Αλέξανδρος Σκουρλέτης: «Ένας ρόλος όπως ο “Αλέξης” είναι δώρο για τον ηθοποιό»

Με τον Αλέξανδρο Σκουρλέτη συμβαίνει το εξής παράξενο: παρά το γεγονός ότι στη «Γη της Ελιάς», του Μega, υποδύεται έναν επικίνδυνο, ψυχικά άρρωστο χαρακτήρα, το κοινό τον έχει αγκαλιάσει από νωρίς με πολλή αγάπη. Μιλώντας μαζί του, σε εντυπωσιάζει η ηρεμία και η χαλαρότητά του, η ευγένειά του, αλλά κυρίως η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τη δουλειά του. Τυχαίο που κατάφερε να κλέψει και τις εντυπώσεις, και τις καρδιές του κοινού; Δεν νομίζω.

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_Είσαι στο αυτοκίνητο, οδηγείς, και ξαφνικά ακούς στο ραδιόφωνο το τραγούδι των τίτλων της «Γης της Ελιάς». Τι σκέφτεσαι;
Κοιτάω δεξιά κι αριστερά, και ψάχνω τον άλλο μου εαυτό… τόσο πολύ το έχω συνδέσει! (γέλια)
Σοβαρά τώρα, επειδή αυτό το τραγούδι συνδέθηκε με τη σειρά εξαρχής, εμένα μου θυμίζει την πρεμιέρα μας πέρυσι, στις αρχές, τότε που το πρωτο-ακούσαμε. Εκείνη την αγωνία, το πρώτο άγχος μέχρι να δεις πώς θα πάει, αν θα μπορέσεις ν’ αντεπεξέλθεις…
Ακούγοντάς το, συνειδητοποιείς και τον χρόνο που έχει περάσει. Όλο αυτό είναι μέρος της ζωής μας πια.

_Τελικά, τι έγινε με εκείνη την αγωνία της αρχής;
Εγώ, όπως και όλοι μας φαντάζομαι, είμαι ένας άνθρωπος που θέλει να είναι καλός σ’ αυτό που αναλαμβάνει να κάνει. Οπότε, πάντα υπάρχει μια μικρή αγωνία για το αν θα μπορέσω να υπερασπίσω τον ρόλο. Σίγουρα, όμως, μετά από τόσο καιρό, το άγχος δεν είναι το ίδιο με την αρχή. Ξέρεις, καμιά φορά, το άγχος είναι και για καλό, σε κάνει να λειτουργείς πιο συγκεντρωμένα. Θα έλεγα ότι, τώρα πια, το άγχος είναι δημιουργικό.
Αυτή ήταν και η πρώτη μου μεγάλη δουλειά, οπότε είχα λίγο και το άγχος της έκθεσης, δεν ήξερα πώς θα φαίνομαι, πώς θα ακούγομαι…

_Και πώς πάει αυτό;
Ε, το άγχος της έκθεσης έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Όλο αυτό τον καιρό έχω κάνει πολλές σκηνές… «έκθεσης». Οπότε, θέλοντας και μη, μου έχει φύγει!

_Δεν θα σε ρωτήσω αν έχεις κοινά με τον Αλέξη Λεμπέση που υποδύεσαι στη σειρά, γιατί θα ήταν μάλλον τρομακτικό αν μου απαντούσες «ναι»… (γέλια)
Μου την κάνουν τόσο συχνά αυτή την ερώτηση, που θα ήθελα κι εγώ, για πλάκα, μια φορά να πω «ναι»! (γέλια) Αλλά όχι…
Θα σου πω, όμως, κάτι άλλο κοινό που έχω με τον Αλέξη: εγώ, γενικώς, δεν μαγείρευα. Δεν είχα υπομονή, νόμιζα ότι δεν «το ‘χω», δεν μου πετύχαινε το φαγητό και τα παρατούσα… Τώρα, όμως, άρχισα να μαγειρεύω, το προσέχω λίγο παραπάνω το φαγητό. Αυτό θα μπορούσες να πεις ότι είναι ένα κοινό.

_Ε, τώρα που ο Αλέξης έγινε και «ταβερνιάρης»…
Ταβερνιάρης, ναι! (γέλια) Καλά… και τώρα που λέω ότι μαγειρεύω, μη φανταστείς… Απλά εκεί που πριν δεν έμπαινα καθόλου στη διαδικασία, τώρα κάτι φτιάχνω. Προηγουμένως μόνο παράγγελνα!

_Κάποια δικά σου στοιχεία που ενδεχομένως να μην υπήρχαν εξαρχής στον ρόλο, αλλά εντάχθηκαν στην πορεία, τώρα που η σεναριογράφος γράφει έχοντας εσένα στο μυαλό της…;
Αυτή η ερώτηση θέλει πολύ μεγάλη συζήτηση…
Ουσιαστικά, ο κάθε ηθοποιός είναι ο εαυτός του όταν παίζει ένα ρόλο – εννοώ ότι τον ενσαρκώνει βάσει των δικών του εκφραστικών μέσων. Όλα αυτά τα στοιχεία που προσπαθώ να προβάλω μέσω της υποκριτικής, είναι δικά μου. Είναι το πώς εγώ βλέπω και αντιλαμβάνομαι τον Αλέξη, ο οποίος πάσχει από ψυχικά προβλήματα και εμμονές. Τώρα, όσον αφορά την ίδια τη συμπεριφορά του, αυτό είναι θέμα καθαρά σεναριακό. Εκεί δεν μπορώ να προσθέσω κάτι.
Για το αν επηρεάζεται ή όχι ο σεναριογράφος, νομίζω ότι αυτό ίσως εξαρτάται και από το τι του δίνεις εσύ μέσω του ρόλου. Αυτό τουλάχιστον υποθέτω, δεν ξέρω αν ισχύει απόλυτα…

_Για να μπορέσεις να υποδυθείς τον Αλέξη, διάβασες διάφορα περί διπολικής διαταραχής. Από όλα εκείνα που διάβασες, υπήρχε κάτι συγκεκριμένο που σου φάνηκε περισσότερο χρήσιμο;
Θα σου πω… η διαδρομή μου στην υποκριτική λειτουργεί λίγο παράλληλα με τη ζωή μου. Δηλαδή αν μου δοθεί τώρα ένας ρόλος που είναι ψυχικά άρρωστος, θέλω να διαβάσω Ψυχολογία γιατί, με ένα τρόπο, μου δίνεται κι εμένα αφορμή να μαθαίνω πράγματα. Δεν είναι αναγκαστικό, δηλαδή, ότι διαβάζοντας θα μου δοθούν στοιχεία που θα χρησιμοποιήσω στον ρόλο. Απλά αυτό θα με βοηθήσει να κατανοήσω λίγο καλύτερα την ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου ατόμου.
Σε καμία περίπτωση δεν έχω γνώσεις Ψυχολογίας, απλώς ενημερώθηκα για κάποια πράγματα που δεν ήξερα για το θέμα αυτό. Επειδή δεν έχω κάνει και ψυχανάλυση, δεν είχα έρθει ποτέ κοντά με ψυχολόγο, για να μάθω πώς «δουλεύει» όλο αυτό. Οπότε, το μόνο μου «όπλο» ήταν να καθίσω να διαβάσω Ψυχολογία και συνεντεύξεις από ανθρώπους που πάσχουν, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τα χαρακτηριστικά αυτής της ασθένειας.

_Τι σου έκανε, λοιπόν, μεγαλύτερη εντύπωση στους ανθρώπους αυτούς;
Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση παρακολουθώντας συνεντεύξεις από ανθρώπους που έπασχαν από ψυχικές ασθένειες, είναι ότι αυτό «τους συμβαίνει», δεν το προκαλούν οι ίδιοι. Γι’ αυτό και προσπαθούν να το κρύψουν. Είναι πολύ θλιβερό, αλλά και συγκινητικό παράλληλα, το να προσπαθείς να κρύψεις αυτό που είσαι – γιατί αυτό που είσαι είναι κακό.
Κάτι χαρακτηριστικό, ας πούμε, είναι ότι αποφεύγουν την οπτική επαφή γιατί φοβούνται ότι, αν τους κοιτάξεις στα μάτια, μπορεί να καταλάβεις τι σκέφτονται. Οπότε, βρίσκονται σε μια συνεχή πάλη με τον εαυτό τους. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονται…
Οι ψυχικές διαταραχές είναι τόσο πολύπλοκες και τόσο δύσκολες να τις προσεγγίσεις, που πρέπει να έχεις ειδικές γνώσεις για να τις «αποκωδικοποιήσεις». Αν και δεν είμαι γνώστης, εγώ προσπαθώ η απόδοση του ρόλου μου να είναι όσο το δυνατόν πιο ακριβής.

_Παίρνοντας από πριν κάποια επεισόδια, υπήρξε κάτι εξωφρενικό που διάβασες για τον ρόλο σου, που σε έκανε να πεις «ε, δεν παίζεται αυτός ο τύπος…»;
Τώρα μιλάς σε μένα που, από πλευράς ρόλου, είμαι και ο πιο συνηθισμένος σε παράλογες συμπεριφορές… Από σενάρια, νομίζω ότι εγώ έχω τα πιο ακραία!
Πέρα από το ότι υπάρχει ένας μεγάλος διαχωρισμός στον ίδιο τον ρόλο (αυτό το «καλός και κακός»), αν διαβάσω κάτι πολύ τραβηγμένο, εγώ το βλέπω ως πρόκληση. Υπάρχει αυτή η «αγωνία» για το αν θα μπορέσω να αντεπεξέλθω.

_Έτυχε, ας πούμε, ο τύπος αυτός να χαλάσει τα ψυγεία στην ταβέρνα, μόνο και μόνο για να χαλάσει την εκδρομή του Χρήστου και της Μυρτάλης…
Ε, εντάξει, αυτό ήταν κάτι… απλό, ήταν «γλυκούλικο»!
(γέλια)

_Πάντως, ο κόσμος έχει αγαπήσει πολύ τη «Γη της Ελιάς» και τους πρωταγωνιστές της. Θέλω να μου πεις ένα καλό κι ένα κακό που σου έφερε αυτή η τόσο γρήγορη αναγνωρισιμότητα.
Η αλήθεια είναι ότι αισθάνεσαι πολύ όμορφα όταν ο κόσμος σε σταματάει και σου λέει ωραία λόγια. Τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ συγκεκριμένα κάτι που να θεωρώ «κακό»…


Εγώ είµαι ευτυχισµένος, όταν πάει καλά η δουλειά µου. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα για µένα είναι δευτερεύοντα.


_Μπορεί να μην μπορείς να πιεις ένα καφέ χαλαρά, σαν άνθρωπος, γιατί νιώθεις ότι όλοι σε κοιτάζουν…
Να σου πω κάτι… δεν κοιτάω! Αυτό δεν με έχει απασχολήσει καθόλου! Γενικώς υπάρχει μια ευγένεια. Εμένα, τουλάχιστον, δεν με έφερε ποτέ κανείς σε δύσκολη θέση.
Ίσως, καμιά φορά, λόγω της αναγνωρισιμότητας, να χάνεται λίγο η μπάλα ως προς τις προσδοκίες που έχεις εσύ για τον εαυτό σου. Γιατί ο άλλος μπορεί να σου λέει ότι είσαι πολύ καλός, κι εκεί να χάνεται το κριτήριο και να εφησυχάζεις. Προσπαθώ να μη δίνω τεράστια σημασία στα διάφορα σχόλια, για να μην επηρεάζομαι.

_Το ότι μπορεί, λόγω αναγνωρισιμότητας, να ασχολούνται με τα προσωπικά σου;
Δεν δίνω σημασία… δεν βρίσκω και τον λόγο, να σου πω την αλήθεια.
Θα σου το πω αλλιώς: εγώ είμαι ευτυχισμένος, όταν πάει καλά η δουλειά μου. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα για μένα είναι δευτερεύοντα.

_Σε όλα μου απαντάς με γνώμονα τη δουλειά, αυτή σε απασχολεί πρωτίστως. Ομολογώ ότι αυτό μου κάνει πολύ καλή εντύπωση…
Μα η δουλειά μου είναι αυτή που μου έδωσε και την αναγνωρισιμότητα, δεν μου την έδωσε το lifestyle μου!

_Σε ρωτάω γιατί, πλέον, η αναγνωρισιμότητα έχει πολλές «διαδρομές». Μέσω των social media, ας πούμε, ο καθένας μπορεί να σε προσεγγίσει απευθείας, κάποιοι μπορεί να γίνουν και ενοχλητικοί. Αυτό μπορεί κανείς να το νιώσει ως παραβίαση…
Εντάξει… τώρα μιλάς σε μένα, που με τα social media δεν πολυ-ασχολούμαι. Οπότε, δεν έχω και 100% απάντηση να σου δώσω. Είμαι αρκετά «κλειστός» και ντροπαλός για να ανεβάζω συνέχεια φωτογραφίες στο instagram. Και πάλι, όμως, θα σου πω: είναι και το τι επιτρέπεις εσύ.
Ας πούμε, εγώ τώρα κάνω έναν «κακό» ρόλο, έναν ψυχικά άρρωστο άνθρωπο που έφτασε μέχρι τη δολοφονία… Παρόλα αυτά, αυτό που παίρνω από τον κόσμο είναι πολύ θετικό – ακόμα και στα social media, κι ας μην μπαίνω τόσο πολύ. Καταλαβαίνεις ότι στον κόσμο αρέσει να βλέπει σειρές, του αρέσει να σε παρακολουθεί, σου δίνει αγάπη… Δεν υπάρχουν πολλά αρνητικά ή παραβιαστικά σχόλια.

_Ούτε και καμιά ακραία έκφραση θαυμασμού, φαντάζομαι…
Μπα… όχι! (γέλια) Αλήθεια, όλα είναι πολύ χαλαρά!
Είχαμε μια μεγάλη συζήτηση πρόσφατα γι’ αυτό το θέμα της δημοφιλίας… Η αλήθεια είναι ότι, αν θέλεις να σε σταματήσουν στον δρόμο, να βγάλουν μαζί σου φωτογραφίες, το προκαλείς λίγο και ο ίδιος. Αν, όμως, απλά περπατάς ευθεία και δεν κοιτάς δεξιά κι αριστερά, ο κόσμος το καταλαβαίνει. Είναι και λίγο προσωπική ανάγκη αυτό, κατάλαβες…;
Το επάγγελμά μας είναι πολύ όμορφο και σου δίνει συνεχώς την ευκαιρία να εξελίσσεσαι. Οπότε, εγώ παραμένω αφοσιωμένος στην υποκριτική. Φυσικά και χαίρομαι πολύ όταν μου λένε ωραία λόγια. Αλλά χαίρομαι πολύ περισσότερο όταν κάνω ωραίες σκηνές! Αν νιώσω ότι έκανα μια ωραία σκηνή, είμαι ευτυχισμένος, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο!

_Τι θα ήθελες ιδανικά για τον ρόλο σου; Το έχεις σκεφτεί καθόλου;
Έχω σκεφτεί πολλά πράγματα που θα ήθελα, αλλά επειδή δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος που θα γράψει για τον ρόλο και θα τον εξελίξει, δεν ξέρω αν έχει νόημα να τα πω.
Ο «Αλέξης» είναι ένας ρόλος που, εξαρχής, είχε πολύ «ψαχνό». Ένας τέτοιος ρόλος είναι δώρο για τον ηθοποιό. Σίγουρα έχει μια δυσκολία παραπάνω, γιατί πολλές φορές μπορεί μεν να κάνεις κάτι ωραίο υποκριτικά, αλλά αν το επαναλαμβάνεις συνεχώς, χάνει την αξία του, κάπως αποδυναμώνεται. Τον τελευταίο καιρό παλεύω λίγο μ’ αυτό… Οπότε, προσπαθώ να βρίσκω διάφορους τρόπους για να το κρατάω «ζωντανό».

_Και τι να πούμε, έτσι, για το τέλος;
Συμβαίνουν πολύ άσχημα πράγματα στον κόσμο, ο χειμώνας που έρχεται θα είναι δύσκολος… Οπότε, θα ευχηθώ να είμαστε όλοι δυνατοί, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν. Και αγάπη πολλή!