«∆εν έχω πρόβληµα µε τους αλλοδαπούς, τις αδερφές, τους χοντρούς, τους άθεους, τους βίγκαν, τους κουλτουριάρηδες, τις τσουλίτσες, τους σακάτηδες, ειλικρινά το λέω. Κανένα πρόβληµα. Ελεύθερη κοινωνία είµαστε, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, µε όποιον θέλει και είναι όπως θέλει. Τι µε νοιάζει εµένα; Το φαΐ µου τρώνε; Το κρεβάτι µου “µαγαρίζουν”; Στην παρέα µου είναι; ∆εν έχω κανένα πρόβληµα µε τους διαφορετικούς. Ειλικρινά». Μέχρι εκεί φτάνει, για πολλούς, ο σεβασµός στη διαφορετικότητα.
Με µια αράδα δηλώσεις τίγκα στα στερεότυπα, τις διακρίσεις και την όχι πάντα και τόσο συγκεκαλυµµένη απέχθεια, προσπαθούν να µας πείσουν ότι είναι σύγχρονοι. Όχι τόσο όσο οι αδερφές και οι µητέρες χωρίς γάµο, ούτε τόσο όσο οι γυναίκες που αφήνουν τα σπίτια τους για να κάνουν καριέρες και άλλα κουραφέξαλα, ή αυτοί που παντρεύτηκαν Ρουµάνες, Βουλγάρες, Ρωσίδες και λοιπές αλλοδαπές, αλλά είναι σύγχρονοι.
Εντάξει, µπορεί κάποιοι να τσαντίζονται λίγο άµα βλέπουν να προωθείται στα σόσιαλ µίντια καµιά εναλλακτική παράσταση µε gay και άλλους τέτοιους… ανώµαλους, αλλά «άνθρωποι είναι, µωρέ, κι αυτοί», θα λυγίσουν κάποια στιγµή. Είπαν, ξείπαν. Θα τους περάσει.
Και κάποιες γυναίκες, ναι, µπορεί να µην τρελαθούν απ’ τη χαρά τους που κάποια άλλη πήρε ψηλότερη θέση, αλλά δεν είναι ότι έχουν κάτι µε το συγκεκριµένο «παρτολάκι», µε το πλαστικό βυζί, που τους έφαγε τη θέση. Νεύρα της στιγµής είναι. Άµα σε πνίγει τ’ άδικο, δεν θα πεις και µια κουβέντα παραπάνω; Θα την πεις. Άνθρωποι είµαστε, θα λυγίσουµε.
Εντάξει τώρα, κι αν τραβηχτούµε λίγο άµα περνά κανά µαυριδερό από δίπλα µας, χώρο του κάνουµε µωρέ, δεν είναι ότι έχουµε κάτι µαζί τους. Ούτε τα παιδιά, καλά να τα ‘χει ο Θεός, που κάνουν τα τζάµια στα φανάρια ή πουλάνε κάτι, δεν ενοχλούν κανένα. Κι αν κλείσουµε το παράθυρο απότοµα κι αν κάνουµε λίγο πάνω-κάτω τους υαλοκαθαριστήρες, εντάξει µωρέ, δεν είναι επειδή έχουµε κάτι µε τα Πακιστανάκια τώρα, µην τρελαθούµε.
Πολύ ευέξαπτοι µου γίνατε όλοι και ό,τι και να πούµε το παρεξηγείτε. Σεβόµαστε όλο τον κόσµο, µη λέµε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Απλά λίγο η πίεση των καιρών, οι πανδηµίες, η ακρίβεια, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά, µπορεί να ξεφύγουµε και λίγο. Άνθρωποι είµαστε, θα λυγίσουµε.
Η αλήθεια είναι ότι ακόµη δεν την σηκώνει και πολύ το πετσί µας τη διαφορετικότητα. Κι ας λέµε το αντίθετο, για να είµαστε τρέντιδες και πολίτικαλ κορέκτ. Θέλουµε πολλή δουλειά ακόµη ως λαός (και) σε αυτό το κοµµάτι. Γιατί όλη η ουσία δεν είναι στο τι λέµε, αλλά στο τι κάνουµε, τι σκεφτόµαστε, τι νιώθουµε.
Αν µάθουµε, και αυτό είναι το πιο δύσκολο κοµµάτι, να βλέπουµε απέναντι µας έναν άνθρωπο και όχι χρώµα, κιλά, φύλο, ηλικία, καταγωγή, σεξουαλικές προτιµήσεις και δεν ξέρω τι άλλο “κλωτσάει” στον δικό µας µικρόκοσµο, τότε όλα θα γίνουν πιο απλά. Δεν είναι εύκολο. Άνθρωποι είµαστε, θα λυγίσουµε. Αλλά καλύτερα να λυγίσουµε προσπαθώντας για κάτι καλό, παρά να λυγίζουµε µπροστά σε απαρχαιωµένες αντιλήψεις, που µας τυφλώνουν και δεν µας αφήνουν να δούµε πόσο χειρότεροι γινόµαστε, σε σχέση µε όλους αυτούς που κατηγορούµε ή δεν ανεχόµαστε.
Οι Παγκόσµιες Ηµέρες του Δεκεµβρίου αφορούν το AIDS, την εξάλειψη της δουλείας, τα άτοµα µε αναπηρία, τον εθελοντισµό, τα ανθρώπινα δικαιώµατα, τους µετανάστες, την ανθρώπινη αλληλεγγύη και, όχι τυχαία, είναι και ο µήνας των γιορτών και της αγάπης. Αγάπη, ρε!
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr