Χριστούγεννα ήρθαν πάλι, Μποτσουάνα µακριά µου… #δικό_σας

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, χέι!, αλλά και φέτος θα είναι διαφορετικά. Κατ’ αρχάς, όσοι κανόνισαν µαγικές εξορµήσεις και ρεβεγιόν στην Μποτσουάνα, αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τα σχέδιά τους άρον-άρον και να περιοριστούν σε καµιά Αράχωβα, άντε το πολύ καµιά Βιέννη, αν και δύσκολο το κόβω κι αυτό.

Επιπλέον, οι εκατοντάδες Μποτσουανέζοι που πληµµύριζαν την Ερµού αυτές τις Άγιες ηµέρες, κάνοντας ανέµελοι τα ψώνια τους, φωτογραφίζοντας τα µικρά Μπουτσουανάκια στα καρουζέλ του Συντάγµατος, θα πρέπει να µαταιώσουν τα φετινά τους σχέδια και να περιµένουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, την επόµενη εορταστική περίοδο για να ξεφαντώσουν στην Αθήνα.

Αλλά και σε τοπικό επίπεδο τα πράγµατα θα είναι διαφορετικά. Αλλιώς θα διασκεδάσουν οι εµβολιασµένοι, αλλιώς οι ανεµβολίαστοι και όλοι µαζί, µια τεράστια αγκαλιά #νοτ, θα περιµένουµε ο νέος χρόνος να µην είναι τόσο διαφορετικός, αλλά να είναι όπως παλιά, κλασικός, ενίοτε βαρετός και προβλέψιµος… #Πασόκ_ωραία_χρόνια.

Ναι, ένα τέτοιο νέο έτος θέλουµε. Να πληρώνουµε τα µαλλιοκέφαλά µας στα µπουζούκια, για να είµαστε κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο, να γινόµαστε ντίρλα και να περνάµε τέλεια. Να ξεκινάµε µετά την αλλαγή του χρόνου να πάµε στον προορισµό διασκέδασής µας και να πήζουµε σε µια λατρεµένη κίνηση στους δρόµους, βρίζοντας και τραγουδώντας «πάει ο παλιός ο χρόνος».

Να µαζευόµαστε σε ατελείωτα οικογενειακά τραπέζια, να αγκαλιαζόµαστε, να φιλιόµαστε, να κάνουµε ότι περνάµε υπέροχα και να µη βλέπουµε την ώρα… «να φύγουµε, Νίκο µου, να πληρώσουµε και να φύγουµε».

Να κάνουµε ρεβεγιόν σε άλλες χώρες, σε άλλα µέρη, χωρίς µασκούλες, αντισηπτικά, πιστοποιητικά και τεστ. Να λέµε στον κολλητό µας στο τηλέφωνο «έλα ρε, δεν µπορώ να βγω και σήµερα, δεν αντέχω άλλο ξενύχτι».

Αυτά τα µικρά, τα ταπεινά, τα κλασικά, τα παραδοσιακά θέλουµε. Όχι άλλο φόβο και µεταλλάξεις, και αποστάσεις. Πόσες αποστάσεις πια; Ακόµη και ’µεις, οι ξινισµένοι, που βγάζαµε φλύκταινες µε τις αναίτιες αγκαλιές, τα υπερβολικά φιλιά και τις προσποιητές ζουζουνιές, φτάσαµε στο σηµείο να θέλουµε να γλωσσοφιληθούµε µε όλο τον κόσµο. ΕΛΕΟΣ ΚΑΠΟΥ.

Δυστυχώς δεν µπορούµε να κάνουµε αλλιώς. Είναι η Δέλτα, είναι η Όµικρον και δεν ξέρουµε και τι άλλο γράµµα θα µας έρθει στην πορεία (σίγουρα όχι του Άη Βασίλη), και θα πρέπει να κάνουµε υποµονή. Θα πρέπει να συνεχίσουµε να ζούµε σε αυτή τη διαφορετικότητα, να προσέχουµε τους εαυτούς µας, να προστατεύουµε αυτούς που αγαπάµε και να περιµένουµε να έρθει το Ω, που θα σηµάνει και το τέλος της πανδηµίας. Όποτε κι αν έρθει αυτό. Ωωωωωω πώς το περιµένουµε αυτό το Ω!

Αν το σκεφτούµε κι αλλιώς, αυτή η προσπάθεια να µείνουµε υγιείς, να µη χάσουµε κάποιο δικό µας πρόσωπο από αυτόν τον ύπουλο ιό, ταυτίζεται µε το πνεύµα των γιορτών. Δεν λέµε ότι τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης; Ε, δεν είναι υπέρτατο δείγµα αγάπης να θες να είναι όλοι γύρω σου καλά; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Καλές γιορτές, πσυχούλες µου!

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr