Γρηγόρης Αρναούτoγλου: «Στην Ελλάδα θέλουν να σκοτώσουν τα άλογα πριν γεράσουν…»

Τον λες και «τηλεοπτικό φαινόμενο». Κι αυτό, γιατί είναι ένας άνθρωπος με σταθερή παρουσία στην τηλεόραση για 30 χρόνια, έχοντας παρουσιάσει σχεδόν όλα τα είδη ψυχαγωγικών εκπομπών – από πρωινό και ταξιδιωτικές εκπομπές μέχρι τηλεπαιχνίδια, κι από παιχνίδια επιβίωσης μέχρι late night show. Γνωρίζοντάς τον, τον αισθάνεσαι αμέσως οικείο, όχι μόνο επειδή τον έχεις «μέσα στο σπίτι σου» τόσο συχνά, αλλά επειδή και ο ίδιος φροντίζει με την ευγένεια και το χιούμορ του να σε κάνει να αισθανθείς έτσι. Συνήθως βρίσκεται στην καρέκλα εκείνου που κάνει τις ερωτήσεις. Αυτή τη φορά, είπαμε να το πάμε ανάποδα: Κυρίες και κύριοι, ο κ. Γρηγόρης Αρναούτογλου…

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_Γεια σου Γρηγόρη!
Καλώς ήρθες, Μαρία, στο σπίτι μου!

_Πώς σε πετυχαίνω αυτή την περίοδο;
Πολύ κουρασμένο μετά από μια εξουθενωτική σεζόν, αλλά και πολύ χαρούμενο για τη θετική της έκβαση.

_Δίνεις σπάνια συνεντεύξεις. Γιατί αυτό;
Γιατί, πάνω-κάτω, αυτά που έχω να πω, τα λέω. Όταν περνάει όμως ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο έχουν μεσολαβήσει διάφορα γεγονότα, νιώθω την ανάγκη να μιλήσω. Όταν τελειώνει ένας κύκλος, όπως όταν τελείωσε το συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 και το ανανεώσαμε, είπα ότι υπάρχει κάτι να ειπωθεί.
Τώρα, αν παρακολουθείς το «The 2Night Show», θα έχεις καταλάβει ότι, όταν παίρνω μία συνέντευξη, πολλές φορές «αλιεύω» την ευκαιρία να βγάζω και δικά μου πράγματα… Ουσιαστικά, κάνω και μια ψυχανάλυση του εαυτού μου μέσα από τις συνεντεύξεις…

_Άρα, δίνεις έτσι μια έμμεση «συνέντευξη»…
Ναι, θα μπορούσες να το έλεγες κι έτσι. Ξέρεις, αν ήμασταν τώρα στην τηλεόραση, θα μπορούσα να εξηγήσω λίγο καλύτερα τι ακριβώς εννοώ…

_Νιώθεις πιο άνετα στην τηλεόραση, παρά εδώ, στο σπίτι;
Ναι, ναι… Νιώθω πολύ άνετα στην τηλεόραση, όπως και στο σπίτι μου, όπως και στο ραδιόφωνο. Αν δεν νιώσω άνετα κάποια στιγμή, θα σ’ το πω. Δεν λέω πια ψέματα, εδώ και πολλά χρόνια.

_Πόσο εύκολο είναι, όμως, να το τηρήσεις αυτό σε μια δουλειά όπως η δική σου που, κακά τα ψέματα, χρειάζεται και λίγη διπλωματία;
Δεν χρειάζεται πλέον καμία διπλωματία! Ίσως πριν από χρόνια, ναι, θα μου χρειαζόντουσαν όλα αυτά. Τώρα πια, όχι. Έχω πει στον εαυτό μου «Δεν θα ξαναπείς ψέματα» και το τηρώ: Δεν μου αρέσεις; Δεν σε συμπαθώ; Θα σ’ το πω! Ξέρω, υπάρχει τίμημα γι’ αυτό, αλλά πλέον νιώθω πιο «ανάλαφρος» και τίμιος με τη συμπεριφορά μου.

_Θα σου πω τι εισπράττω ακούγοντας αυτές τις αναφορές που κάνεις στον εαυτό σου, κατά καιρούς, στο «Τhe 2Night Show»: Αισθάνεσαι λίγο «αδικημένος»; Ότι δεν σου αναγνωρίζονται, όσο θα έπρεπε, όλα αυτά που έχεις κάνει στην τηλεόραση;
Όχι «αδικημένος»… Πολύ προβληματισμένος, θα έλεγα… Όμως είναι η χώρα μας έτσι, έτσι λειτουργεί. Μετά από τριάντα χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά, βλέπω ότι δεν υπάρχει ο σεβασμός που θα έπρεπε να υπάρχει στο επάγγελμά μας – κι αυτό συμβαίνει μόνο εδώ. Είναι λες και θέλουν να σε «τελειώσουν», λες και περιμένουν να κάνεις την αποτυχία για να φανεί ότι πλέον δεν αξίζεις. Και δεν μιλάω μόνο για μένα, προς Θεού, δεν θέλω να παρεξηγηθώ… αυτό είναι ένα γενικότερο κλίμα.
Στην Αμερική, ας πούμε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκμεταλλευτούν τους πεπειραμένους ανθρώπους. Ακόμα κι αν τελειώσει η «ιστορία» μπροστά από τις κάμερες, οι άνθρωποι αυτοί θα αφομοιωθούν σε κάποιο άλλο πόστο. Εδώ είναι σαν να λέμε «Πότε θα κάνει το λάθος ο παρουσιαστής, για να σηκωθεί να φύγει»!
Κατ’ αρχάς, θέλω να σου πω ότι είμαι πάρα πολύ υπέρ των νέων προσώπων. Την τελευταία πενταετία υπήρξε μια «καταιγίδα» νέων προσώπων στην τηλεόραση – και καλώς έγινε! Εγώ δεν θα κρίνω ποιος αξίζει και ποιος όχι, ούτε ποιος θα παραμείνει για τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι η θέση μου εμένα να κρίνω ένα συνάδελφο, θα ήταν άδικο και αντιδεοντολογικό.
Απλά εγώ θέλω να τονίσω αυτό το ελληνικό φαινόμενο, να θέλουν να «τελειώνουν» γρήγορα τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά από την κάμερα. Φαντάσου, εγώ πρωτοξεκίνησα το 1991. Ξέρεις τι με ρωτήσανε στην πρώτη μου συνέντευξη, το 1994; Το θυμάμαι σαν τώρα: «Πείτε μου λίγο, πώς νιώθετε για όταν θα τελειώσει όλο αυτό;». Κι εγώ μόλις ξεκινούσα! Κι αυτό γίνεται συνέχεια!

_Και πού το αποδίδεις αυτό;
Στην έλλειψη παιδείας, ξεκάθαρα. Από εκεί αρχίζουν πάρα πολλά πράγματα – από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο μεγάλα.

_Συχνά ρωτάς τους καλεσμένους σου «Θα έκανες ποτέ τηλεόραση;», και η συντριπτική πλειονότητα απαντάει «ναι». Αυτό τι δείχνει για την κοινωνία μας, τι έχουμε μάθει τελικά να θεωρούμε «καταξίωση»;
Αν θες να αναλύσουμε το γεγονός ότι όλοι θέλουν να ασχοληθούν με την τηλεόραση… εμένα μου αρέσει πάρα πολύ αυτό.

_Το θεωρείς καλό, δηλαδή;
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοείς, αλλά σκέψου ότι πρόκειται για κάτι πολύ θελκτικό: ακούνε για χρήματα, βλέπουν φώτα, βλέπουν εξώφυλλα… Πιστεύω ότι όλοι έχουν δικαίωμα να δοκιμάσουν.
Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι οι περισσότεροι θεωρούν την παρουσίαση κάτι εύκολο. Και ευτυχώς ανακαλύπτουν πολύ σύντομα (και ηθοποιοί, και τραγουδιστές, και όποιοι άλλοι έρχονται να γίνουν τηλεπαρουσιαστές) ότι πρόκειται για κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Δεν πα να ‘χεις πάρει όλα τα θεατρικά βραβεία που υπάρχουν; Το να κάνεις μια εκπομπή ή μια συνέντευξη δεν έχει καμία απολύτως σχέση!
Ουσιαστικά, το πρόβλημά μου είναι ότι υποτιμάται η δυσκολία της τηλεπαρουσίασης.

_Δώσε μου, λοιπόν, έναν ορισμό του καλού τηλεπαρουσιαστή.
Θα σου πω για έναν παρουσιαστή ψυχαγωγικών εκπομπών, που είναι ο τομέας μου. Το πρώτο και κύριο είναι να μπορεί να αυτοσαρκάζεται. Δυστυχώς, στην Ελλάδα πολλοί θέλουν να κάνουν πλάκες, αλλά ο αυτοσαρκασμός λείπει. Και, δυστυχώς, δεν έχουμε πολλές γυναίκες παρουσιάστριες που να κάνουν χιούμορ, δεν το έχουμε συνηθίσει. Ακόμα και φέτος, όταν προσπάθησα να φέρω στην εκπομπή τις “Σφήκες” (τη Χρύσα Κατσαρίνη, τη Φελίσια Λαπάτη και τη Super Kiki), που ήταν τρεις γυναίκες, βρέθηκα μπροστά σε αρνήσεις…
Από εκεί και πέρα, σημαντικό είναι να μην το παίζεις ξερόλας και έξυπνος. Μην το κάνεις την ώρα που παρουσιάζεις… αυτό, αν είναι, θα φανεί! Και, φυσικά, να έχεις υπομονή και να είσαι πολύ εργατικός.


Την ευθύνη της αποτυχίας την έχει µόνο ο παρουσιαστής, τη χαρά της επιτυχίας την έχει όλη η οµάδα. Αυτό µέσα µου είναι κανόνας.


_Συχνά στην εκπομπή αναφέρεσαι στην πίστη σου στον Θεό – ένα θέμα ταμπού για πολλούς. Μερικές φορές, λοιπόν, νιώθω ότι μιλάς γι’ αυτό λίγο απολογητικά…
Θα σου εξηγήσω γιατί. Αυτό το έκανα από τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου, αποχαιρετούσα πάντα τους τηλεθεατές λέγοντας «Κάντε τον σταυρό σας, να είστε καλά, να σας δίνει ο Θεός δύναμη». Λοιδορήθηκα εξαιτίας αυτού: «Το καλό παιδί… Τι θέλεις και λες για τις θρησκείες, ποιος είσαι εσύ που θα μας πεις τι θα κάνουμε»… Αν έχεις παρατηρήσει, όταν μιλάω τώρα για τον Θεό, λέω τη φράση «για εμάς που πιστεύουμε». Θέλω να δείξω σεβασμό σε όλους, και σε αυτούς που δεν πιστεύουν.

_Γιατί θεωρείς ότι δέχτηκες τόσες επιθέσεις επαγγελματικά;
Κάποτε προσπαθούσα να εξηγήσω το γιατί. Μετά δεν χρειάστηκε να το εξηγήσω. Κατάλαβα ότι έπρεπε να ζήσω με αυτό.
Δεν είχα δημόσιες σχέσεις, δεν γουστάριζα να έχω δήθεν κολλητούς. Είχα μία-δύο φίλες δημοσιογράφους, που άμα τις ρωτήσεις… Ας πούμε τη Νάνσυ Νικολαΐδου, από το «Έθνος»: Ποτέ δεν της είπα τι θα γράψει. Με τη Νάνσυ μπορεί να πηγαίναμε να φάμε, και την επόμενη εβδομάδα να έγραφε κάτι αρνητικό! Ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να σηκώσω το τηλέφωνο και να πω σε κάποιον τι να γράψει.
Γράφτηκαν, λοιπόν, πολλά για μένα. Ίσως επειδή γίνονταν επιτυχία αυτά που παρουσίαζα. Κι όπως μου έλεγε κι ο κόσμος που με συναντούσε στον δρόμο, «Τα φορτωμένα δέντρα με καρπούς χτυπάνε», γιατί τα άλλα είναι κενά…

_Παρά τις επιθέσεις, όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διάρκεια που έχεις στην τηλεόραση είναι αξιοθαύμαστη.
Δόξα τω Θεώ…
Επίσης, κατά καιρούς, μου λέγανε κάποιοι τηλεκριτικοί που είχα γνωρίσει «Άμα γράψουμε κάτι καλό, κανείς δεν ασχολείται». Οπότε, κάποια στιγμή είπα «ok, εγώ θα κάνω αυτό που κάνω, κι ο κριτικός θα κάνει τη δουλειά του». Ανακάλυψα και κάποιες δημόσιες σχέσεις που υπήρχαν πίσω από κάποιους κριτικούς, οπότε και πάλι είπα ok… Βέβαια, θέλω να τονίσω ότι δεν είναι όλοι έτσι, μην παρεξηγηθώ… Εύχομαι σε όλους, μέσα από την καρδιά μου, να είναι καλά – και στους μεν, και στους δε.
Πάντως, να ξέρεις ότι τις πιο σκληρές κριτικές τις παίρνω από τους συνεργάτες μου κι από την ομάδα των ανθρώπων που έχω δίπλα μου.

_Τους θέλεις κι εσύ να είναι σκληροί, από ό,τι καταλαβαίνω…
Τους θέλω πολύ. Δεν υπάρχει περίπτωση, δηλαδή, να μου χαϊδέψουν τα αυτιά. Άμα δεν τους αρέσει κάτι, θα μου το πουν στο δευτερόλεπτο – παντού, από το ραδιόφωνο μέχρι την τηλεόραση.
Επιπλέον, έχω αποφασίσει να έχω δίπλα μου καλά παιδιά. Αν μου έβαζες το δίλημμα: «Ποιον προτιμάς για συνεργάτη: έναν εξαιρετικό στη δουλειά του, αλλά όχι καλό χαρακτήρα, ή έναν νεότερο και λιγότερο πεπειραμένο, αλλά καλό παιδί;», θα σου έλεγα «καλά παιδιά»! Θέλω να έχω δίπλα μου καλούς ανθρώπους, που θα είμαστε παρέα και θα προχωράμε μαζί. Παρά εκείνες τις κακές, δυσοίωνες καταστάσεις που είχα κάποτε δίπλα μου, που ούτε θέλω να τις ξαναθυμηθώ…

_Άρα, δεν ήσουν έτσι εξαρχής. Έχεις πάθει κι έχεις μάθει…
Βεβαίως έχω πάθει… αλλά μη με ρωτήσεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί, για εκείνους, ήμουν εγώ ο κακός. Και σ’ το λέω αυτό για να είμαι δίκαιος… γιατί στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι πάντα οι άλλοι είναι οι κακοί. Δεν γίνεται, όμως, πάντα να δικαιολογώ τον εαυτό μου, αλλά να παραδέχομαι τα λάθη και τα σωστά στην εκάστοτε σχέση μου.
Μετά είναι και το άλλο: ένας παρουσιαστής πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του όταν κάτι δεν πάει καλά. Εσύ είσαι ο leader. Δεν γίνεται, όταν κάτι δεν πάει καλά, να τα ρίχνεις στους άλλους. Γιατί εσύ τους επέλεξες! Ακόμα και η αρχισυντάκτρια… επιλέγω να είμαι με τη Νάνσυ (Αντωνίου), και η Νάνσυ, βέβαια, επιλέγει να είναι μαζί μου – και επαγγελματικά, και προσωπικά, και παντού.

_Θεωρείς ότι είσαι εύκολος ή δύσκολος συνεργάτης;
Κοίταξε να δεις τώρα… αυτό είναι κάτι για το οποίο μαλώνουμε πολλές φορές με τη Νάνσυ. Με θεωρεί αρκετές φορές δύσκολο. Εγώ θεωρώ ότι είμαι εύκολος. Πια.
Αυτό που ξέρω κι έχω μάθει καλά είναι ότι: Την ευθύνη της αποτυχίας την έχει μόνο ο παρουσιαστής, τη χαρά της επιτυχίας την έχει όλη η ομάδα. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο σε κάποιους, αυτό μέσα μου είναι κανόνας.

_Εσύ γιατί θεωρείς ότι είσαι εύκολος συνεργάτης πια; Σ’ αυτό το «πια» θέλω να σταθώ…
Γιατί κάποια λάθη του παρελθόντος τα ανέλυσα και δικαιολόγησα τα πρώτα χρόνια που ήμουν νέος, άπειρος και πάρα πολύ αγχωμένος, και είχα υποπέσει σε κάποια λάθη. Τώρα, όμως, μετά από τόσα χρόνια, προσπαθώ να αγχώνομαι μόνο γι’ αυτά που αξίζουν και γι’ αυτά που μπορώ να αλλάξω.

_Από τον Γιώργο Καπουτζίδη γιατί ζήτησες συγνώμη φέτος, στο «The 2Night Show»;
Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες… Είχαν ειπωθεί κάποια πράγματα από εμένα στην τηλεόραση, για τα οποία σήμερα δεν νιώθω περήφανος. Δηλαδή, για να έρθω σήμερα να σου πω «σεβασμός στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου και σε ό,τι επιλέξει να κάνει», σημαίνει ότι έπιασα τον εαυτό μου στο παρελθόν να έχει κάνει λάθη σ’ αυτό το κομμάτι.
Έτσι όπως γαλουχηθήκαμε εμείς, με εκείνο το πρότυπο του άντρα του «πολλά βαρύ», υπήρξαν περιπτώσεις παλαιότερα που δεν είχα αντιληφθεί ότι έπρεπε να σεβαστώ κάποια πράγματα. Όταν, λοιπόν, το ανακάλυψα, είπα «Ώπα, τι ήταν αυτά που έκανες;».
Όμως, κάποιες φορές, ούτε εγώ ο ίδιος καταλάβαινα ότι στεναχωρούσα ανθρώπους με τον τρόπο που λειτουργούσα. Ακόμα και το χιούμορ που έκανα μπορεί να πλήγωνε μια κατηγορία ανθρώπων. Ουσιαστικά, λοιπόν, ένιωσα την ανάγκη να πω μια συγνώμη στον Γιώργο για πράγματα που δεν συνειδητοποιούσα τότε. Όμως τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου…

_Ακούγοντάς σε κάποιος, μπορεί να πει «μα τόσο καλός πια»;
Καλός εγώ; Αυτό ουσία έχει να το λένε οι άλλοι! Έχω πει τον εαυτό μου πολλές φορές «αμαρτωλό»… Απλά έρχονται κάποιες εποχές που πρέπει να μετράμε πόση αμαρτία αντέχει ο καθένας μας, και να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι ημέρα με την ημέρα.
Ο πατέρας μου μού είπε κάποτε μια κουβέντα: «Αν κάνεις κάτι και σε κατηγορήσουν άδικα, θα ‘ρθω και θα σε κοιτάξω στα μάτια. Αν μου πεις “Πατέρα, δεν το έκανα”, εγώ θα δώσω τη ζωή μου για να σε υπερασπιστώ. Αν μου πεις “Το έκανα”, θα το αντιμετωπίσεις μόνος σου μέχρι το τέλος, θα είσαι δίκαιος και θα δεχτείς τις συνέπειες». Μου το είπε 18 χρονών, φεύγοντας από το σπίτι.

_Το θέμα των κιλών σου γιατί, πιστεύεις, έχει απασχολήσει τόσο πολύ τα ΜΜΕ;
Έχω “φάει” τα τελευταία χρόνια…

_…bullying;
(γέλια) Όχι, δεν θα το έλεγα ακριβώς bullying…
Δεν νοείται το 2021 να μιλάει κανείς για τα κιλά κανενός. Δεν ξέρεις για ποιον λόγο κάποιος έβαλε κιλά, ούτε τι μπορεί να έχει συμβεί στην υγεία του… Εμένα μου συνέβη κάτι συνταρακτικό όταν αποφάσισα να χάσω κιλά γρήγορα. Πήγαν όλα τόσο στραβά, που μου γύρισε μπούμερανγκ.

_Τι σου συνέβη ακριβώς;
Πήγα σε έναν πλαστικό χειρουργό πριν 1,5 με 3 χρόνια, για να με βοηθήσει να χάσω κιλά. Βλέποντάς με, μου είπε ότι έχω πολύ σπλαχνικό λίπος και πρέπει να τα χάσω γρήγορα. Για να τα χάσω γρήγορα, λοιπόν, μου έδωσε ένα χάπι.
Όταν πήγα στο φαρμακείο, ο φαρμακοποιός με κοίταξε λίγο παράξενα και με ρώτησε «Είστε σίγουρος ότι θέλετε να πάρετε αυτό το φάρμακο;». Να μην τα πολυλογώ, ο άνθρωπος μου το ‘δωσε με το ζόρι. Πάω να το προτείνω και σε έναν άλλο φίλο μου, αλλά ο δικός του φαρμακοποιός δεν του το έδωσε. Μιλάμε για φάρμακο που κυκλοφορεί – και δεν έχει να κάνει με δίαιτα…
Η Νάνσυ, θυμάμαι, είχε διαβάσει τότε τι μπορεί να κάνει στον εγκέφαλο, και είχε πάθει σοκ! Έλεγε ότι το χάπι αυτό “χτυπάει” εγκεφαλικά άσχημα κάποιες φορές.
Παίρνω, λοιπόν, το χάπι για ένα μήνα και, πραγματικά, μόνο που δεν έκανα κακό σε άνθρωπο! Όπως ακριβώς σ’ το λέω! Τα νεύρα μου ήταν σε κατάσταση τρέλας, ήμουν ένας άλλος άνθρωπος και δεν αντιλαμβανόμουν ότι αυτό μου το προκαλούσε το χάπι. Νόμιζα ότι ήταν από την κούραση! Ήταν ένας μήνας κόλαση, που δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε.


Πού θέλω, λοιπόν, να καταλήξω: Μην κρίνετε τους ανθρώπους, αν δεν ξέρετε τι έχουν περάσει. Δεν ξέρετε τι µπορεί να κρύβεται στην ψυχή του καθενός…


_Αποτελέσματα είδες στο θέμα του βάρους;
Κάποια στιγμή λειτούργησε, μου σταμάτησε την πείνα – γιατί, ουσιαστικά, αυτή τη δουλειά έκανε. Προφανώς, όμως, για να σου σταματάει την πείνα, σκέψου πώς επενεργεί στον εγκέφαλο! Έφτασα να είμαι σε φάση παράνοιας, σου λέω δεν καταλάβαινα τι έκανα! Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να γίνω τόσο επιθετικός – από το πρωί στο ραδιόφωνο, μέχρι το βράδυ.
Όταν οι δικοί μου άνθρωποι μου είπαν «Γρηγόρη, δεν είσαι καλά, σταμάτα το χάπι, θα κάνεις κακό σε ανθρώπους» και το σταμάτησα, ξαναβρήκα τον εαυτό μου! Παθαίνω σοκ και λέω «Αν είναι έτσι, δεν θέλω να χάσω κιλά ποτέ»…
Γι’ αυτό και με πείραξε πολύ όλη αυτή η φασαρία που έγινε μετά για τα κιλά μου. Πολλοί θεώρησαν την αντίδρασή μου υπερβολική. Έλεγα τότε κάποια πράγματα, όμως δεν μπορούσα να μπω σε λεπτομέρειες – και δεν ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες.

_Κι όταν πια το σταμάτησες, επανήλθες κανονικά;
Όπως σου είπα, μου γύρισε μπούμερανγκ και, μετά από αυτό, είπα «Θα φάω, θα φάω κι άλλο». Κι έφτασα στο peak μετά: ήθελα μόνο να τρώω, τίποτα άλλο!
Τώρα θέλω να το δημοσιοποιήσω, για να προσέχει ο κόσμος τι φάρμακα παίρνει, ακόμα κι από σημαντικούς γιατρούς – γιατί μιλάμε για έναν πολύ καλό γιατρό.
Πού θέλω, λοιπόν, να καταλήξω: Μην κρίνετε τους ανθρώπους, αν δεν ξέρετε τι έχουν περάσει. Δεν ξέρετε τι μπορεί να κρύβεται στην ψυχή του καθενός…
Είδα πρόσφατα σε εφημερίδα «Χάπια που βοηθούν στο αδυνάτισμα». Προς Θεού, δεν θέλω να κατηγορήσω όλα τα σκευάσματα… Απλά εγώ πέρασα πάρα πολύ δύσκολα, κι αυτό με έχει κάνει πολύ φοβισμένο.

_Για τηλεόραση τι να πούμε; Έδειξαν κάποια συγκεκριμένη τάση τα νούμερα φέτος;
Εγώ, να ξέρεις, είμαι «νουμερολάγνος», τα πιστεύω πολύ τα νούμερα. Δεν έδειξαν, πάντως, και τίποτα πολύ διαφορετικό. Νομίζω ότι, γενικά, υπήρξε μια «ανακατωσούρα»…
Επίσης, αυτός ο 1,5 χρόνος με τον κορονοϊό, δεν ήταν ο μέσος χρόνος. Οι άνθρωποι έμειναν πολύ μέσα και είδαν πολλή τηλεόραση. Γεννήθηκαν νέες τηλεοπτικές φράσεις το 2021, όπως: «Αναγκάστηκα να το βλέπω αυτό…», «Κάθισα σπίτι και εθίστηκα! Κανονικά δεν θα το έβλεπα ούτε κατά διάνοια, αλλά τι άλλο να ‘κανα».

_Θεωρείς ότι, μετά από αυτή την περίοδο, μπορεί η τηλεόραση να αλλάξει;
Προσωπικά, δεν θέλω να αλλάξει. Η τηλεόραση στην Ελλάδα είναι συγκλονιστική! Σε χώρες πολύ πιο αναπτυγμένες βλέπουμε τηλεοπτικά αίσχη.
Τώρα, στην Αγγλία, παίζεται ένα πρόγραμμα που βγαίνουν γυμνοί, με τα μόριά τους έξω, και κάνουν διαγωνισμό. Το έδειξα κάποια στιγμή και στην εκπομπή. Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα παιζόταν ποτέ στην Ελλάδα, και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

_Συνήθως ακολουθούμε, βέβαια, με μερικά χρόνια καθυστέρηση…
Δεν ακολουθούμε, όχι. Θεωρώ ότι είναι άδικο αυτό που κάνουμε στην τηλεόραση. Νομίζω ότι αδικούμε την Ελλάδα σε πολλά, αν και σε πολλά είμαστε και λίγο μίζεροι. Δηλαδή το ότι δεν έχουμε τηλεοπτικά βραβεία, δείχνει πόσο τιμούμε αυτό που παράγουμε!

_Μα είχαμε… Γιατί σταμάτησαν;
Γιατί σταμάτησε να τα κάνει ο Αντώνης ο Πρέκας και το «Έθνος». Τι λέτε, ρε παιδιά;
Τα τηλεοπτικά βραβεία είναι αναγκαία. Και δεν μιλάω μόνο για τους ανθρώπους μπροστά από την κάμερα, αλλά για τόσους ανθρώπους που εργάζονται π.χ. στο μοντάζ, στη σκηνοθεσία, στη μουσική, στη φωτογραφία, στο μακιγιάζ και σε εκατοντάδες άλλα επαγγέλματα.
Ξαναλέω: Η ίδια η τηλεόραση δεν τιμά αυτό που παράγει! Λες και το κάνεις «τσάτρα-πάτρα», άντε να πάμε στο επόμενο, να βγάλουμε λεφτά. Κάτσε, δεν είναι έτσι…
Εύχομαι κάποια στιγμή να ξαναγίνουν τηλεοπτικά βραβεία. Αν δεν είχα δουλειά, ίσως θα μπορούσα να τα οργανώσω εγώ. Πραγματικά το λέω!

_Διαβάζουμε ότι σε περιμένει μια πολύ «γεμάτη» επόμενη χρονιά στον ΑΝΤ1. Πέρα από το «The 2Night Show», συζητάς και για το «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο», και για τον «Εκατομμυριούχο»…
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε συζητήσει γι’ αυτά τα δύο κόνσεπτ, που μου αρέσουν κι εμένα πολύ. Πριν υπογράψω το συμβόλαιο, είχα πει ότι θα ήθελα να τα συζητήσουμε. Δεν ξέρω, βέβαια, αν θα μπορούσα να τα κάνω όλα μαζί. Ίσως αν μπορούσε να βρεθεί μια λογική «φόρμουλα»…
Το «The 2night Show» δεν θέλω να το αφήσω, νιώθω ότι είναι ένα ωραίο πρόγραμμα. Έχουμε και καινούργιες ιδέες για του χρόνου! Πολλοί άνθρωποι έρχονται μετά και μας ευχαριστούν, που τους δόθηκε ο χρόνος για να τους γνωρίσουμε.
Μια και μιλούσαμε για τα κιλά, να ξέρεις ότι η εκπομπή λειτουργεί και σαν δίαιτα! Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς που είναι να εμφανιστούν, κάνουν δίαιτα τουλάχιστον 15-20 μέρες πριν έρθουν! Και μου λένε όλοι «Έχω να φάω 15 μέρες»! Ο άλλος μου είπε «Έχω να πιω νερό τρεις μέρες»! (γέλια)

_Χάπια μόνο μην πάρουν!
Όχι, όχι! (γέλια)
Για τα άλλα δύο προγράμματα, θα μιλήσω το επόμενο χρονικό διάστημα, πρώτα ο Θεός, όταν θα παρθεί μια απόφαση από το κανάλι κι από μένα… Ο «Εκατομμυριούχος», ας πούμε, ήταν μια δική μου πρόταση, γιατί αγαπάω πολύ αυτό το παιχνίδι.
Και μια και πριν λέγαμε για τη νοοτροπία μας, να σου πω ότι το παιχνίδι είδα να παίζεται στην Ιταλία με τεράστια επιτυχία, με έναν 70άρη παρουσιαστή. Τον έβλεπα και τον χαιρόμουν! Και έλεγα, «ρε παιδί μου, τι σημασία έχει η ηλικία, αν είσαι καλός;». Εδώ, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Ή, καλύτερα, εδώ στην Ελλάδα θέλουν να σκοτώσουν τα άλογα πριν γεράσουν!

_Για πες κάτι, έτσι, για το κλείσιμο…
Θα σου πω κάτι… Βρίσκομαι σε μια πολύ ωραία και παραγωγική περίοδο της ζωής μου. Έχω έναν υπέροχο γιο που αγαπώ πολύ και θέλω να γίνει ένας καλός άνθρωπος, δίκαιος, και να προσπαθήσω να του παραδώσω μία όσο το δυνατόν πιο δίκαιη κοινωνία. Είμαι σε μία σχέση και είμαι καλά. Προσπαθώ να κάνω όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη ή, τουλάχιστον, να μην κάνω τα λάθη του παρελθόντος – κάποιες φορές τα καταφέρνω, κάποιες φορές όχι. Και κάθε μέρα, μαζί με τον σταυρό μου πριν κοιμηθώ, κάνω και την αυτοκριτική μου.
Ξέρεις, είχε γράψει κάτι η Μάρω Βαμβουνάκη στον «Αντίπαλο εραστή»… Και σ’ το λέω έτσι, για να κλείσουμε όμορφα: «Υπάρχουν μερικά πράγματα μέσα μας που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη».
Ας μη φοβόμαστε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Γιατί αυτό δεν είναι πρόβα∙ αυτή είναι η παράσταση της ζωής σου! Υπάρχει περίπτωση, λοιπόν, να νιώσεις καινούργια συναισθήματα, να σου συμβούν πράγματα που, ουσιαστικά, μπορεί να «κυοφορούνταν» μέσα σου για χρόνια. Ας βρούμε το θάρρος να τα πούμε – πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους.
Αυτή η μαγική φράση της Βαμβουνάκη εμένα με κάνει να είμαι έτοιμος για τα πάντα, όσο κι αν αυτό μπορεί να μας εκπλήξει ευχάριστα ή δυσάρεστα στη διάρκεια της ζωής μας.
Μαρία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ, καλό καλοκαίρι!



Abbvie
GSK