Ρουτίνα, αγάπη μου, έλα πάρε με από δω. ΗΡΕΜΑ ΤΟ ΖΗΤΑΩ

Έχετε σκεφτεί πόσο μας επηρέασε, πόσο μας άλλαξε η πανδημία; Όχι; Δεν περίμενα κάτι καλύτερο. Τι εννοείτε ότι είναι χάλια τα νεύρα μου; ΕΧΩ ΕΓΩ ΝΕΥΡΑ; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Δεν έχει λείψει και σε σας η ρουτίνα; Η παλιά, η σωστή, η πρόστυχη. Όχι αυτή η πανδημική που εισέβαλε στη ζωή μας. Αυτή που κάθε Οκτώβρη περιμέναμε να ανοίξουν τα θέατρα, κάναμε τις σημειώσεις μας για τις παραστάσεις που θέλαμε να δούμε τη σεζόν, άσχετα με το πόσες βλέπαμε τελικά.

Αυτή που ψάχναμε ποια μουσικά σχήματα θα έχει και πού θα πάμε να γίνουμε ντίρλα, να ανεβάσουμε τα στόριζ μας, να δουν οι άλλοι τη ζωάρα που κάνουμε, να σκάσουν οι οχτροί μας. Αυτή που πήζαμε στη δουλειά, αλλά τελειώναμε μετά και πηγαίναμε για κάνα φαΐ, για κάνα ποτό, για κάνα κάτι τελοσπάντων. Αυτή που κυκλοφορούσαμε αμάσκωτοι, χωρίς αντισηπτικά, αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, φτυνόμασταν ανέμελα. Αυτή που ψάχναμε κάνα τριήμερο για να φύγουμε, να ξελαμπικάρουμε λίγο.

Τώρα; Τώρα είμαστε ακόμη στη φάση «Να φύγουμε, Νίκο μου, να φύγουμε. Να πληρώσουμε και να φύγουμε».

Θα μου πείτε «αφού άνοιξαν τα θέατρα, θα δουλέψουν τα νυχτερινά μαγαζιά, τι ζόρι τραβάς;». Και θα σας πω ευγενέστατα πάντα «Ο,ΤΙ ΖΟΡΙ ΘΕΛΩ ΤΡΑΒΑΩ, ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΤΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΑΣ». Πάντα σε ήρεμο τόνο.

Ε ναι, ανοίγουν όλα, αλλά δεν είναι όπως στην παλιά ρουτίνα, τη σωστή, την πρόστυχη. Τώρα ό,τι είναι να κάνεις, το σκέφτεσαι δύο φορές, και λόγω κορονοϊού, και λόγω της ιδρυματοποίησης από τις καραντίνες και τα μέτρα.

Και στις μαζώξεις σε καφέ και εστιατόρια, πάλι δεν είναι το ίδιο, όπως παλιά. Βάλε μάσκα να κατουρήσεις, βγάλε μάσκα να μιλήσεις, μην κολλάτε κυρία μου το τραπέζι σας στο δικό μας, κορονοϊό έχουμε, ΕΛΕΟΣ ΚΑΠΟΥ, και τέτοια.

Απ’ την άλλη, και οι κουβέντες στις παρέες έχουν αλλάξει. Όλοι έχουν λίγο-πολύ μια μαυρίλα παραπάνω από το κανονικό ή είναι λίγο τσίτα μπόμπα. Και αφού πάγωσε η καθημερινότητά μας και δεν γίνονται πράγματα πια σε αυτή την πόλη και τη φουκαριάρα τη ζωή μας, τι άλλο να πούμε που δεν το ‘παμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Τι καινούριο έχουμε να μοιραστούμε, οέο;

Θέλω την παλιά μου ρουτίνα, τη σωστή, την πρόστυχη, πίσω. Κι ας ακύρωνα εξόδους, κι ας σιχαινόμουν κάποιες φορές τις υπερβολικές αγκαλιές και τα φιλιά με άτομα που δήθεν λατρευόμαστε, κι ας μην έκανα ποτέ τα τριήμερα που προγραμμάτιζα, κι ας μην είχα τίποτα συγκλονιστικό να μοιραστώ με τους φίλους στον καφέ ή όβερ ε ντρινκ.

Ήμασταν όμως χαλαροί και λέγαμε μπούρδες, και γελάγαμε ευκολότερα. Τώρα, και χαλαρός να είσαι σε κάποια φάση, θα περάσει ένας που είναι μόνος του πάνω στο παπάκι και θα φοράει μάσκα, και θα σε κάνει έξαλλο. ΠΟΥ ΠΑΣ, ΠΣΥΧΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΠΑΚΙ… ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΤΑΜΙΑ; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr