτός κάποιου κλισέ, είτε αυτό έχει τη µορφή της ρουτίνας, της οµαδοποίησης, της διάκρισης, είτε του απλού και ταπεινού στερεοτύπου.
Είναι χιλιάδες τα κλισέ στη ζωή µας. Ακόµη και οι φράσεις, τύπου «Τι λέει;», «Να κανονίσουµε καφέ, ποτάκι σύντοµα!», «Καλό µήνα!», «Τα λέµε!» (µπάσταρδε, πονάνε οι λέξεις…). Είναι µέρος ή ακόµη και όλη η καθηµερινότητά µας, είναι η ρουτίνα µας, είναι µέρος ή ακόµη και όλη η ζωή µας. Ε, και; Είναι αυτό κακό; Αν θα ήθελα να σας απαντήσω µε κάτι κλισέ, θα σας έστελνα σε έναν life coach ή έναν ψυχοθεραπευτή ή, έστω, θα έλεγα «σηκώνει πολλή συζήτηση το θέµα». Αλλά θα το αποφύγω και θα το πάω αλλιώς.
Ίσως να µην είναι και τόσο κακό το να έχεις πολλά κλισέ στη ζωή σου. Ίσως να είναι και ένα είδος ασφάλειας, µια σταθερά σε µια ζωή γεµάτη αστάθειες. Γιατί όχι;
Κι αν υιοθετήσεις και κάποια επιπλέον, µπορούν να λειτουργήσουν σαν µηχανισµοί άµυνας, για να αντέξεις ό,τι σε χαλάει. Άµα σου σκάει, για παράδειγµα, ατάκα συγγενή, τύπου «Άντε να παντρευτείς κι εσύ µε το καλό, να νοικοκυρευτείς», γιατί να µην απαντήσεις µε ένα απλό «Τιµούλα;». Τίµιο
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr