Ελεονώρα Μελέτη «Η φιλοσοφία μου δεν είναι το “τι θα πει ο κόσμος”, ας ξεκινήσουμε από αυτό…»

Είχαμε ραντεβού στο studio της Foss Productions, από όπου η ίδια λέει καθημερινά στον κόσμο μια… «Mega Καλημέρα». Σάββατο πρωί, ερημιά, σκοτάδι στο πλατό. Τίποτα δεν θυμίζει το φως και τη χαρά που εισπράττεις βλέποντας την εκπομπή. Σκέφτομαι πόσες ικανότητες, ταλέντο και εμπειρία χρειάζονται για να μετατραπεί ένα τέτοιο σκηνικό σε ένα περιβάλλον οικείο για τον τηλεθεατή, κάνοντάς τον να σε επιλέγει κάθε μέρα. Η Ελεονώρα Μελέτη τα έχει και τα τρία. Και παρακολουθώντας την να κινείται με τόση σιγουριά στον χώρο, ακόμα και υπό τέτοιες ιδιαίτερες συνθήκες, αντιλαμβάνομαι από νωρίς ότι αυτή η κουβέντα μας θα είναι εξίσου «φωτεινή». Γιατί η Ελεονώρα λάμπει ακόμα και σε ένα σκοτεινό studio. 

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου 

_Θα μου λύσεις μια απορία; Τελικά πώς γράφεται το «Ελεονώρα»;
Αν ανοίξεις το λεξικό του Μπαμπινιώτη, θα δεις ότι το γράφει με ο-ο, «Ελεονόρα», γιατί είναι ξενόφερτο όνομα.
Εγώ το διδάχτηκα ως «Ελεωνόρα». Επειδή και το Νόρα, το υποκοριστικό του ονόματος, γράφεται με -ο-, αυτό ερχόταν να ενισχύσει αυτή την ορθογραφία. Μέχρι το Γυμνάσιο μπορεί να το έγραφα κι έτσι, αλλά μου ξένιζε.
Μεγαλώνοντας, όμως, και μαθαίνοντας Αρχαία, είδα ότι υπήρχε κανόνας που έλεγε ότι όποιο -ο- τονίζεται, γίνεται -ω-, «ανοίγει», που λένε. Την ημέρα, λοιπόν, που πήγα να βγάλω ταυτότητα, όταν με ρώτησαν πώς θέλω να γράφεται, αποφάσισα ότι θα κρατήσω το «Ελεονώρα».

_Μα το έχω δει με όλους τους πιθανούς τρόπους γραμμένο… (γέλια)
Κι εγώ! Το μόνο που δεν έχω δει, είναι να γράφεται με -αι- το πρώτο Ε! (γέλια)

_Κι αφού το λύσαμε κι αυτό, ας πάμε και στα υπόλοιπα… Τελικά, είσαι πρωινός τύπος;
Από τη φύση μου είμαι 100% πρωινός τύπος. Ναι, ναι… και διακοπές «παίζει» ξυπνητήρι, και σαββατοκύριακα, και γιορτές… εκτός κι αν είμαι πάρα πολύ κουρασμένη. Νιώθω ότι χάνω τη ζωή μου όταν κοιμάμαι. Ακούω κάτι φίλους και γνωστούς που ξυπνάνε 11:00, 12:00, και με πιάνει κατάθλιψη!

_Άρα, εσύ τουλάχιστον δεν δυσκολεύτηκες με το πρωινό ξύπνημα για την εκπομπή…
Στο πρωινό ξύπνημα δεν είχα ποτέ δυσκολία. Ούτε και τότε που έβγαινα πολύ το βράδυ. Τότε ήμουν hard-core… Έβγαινα τα βράδια και μετά πήγαινα απευθείας! Δεν μπορούσα να νιώθω ότι δεν θα βγω, για να κοιμηθώ. Οπότε ό,τι έκοβα, το έκοβα από τον ύπνο.

_Τελικά, μια πρωινή εκπομπή σου ταιριάζει περισσότερο;
Κοίταξε να δεις… Κάθε φορά κάνω την εκπομπή που νιώθω ότι ταιριάζει στη διάθεσή μου, στην κατάστασή μου και στην ψυχή μου εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Γι’ αυτό και έχω κάνει πολλές αλλαγές. Δεν με έχεις δει να κάθομαι σε μια εκπομπή για πάρα πολλά χρόνια.
Η μεγαλύτερη διάρκεια που είχε μια εκπομπή μου ήταν επτά χρόνια. Αλλά είχα αρχίσει να «τσινάω» από πιο πριν. Τη δούλευα μέσα μου την αλλαγή…

_Εμένα, πάντως, μου άρεσε πολύ και η βραδινή εκπομπή, με τις συνεντεύξεις.
Η βραδινή εκπομπή ήρθε «από σπόντα» στη ζωή μου. Την περίοδο που γέννησα, το έχω ξαναπεί αυτό, εγώ κανονικά είχα κλείσει συμφωνία για μεσημεριανό καθημερινό. Αλλά, όταν γέννησα, ένιωσα ότι δεν μπορώ να λείπω από το παιδί μου για να δουλεύω καθημερινά – που εμένα, αν μου το ‘λεγες αυτό πριν, θα σε έλεγα τρελό… Ήμουν από το πρωί στη δουλειά, δεκαπέντε ώρες, και το βράδυ πάλι έφερνα τη δουλειά σπίτι, όταν έκανα την εκπομπή έρευνας. Κι έλεγα «δεν χωράει στη ζωή μου όχι απλά ένα παιδί, ούτε σύντροφος!». Και μου άρεσε, δεν με ενοχλούσε κιόλας.
Όταν έκανα το παιδί, ήταν σαν να μου πάτησες ένα κουμπί, και δεν ήθελα πια να το κάνω αυτό. Ευτυχώς που δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η σεζόν… Έτσι, προέκυψαν τα «Μεσάνυχτα».
Αν με ρωτάς, πάντα θυμάμαι όλες μου τις εκπομπές με πολλή αγάπη, γιατί από όλες κάτι πήρα και όλες μου ταιριάζανε την εκάστοτε περίοδο. Αλλά αν ο σταθμός μου ζητούσε τώρα να κάνω και ένα late night show, θα ήθελα μια παύση. Ενώ την αγαπώ πολύ την εκπομπή αυτή, δεν θα ήθελα να την ξανακάνω παράλληλα με το πρωινό.

_Το «Mega Καλημέρα» πήγε εξαρχής εξαιρετικά καλά, σε μια πρωινή ζώνη που ήταν αρκετά «παγιωμένη» τα τελευταία χρόνια. Σε αγχώνει αυτό καθόλου;
Εγώ την έχω ξαναζήσει αυτή τη ζώνη. Σου θυμίζω ότι, από το 2008 μέχρι το 2014, ήμασταν εμείς αυτή η παγιωμένη συνήθεια. Δεν μου είναι τόσο ξένο, όσο θα μου ήταν αν πήγαινα σε αχαρτογράφητα νερά. Από την άλλη, δεν αλλάζω όψη και πρόσωπο στον ανταγωνισμό κάθε χρονιά. Ποιο το νόημα κιόλας… Πάντα υπάρχει ανταγωνισμός, δεν παίζεις μόνος σου. Ο ενθουσιασμός μου ήταν τόσο μεγάλος που επιστρέφω στη συγκεκριμένη ζώνη, που δεν άφηνα στο μυαλό μου να ριζώσει κάτι άλλο.
Δεν νιώθω ότι πήγαμε στην πρωινή ζώνη. Νιώθω ότι επιστρέψαμε στην πρωινή ζώνη!


Δεν µου είναι τόσο ξένο το πρωινό, όσο αν πήγαινα σε αχαρτογράφητα νερά. Δεν νιώθω ότι πήγαµε στην πρωινή ζώνη. Νιώθω ότι επιστρέψαµε στην πρωινή ζώνη!


_Δεδομένου ότι οι πρωινές εκπομπές έχουν μια συγκεκριμένη δομή (σχολιασμός της επικαιρότητας, τηλεοπτικό ρεπορτάζ, συνεντεύξεις με επώνυμους…), ποια θεωρείς ότι είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα του «Mega Καλημέρα» που κάνουν τη διαφορά;
Στη δική μας περίπτωση, θεωρώ πολύ σημαντικό το ότι είμαστε μια παρέα που αγαπιέται και εκτός πλατό.

_Παίζει ρόλο αυτό, λοιπόν…
Ε, πώς δεν παίζει… Δεν έχεις συνεργαστεί με ανθρώπους που τους βλέπεις και σου γυρίζει το κεφάλι;
Είμαστε άνθρωποι που θέλαμε να συνεργαστούμε, θέλαμε να βρεθούμε. Και ο καθένας έχει την ταυτότητά του, έχει τον ρόλο του, και αυτό το σεβόμαστε όλοι. Δεν «πατάει» ο ένας πάνω στον άλλον… Νομίζω ότι αυτό κάνει κι εμάς να περνάμε καλά.
Και βέβαια, επειδή είναι πολύ σημαντικό και το περιεχόμενο και το πώς θα το διαχειριστείς, τα «αντανακλαστικά» σου σε όσα προκύπτουν, είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που δουλεύω με τον αρχισυντάκτη μας, τον Βασίλη Γρηγορόπουλο. Είμαι πραγματικά τυχερή σε αυτό το κομμάτι, αλλά και για όλη την ομάδα. Είναι πολύ σημαντικό, ρε παιδί μου, να βλέπεις τους ανθρώπους που είναι πίσω από τις κάμερες να δίνουν «ψυχή» γι’ αυτούς που είναι μπροστά. Δεν το βλέπεις αυτό συχνά…

_Αν υποθέσουμε ότι το «Mega Καλημέρα» είναι μια από τις καλύτερές σου στιγμές, αν όχι η καλύτερη…
Ξέρεις κάτι; Η νεκροψία θα το δείξει. Αυτό δεν μπορείς να το πεις την ώρα που κάνεις μια εκπομπή.
Θα σου το πω αλλιώς: Το ζόρι που έφαγα εργασιακά όταν έκανα το «#hashtag», το πόσο τρέξιμο είχε, δεν το έχω ξαναπεράσει ποτέ. Αλλά ξέρεις πόσο ωραία πέρασα; Δηλαδή από όλες τις εκπομπές, σε αυτήν έχω περάσει πιο ωραία από όλες! Αλλά ήταν και άλλη η ζωή μου τότε. Δεν είχα υποχρεώσεις, ήμουν ελεύθερη, ό,τι κατέβαζε το κεφάλι μου το έκανα σε ρεπορτάζ, δεν είχαμε κανένα έλεγχο από το κανάλι… Παίζουν ρόλο όλα αυτά.
Το πώς νιώθω αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι φαίνεται… Νιώθω καλά, είμαι πιο χαλαρή. Αλλά το πού θα κατατάξω αυτή την εκπομπή, θα πρέπει να περιμένουμε να κάνει τον κύκλο της, και μετά να ξαναβρεθούμε για να σου πω!

_Ο ερχομός της κόρης σου σε έκανε να βλέπεις διαφορετικά τα επαγγελματικά σου; Και δεν μιλάω για το τι είδους εκπομπή θα ήθελες να κάνεις. Εννοώ αν αξιολογείς διαφορετικά τα όσα συμβαίνουν, αν δίνεις την ίδια σημασία σε πράγματα που ίσως παλαιότερα να σε «έριχναν»…
Καλέ, ναι! Εννοείται!
Με έχει κάνει σε δύο πράγματα να αλλάξω: Πρώτον, είπα ότι, στην παρούσα φάση που το παιδί μου είναι τόσο μικρό και με χρειάζεται, δεν μπορώ να είμαι συνέχεια σε ένα κινητό για να διαβάζω την επικαιρότητα, ούτε να τρέχω μπας και χάσω καμιά είδηση. Διότι πέρυσι, όταν πήγα να υπηρετήσω, χωρίς να το θέλω, ένα αμιγώς ενημερωτικό μαγκαζίνο, ήμουν μια τρελή μέσα στο σπίτι! Ήμουν συνέχεια με ένα κινητό, μην τυχόν και χάσω κανένα όνομα, μην τυχόν και χάσω καμιά τελεία… Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα. Δεν ήθελα να το κάνω ποτέ, δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά μου και δεν θα το ξαναέκανα και ποτέ.
Γι’ αυτό και, πολύ συνειδητά, το 2015 πήρα απόφαση ότι δεν θέλω να ξαναπώ ειδήσεις για πολλά χρόνια ακόμα ! Το παίρνω πολύ «μέσα μου» όλο αυτό που διαβάζω! Δηλαδή, το 2015 με τα δημοψηφίσματα, με τα μνημόνια και όλα αυτά, κυριολεκτικά είχα πάρει ένα αεροπλάνο να φύγω. Λέω «Πού πάει; Θέλω μία πτήση πάνω από δώδεκα ώρες, όπου πηγαίνει! Ας πηγαίνει και στο Νησί του Πάσχα!». Μπήκα σε ένα αεροπλάνο και πήγα στην Ντόχα, ζήτησα τον πρώτο προορισμό που ήταν διαθέσιμος και κατέληξα στο Mπαλί!

_Αλήθεια, τώρα;
Ναι! Την άδειά μου την πέρασα έτσι. Δεν μπορούσα! Ήθελα να φύγω, είχε μαυρίσει η ψυχή μου…
Το δεύτερο κομμάτι στο οποίο με έχει επηρεάσει πάρα πολύ είναι οι ειδήσεις που έχουν να κάνουν με παιδιά. Πάντα ήμουν ευαίσθητη στο θέμα αυτό, και φάνηκε όταν έκανα και την εκπομπή της έρευνας – είχα ασχοληθεί με εγκαταλελειμμένα παιδιά, με υιοθετημένα, με παρατημένα, με δολοφονημένα, με παιδεραστίες… Τώρα, όμως, το πράγμα έχει ξεφύγει!

_Κάτι άλλο που μου κάνει εντύπωση σε σένα, έχει να κάνει με τα social media. Είσαι ένας άνθρωπος που ό,τι έχεις να πεις, θα το πεις, δεν θα το φιλτράρεις. Μου κάνει εντύπωση, λοιπόν, που ένας άνθρωπος της τηλεόρασης δεν μπαίνει σ’ αυτή τη διαδικασία «ωραιοποίησης» της εικόνας του.
Γιατί; Για να μην χάσω κόσμο; Ε, και τι; Να έχω έναν κόσμο, ο οποίος θα πιστεύει ότι είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι;

_Θέλω λίγο να μου εξηγήσεις αυτή τη φιλοσοφία σου…
Η φιλοσοφία μου δεν είναι το «τι θα πει ο κόσμος», ας ξεκινήσουμε από αυτό. Ρε παιδί μου, η φιλτραρισμένη συμπεριφορά φαίνεται, κι εμένα αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Αυτή η συμπεριφορά που κρατάει ίσες αποστάσεις από τα πάντα μού βγάζει μια τρομερή εσωτερική ανασφάλεια.
Δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους, ακόμα και κρατώντας τις αποστάσεις. Δεν γίνεται. Γιατί δεν κρατάνε και οι άλλοι τις ίδιες από σένα.
Έχω επιχειρήσει πολλές φορές να προσθέσω ή να καλλιεργήσω και κάποια πτυχή που δεν την έχω. Ε, μετά από μια-δυο φορές, το έχω εγκαταλείψει. Αν είναι να ανοίγεις τα social media για να είσαι κάτι άλλο, τότε γιατί να τα έχεις;

_Αυτό, όμως, δεν είναι αυτονόητο. Η τάση πολλών προβεβλημένων ανθρώπων είναι «Ας μην δώσω τώρα λαβή για σχόλια»…
Και η άποψή σου πού είναι; Πού είναι; Δεν έχεις άποψη;
Δεν υπάρχουν στρογγυλοποιημένες απόψεις. Υπάρχουν απόψεις. Και η ουσία της άποψης είναι να είναι αυθεντική. Γιατί να είναι στρογγυλοποιημένη; Λίγο γι’ αυτούς, λίγο για τους άλλους, λίγο για τους παραδίπλα… Τι πάει να πει «Θα στεναχωρηθεί ο κόσμος»; Γιατί να στεναχωρηθεί ο κόσμος από τη δική σου την άποψη; Δεν θα ‘πρεπε! Γιατί και ο κόσμος έχει τη δική του. Εσύ, δηλαδή, γιατί να στεναχωρηθείς από τη δική του άποψη;


Δεν υπάρχουν στρογγυλοποιηµένες απόψεις. Υπάρχουν απόψεις. Και η ουσία της άποψης είναι να είναι αυθεντική.


_Το έχεις πληρώσει αυτό το θάρρος της γνώμης σου;
Εγώ, όταν λέω την άποψή μου, δεν το κάνω για να πληγώσω ή για να εκδικηθώ κάποιον. Εγώ θα μπω στο προφίλ μου, θα γράψω αυτό που πιστεύω και, από εκεί κι έπειτα, το πώς θα το διαχειριστεί ο καθένας είναι δικό του θέμα, δεν είναι δικό μου. Θα σου επιστρέψω, όμως, τη συμπεριφορά σου. Δηλαδή, αν είσαι χυδαίος, δεν θα σε αφήσω έτσι.
Σαφώς και έχεις το δικαίωμα να διαφωνήσεις. Ούτε θα σε λογοκρίνω, ούτε θα σου σβήσω το σχόλιο, ούτε «θα σου την πέσω». Αν γουστάρεις τον διάλογο, θα κάνουμε και διάλογο, και στο τέλος κάπου θα «συναντηθούμε» κιόλας. Μπορεί να μην ταιριάξουμε πουθενά, αλλά θα καταλήξουμε ωραία: «Χάρηκα που τα είπαμε!». Ε, αυτό δεν είναι ωραίο;

_Έχεις συμμετάσχει, κατά καιρούς, σε καμπάνιες που έχουν να κάνουν με θέματα υγείας – είτε σωματικής υγείας, είτε ψυχικής. Γενικά είσαι άνθρωπος που προσέχει την υγεία του;
Ναι, ναι. Κάνω εξετάσεις φουλ, είμαι πολύ τυπική.
Αυτή τη νοοτροπία της πρόληψης μού την έχουν καλλιεργήσει οι γονείς μου, από μικρή. Κάθε Σεπτέμβρη έβλεπα τους γονείς μου να πηγαίνουν να κάνουν προληπτικές εξετάσεις, και να κάνουμε κι εμείς. Είναι στη φιλοσοφία της οικογένειας αυτό το πράγμα. Μία φορά τον χρόνο θα κάνω τις εξετάσεις μου, τα γυναικολογικά μου τα κοιτάω δύο φορές τον χρόνο.
Εγώ πέρασα και κορονοϊό, οπότε έκανα και εξετάσεις μετά για να δω τι και πώς. Άργησα πάρα πολύ να μπω στους ρυθμούς μου μετά τη νόσηση. Για να βρω τη φυσική κατάσταση που είχα πριν τον κορονοϊό μού πήρε 2,5 μήνες! Με τον Covid φουλ, κουραζόμουν πάρα πολύ και πολύ γρήγορα.

_Συμμετείχες και στην καμπάνια για την ενδο-οικογενειακή βία, την περίοδο του lockdown…
Και για την ενδο-οικογενειακή έχω κάνει, και για τον διαβήτη έχω κάνει, και για τη θαλασσαιμία.
Οι άνθρωποι που έχουν ένα «βήμα» στην τηλεόραση, μπορούν να μεταφέρουν ένα μήνυμα πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο μαζικά από τους ανθρώπους που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Όταν, λοιπόν, εμένα με καλούν για να μεταφέρω μηνύματα, όπως η ευαισθητοποίηση για τη βία κατά των γυναικών ή για θέματα υγείας που αυτή τη στιγμή είναι μείζονος σημασίας, γιατί να μην το κάνω; Γιατί να μη βοηθήσω;
Ωραία η ομορφιά, τα κραγιόν, τα ρούχα – τέλεια, φανταστικά… Υπάρχουν άλλες που μπορεί να το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα αυτό το κομμάτι, πίστεψέ με. Γιατί, λοιπόν, κι εγώ να μην μπορέσω να βοηθήσω κάπου, κάπως, κάποιους;
Η βία κατά των γυναικών, ας πούμε, δεν είναι σημαντικό κομμάτι; Και όταν κάναμε με την κυβέρνηση την καμπάνια κατά τη διάρκεια της καραντίνας δεν είχαμε τόσες γυναικοκτονίες, όσες έχουμε τώρα… Έπρεπε, δηλαδή, να έρθουμε αντιμέτωποι με μαζικές γυναικοκτονίες για να καταλάβουμε σε βάθος ότι υπάρχει ενδο-οικογενειακή βία;
Ξέρεις, ακούω συνέχεια τώρα, με αφορμή την πατριαρχία, «Οι γυναίκες να μεγαλώνουν σωστούς άνδρες, που να αγαπούν και να σέβονται τις γυναίκες». Ναι, αλλά οι γυναίκες πρέπει να μεγαλώνουν και «σωστές» γυναίκες, που να πιστεύουν στον εαυτό τους, να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, να υψώνουν το ανάστημά τους, να λένε αυτό που θέλουν. Δεν είναι μόνο οι άνδρες το πρόβλημα…
Αυτό θέλει δουλειά… Όποιος είναι φορέας παιδείας – οικογένεια, θρησκεία, σχολείο, πνευματικοί άνθρωποι, ΜΜΕ, πρέπει να συντονιστούν σε μία ίδια συχνότητα.

_Λοιπόν μπαίνουμε στο αυτοκίνητό σου, βάζεις μπρος και ανάβει το ράδιο. Τι ακούμε;
Στο αυτοκίνητό μου έχει κολλήσει το ραδιόφωνο σε έναν σταθμό και δεν αλλάζει! Θέλω δεν θέλω, θα ακούσω αυτόν! (γέλια) Έχει και ελληνικά, και ξένα!

_Αν είχες CD;
Ε, είμαι «down-ιάρα». Είμαι πολύ της μπαλάντας, είμαι λίγο ξεχασμένη στο παρελθόν. Ζω ακόμα τη δεκαετία του ’80! (γέλια)

_Και στα καλά σου, δηλαδή;
Ναι, καλέ! Μπορεί να ακούω το ίδιο τραγούδι repeat, μέχρι να καεί ο εγκέφαλός μου. Με τη μουσική δεν κάνω update, μόνο τα hit-άκια ξέρω!
Αλλά… σε ταξίδια ή όταν θέλω να ηρεμήσω, η λίστα μου έχει πολλή κλασική μουσική. Μου αρέσει πάααρα πολύ, είναι κάτι που αγάπησα από τον παππού μου. Και μου αρέσει πολύ, επίσης, να ακούω ήχους της Φύσης. Ειδικά το βράδυ, άμα θέλω να χαλαρώσω, μπορεί να βάλω να ακούω πουλάκια, καταρράκτες και τέτοια. Έχει τεράστια δύναμη αυτό, να ξέρεις…

_Αν η κόρη σου, η Αλεξάνδρα, ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν;
Τι ωραία ερώτηση! Από τα πρώτα τραγούδια που μου «έβγαινε» να της τραγουδήσω, παρά το γεγονός ότι δεν είναι από τα αγαπημένα μου, είναι το «You are my sunshine».
Τώρα, αν η ίδια ήταν τραγούδι… δεν ξέρω. Νομίζω ότι θα ‘γραφα ένα γι’ αυτήν!

_Στίχους; Ή και μουσική;
Με μουσική είμαι άσχετη τελείως!

_Πού ξέρεις, μπορεί να είσαι κρυφό ταλέντο και να βγάλουμε αποκλειστικό! (γέλια)
Πουθενά δεν «συναντιόμαστε» με τη μουσική, πουθενά! (γέλια)

_Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου, το «Γυναίκα ψάχνει…», από τις εκδόσεις Διόπτρα. Διάβασα ένα απόσπασμα, στο οποίο μιλάς για την ημέρα που είχες πάει για κατάψυξη ωαρίων. Πόσο έτοιμη θεωρείς ότι είναι η κοινωνία μας να συζητήσει δημόσια ένα τέτοιο θέμα;
Πολύ περισσότερο τώρα, από ό,τι παλιά. Δηλαδή εγώ θυμάμαι πριν από τέσσερα χρόνια που το είχα πει, είχε συζητηθεί πολύ. Τώρα βλέπω, όμως, ότι ακολούθησαν κι άλλες. Και το ακολουθούν με πολύ μεγαλύτερη ευκολία.

_Συχνά, ακούγοντας κάποιοι για κατάψυξη ωαρίων, λένε «Το κάνει επειδή είναι λίγο μεγάλη»…
Ε, και;

_«Ίσως δεν έχει σύντροφο, είναι μόνη της»…
Ε, και;
Αυτοί που τα λένε, είναι πολύ εύκολο να τα λένε. Γιατί μπορεί να είναι παντρεμένοι, να έχουν παιδιά, να μην τους νοιάζει, να είναι πολύ μικροί, να είναι πολύ μεγαλύτεροι. Ε, και; Έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια λέμε…
Στο μυαλό και στην ψυχή μιας γυναίκας, η οποία πλησιάζει σε αυτό το ρατσιστικό, καταπιεστικό ηλικιακό όριο της Φύσης, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβαίνει. Και είναι τρομερό το γεγονός ότι η επιστήμη σήμερα μάς παρέχει τέτοιες δυνατότητες. Είναι τρομερό να είσαι 43, και να έχεις κάπου παγωμένο τον χρόνο στα 38!

_Είναι κι εκείνοι που λένε «Μα τώρα θυμήθηκε; Είναι δυνατόν;»…
Ναι, τώρα θυμήθηκα! Τώρα μου ‘ρθε, τώρα τον γνώρισα, τώρα μπορώ οικονομικά και ψυχολογικά! Θα πρέπει να δώσω λογαριασμό; Σε κανέναν! Μόνο στον εαυτό μας, στο τέλος της ημέρας…

_Το βιβλίο, λοιπόν, είναι βιωματικό. Μια γυναίκα, φαντάζομαι, θα ταυτιστεί με πολλά από αυτά που θα διαβάσει. Ένας άνδρας που θα το διαβάσει, τι θα εισπράξει από το βιβλίο;
Θες να σου δείξω τα μηνύματα των ανδρών; Γιατί υπήρξαν και άνδρες που πήραν το βιβλίο, κι αυτό είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή. Και υπήρξαν ακόμα περισσότεροι που το πήραν για τις γυναίκες τους. Αυτό κι αν είναι σπουδαίο!
Μου στείλανε άνδρες «Παρόλο που είμαι άνδρας, έκλαψα». Άκου ταμπού! Λες και οι άνδρες δεν κλαίνε. Δες πόσο βασανίζονται κι αυτοί… Αυτό, από μόνο του, θα μπορούσε να είναι βιβλίο: «Οι άντρες δεν κλαίνε»!

_Για τις γυναίκες τι θα του μάθει το βιβλίο;
Ότι είμαστε πάρα πολύ καταπιεσμένες και ότι, πολλές φορές, ακόμα και οι πιο δυναμικές, και οι πιο ανεξάρτητες, δεν το καταλαβαίνουμε. Ότι υποσυνείδητα λειτουργούν μέσα μας όλα αυτά τα ταμπού. Αυτό συμβαίνει και στα δύο φύλα.
Αλλά όλοι έχουμε το δικαίωμα στην εξέλιξη. Είναι ok να μπορείς να αλλάζεις αυτά που πίστευες μέχρι πρότινος. Αυτό δεν σε κάνει ασυνεπή, σε κάνει άνθρωπο που εξελίσσεται.
Επίσης, θα μάθει σε όλους, και κυρίως στις γυναίκες, ότι η μητρότητα δεν είναι τέλεια…

_Αυτό, πάλι… Η μητρότητα στα social media των διασήμων, πάντως, δείχνει όντως τέλεια.
Χμμμ, ναι, στα social media…
Λοιπόν, άκου… Υπάρχει το «κεφάλαιο της διάσημης μαμάς», το οποίο λέει πόσο έντεχνα στήνεται το σκηνικό της τέλειας μητρότητας από τις γυναίκες στον χώρο της showbiz, οι οποίες άθελά τους (και το τονίζω το «άθελά τους», γιατί έχω υπάρξει κι εγώ μέσα σε αυτές), υφαίνουν τόσο ωραία όλο αυτό το πέπλο της τέλειας μητρότητας. Αυτό είναι εγκληματικό. Εξηγώ πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε άλλες γυναίκες, σε τι ψυχολογική κατάσταση μπορεί να τις βάλουμε χωρίς να το θέλουμε, αλλά και πόσο, μερικές φορές, οι ίδιες οι γυναίκες, ειδικά μέσα στον χώρο της showbiz, έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι η ζωή είναι όπως στα social media.
Εγώ είμαι γυναίκα του χώρου. Ανέκαθεν ήμουν άνθρωπος που δεν ήθελα να κάνω παιδιά, ούτε είχα ως αυτοσκοπό το να παντρευτώ. Άμα μου προέκυπτε, είχε καλώς… Αναφέρομαι, λοιπόν, σε μια συνέντευξη, στο ξεκίνημα της καριέρας μου, στον «Πρωινό καφέ». Τότε δεν με ενδιέφερε τίποτα, ήθελα να κάνω 100 χρόνια καριέρα.
Στη συνέντευξη αυτή, λοιπόν, με ρωτάνε «Θα ήθελες να κάνεις παιδιά;». Και λέω «Μετά από δεκαπέντε χρόνια, αν είναι οι συνθήκες τέτοιες και έχω βρει έναν άνθρωπο, ναι, γιατί όχι, θα μπορούσα να με φανταστώ με οικογένεια και παιδιά». Και βλέπω τον τίτλο του περιοδικού: «Θέλω να κάνω οικογένεια και παιδιά!». Παίρνω τηλέφωνο και διαμαρτύρομαι, «Παιδιά, γιατί; Εγώ δεν το έχω πει αυτό το πράγμα!». «Έλα, μωρέ, μην ξεχνάς πού απευθύνεσαι», μου λένε.
Δες τώρα πώς εγώ, ένα κορίτσι που έβραζε το αίμα του τότε και ήθελα να είμαι γυναίκα καριέρας, βγήκα να λέω «Παιδιά, η καριέρα δεν είναι… Και που είμαι η διάδοχος της Μενεγάκη, σιγά τα αυγά… Θέλω να κάνω οικογένεια και παιδιά!», με το πρόσχημα «σκέψου πού απευθύνεσαι». Και αυτό δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα…
Το «celebrity mom» υπάρχει ως στήλη σε όλα τα περιοδικά, και παρουσιάζει την τέλεια μαμά, τη γυναίκα που βγήκε από το νοσοκομείο και ήταν πιο όμορφη από ό,τι όταν μπήκε μέσα, χωρίς κιλά, με τέλεια ρίζα, φανταστικά νύχια, που το μωρό της κοιμάται όλο το βράδυ σερί… Είναι όλα μία μούφα, που την ενισχύουμε, άθελά μας, όλες σε αυτόν τον χώρο.
Εγώ το κατάλαβα όταν ήμουν στο σπίτι μου, με παραπανίσια κιλά, κλαίγοντας, ένα βράδυ που ο Θοδωρής έπρεπε να βγει έξω και δεν μπορούσα να τον συνοδεύσω. Γιατί δεν είχα τι να βάλω, δεν έμπαινα πουθενά… Και με είχε πιάσει υστερία, και του είπα «Πήγαινε μόνος σου».
Και την ώρα που εγώ σκρολάρω στα social media, βλέπω την άλλη διάσημη μαμά, που έξι μήνες μετά τη γέννα έχει το τέλειο κορμί – ρετουσαρισμένο μεν, αλλά τέλειο… Και τίτλο «Αυτή είναι η πιο τέλεια μαμά της showbiz». Και λέω «Γιατί αυτή, ρε φίλε, και όχι εγώ;». Επειδή αλείφει λάδι το παιδί της; Εγώ, δηλαδή, το βάζω λάθος; Επειδή άφησε τη δουλειά της; Δηλαδή εγώ, που δεν την άφησα τη δουλειά μου, δεν μπορώ να είμαι τέλεια μαμά;
Και, πρόσεξε, αν εγώ έγινα τόσο χάλια ενώ είμαι στον χώρο, μια γυναίκα που δεν είναι στον χώρο πώς πρέπει να νιώσει; Δεν θα ‘χει δίκιο μετά να μπει και να με βρίζει;

_Ξέρεις, σε ακούω τόση ώρα και σκέφτομαι ότι σε βρίσκω πολύ συνεπή με την εικόνα που είχα για σένα, χωρίς να σε ξέρω…
Ε, ωραίο δεν είναι αυτό;

 photo credits: Τάσος Βρεττός