Μαζί µοιάζουν όλα καλύτερα

Από τα πρώτα µας βήµατα, αυτό που θέλαµε πιο πολύ ήταν να ξέρουµε ότι κάποιος είναι εκεί, δίπλα µας. Να νιώθουµε την ασφάλεια ότι, αν πέσουµε, κάποιος θα µας σηκώσει. Αν πονέσουµε, κάποιος θα µας ρωτήσει “τι έχεις;”. Αν φοβόµαστε, κάποιος θα µας κρατήσει το χέρι.

Όλα ξεκινούν µε τους γονείς, αυτούς τους πρώτους “σωµατοφύλακες” της ύπαρξής µας, και συνεχίζει µε συγγενείς, φίλους, δασκάλους, συντρόφους, συναδέλφους, άγνωστους ανθρώπους που κάθονται δίπλα µας σε ένα λεωφορείο και µας χαµογελάνε αµήχανα όταν µας βλέπουν να κλαίµε.

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν αντέχει µόνος. Το έχουµε δοκιµάσει. Το ‘χουµε δηλώσει εµφαντικά και επαναστατικά ότι “πιο καλή η µοναξιά”, “έχω εµένα”, “αφήστε µε στην ησυχία µου”. Και µετά τι κάνουµε; Ψάχνουµε κάποιον να µιλήσουµε. Κάποιον να “σπάσει” αυτή την ενοχλητική ησυχία. Γιατί είµαστε φτιαγµένοι για το µαζί. Για το “σε βλέπω”, “σε νιώθω”, “είµαι εδώ”.

Αυτό το “µαζί” κάνει τα πάντα να φαίνονται ωραιότερα, ευκολότερα, λιγότερο οδυνηρά, και σου δίνει µια δύναµη που δεν ήξερες ότι είχες. Αλήθεια, πόσες φορές εµείς οι Έλληνες, που καθηµερινά τρωγόµαστε για τα πάντα όλα, γίναµε µια γροθιά για να στηρίξουµε έναν συνάνθρωπό µας που έχει ανάγκη, κάποιον που αδικείται, έναν κοινό σκοπό; Πόσες φορές προβλήµατα, που έµοιαζαν ανυπέρβλητα, τα λύσαµε παρέα µε δυο φίλους, δυο ξενύχτια κι ένα ποτήρι κρασί; Ή ένα µπουκάλι ουίσκι, έστω! Δεν θα τα χαλάσουµε εδώ…

Αυτό το “µαζί”, αυτή η αλληλεγγύη είναι ακόµη πιο απαραίτητη στις εποχές που ζούµε και την έχουµε ανάγκη όλοι. Οι σύλλογοι ασθενών που αγωνίζονται καθηµερινά για να ακουστούν και να διεκδικήσουν καλύτερες µέρες ζωής ή απλά την ίδια τη ζωή. Οι εθελοντές που τρέχουν σε πυρκαγιές, σε πληµµύρες, σε ανθρωπιστικές κρίσεις. Οι εταιρείες που δεν κάνουν απλώς CSR, αλλά χτίζουν ουσιαστικές γέφυρες ενσυναίσθησης. Οι φίλοι που µένουν άυπνοι στο πλευρό σου για να σου κρατήσουν το µυαλό στη θέση του. Όλοι αυτοί που λειτουργούν ως καθηµερινό “kind reminder” ότι δεν είµαστε µόνοι. Ότι δεν πρέπει να είµαστε µόνοι.

Γιατί εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που µεγαλώνουν µε φόβο. Άνθρωποι που παλεύουν µε µια κακή διάγνωση, µε τη µοναξιά, µε ένα πρόβληµα ψυχικής υγείας, µε ένα βίαιο (εντός ή εκτός εισαγωγικών) οικογενειακό ή επαγγελµατικό περιβάλλον, µε µια απώλεια. Οικογένειες που παλεύουν να επιβιώσουν. Πρόσφυγες που άφησαν πίσω τους τα πάντα. Συνάνθρωποί µας που διεκδικούν ακόµη τα δικαιώµατά τους και παλεύουν για τα αυτονόητα.

Και όχι, δεν µπορούµε να τα λύσουµε όλα. Αλλά µπορούµε να κάνουµε κάτι και να µην τα περιµένουµε όλα από άλλους. Κι αυτό το κάτι που κάνει ο καθένας, όταν πολλαπλασιάζεται, γίνεται αυτό το κάτι παραπάνω που µπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το Plan Be έφτασε τα 100 τεύχη και το γιορτάζουµε Μαζί. Με ένα τεύχος αφιερωµένο στον Άνθρωπο. Σε αυτόν που µιλάει, σε αυτόν που ακούει, σε αυτόν που ενδιαφέρεται, σε αυτόν που δρα. Το “µαζί” είναι πράξεις, είναι ελπίδα και έχει πρόσωπο. Το δικό σου, το δικό µου, το δικό µας…