Δεν γίνεται να μην τη συμπαθήσεις. Απλά δεν γίνεται. Σε κερδίζει αμέσως με την ευγένεια και την εγκαρδιότητά της, αλλά και με το πόσο συγκροτημένη και ισορροπημένη είναι ως άνθρωπος. Μία ώρα και κάτι, καθισμένες κάτω, σε κάτι στενά σκαλάκια, συζητήσαμε σοβαρά, γελάσαμε, μιλήσαμε για ταινίες, για μουσικές… Καθ’ όλη τη διάρκεια της κουβέντας μας, η ίδια ήταν ολόκληρη ένα χαμόγελο, μεταδίδοντάς σου θετική ενέργεια και μια ηρεμία – κι ας λέει η ίδια ότι είναι συνεχώς «στην τσίτα». Η Ντόρα Μακρυγιάννη, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε τίποτα λιγότερο λαμπερό, από έναν… «Ήλιο».
Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου
_Έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί, μέχρι στιγμής, στην τηλεόραση σε βάζουν να κάνεις συνεχώς τη μάνα; Το έχεις εξηγήσει καθόλου μέσα σου;
Το πιστεύεις ότι δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ; Κι εμένα μου κάνει τεράστια εντύπωση, αλλά μάλλον σε όλους φαίνεται φυσιολογικό…
Αυτό που μου είχαν πει και από τον ΑΝΤ1, στο «Γυναίκα χωρίς όνομα», είναι ότι τους έπεισα για μάνα. Σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και η αδελφή μου. Επειδή την περνάω οχτώ χρόνια, μπήκα πολύ σε αυτό το “τριπάκι” και, κάποια στιγμή, έφτασα σε σημείο να είμαι πολύ προστατευτική – ήταν σαν να είχε δύο μάνες! Λίγο-πολύ, αυτή την αγάπη, αυτή την προστασία και το “δόσιμο” μάλλον τους τα εξέπεμψα.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα συνεχίσει αυτό, γιατί… ξέρεις, είμαστε και σε μια χώρα που μπαίνουν εύκολα “ταμπέλες”. Οπότε δεν θέλω…
_Πάντως, πείθεις – και είναι παράξενο, γιατί είσαι πολύ μικρή! Ειδικά φέτος, που κάνεις μια μητέρα εφήβων…
Ξέρεις, είχα μεγάλο φόβο γι’ αυτό. Ήταν τεράστιο στοίχημα για μένα, γιατί ήταν άλλο στην προηγούμενη σειρά, που το παιδί μου ήταν 10 χρόνων, και άλλο τώρα που είναι στην εφηβεία. Αλλά χαίρομαι πάρα πολύ γιατί, όντως, ο κόσμος “μπήκε” σ’ αυτή τη συνθήκη, δεν του κάνει εντύπωση πια.
_Μικρή ήσουν από εκείνα τα κορίτσια που, ως χαρακτήρες, είναι πάντα «μεγαλύτερα από την ηλικία τους»;
Πάντα ήμουν “μεγαλύτερη”… ναι, πάντα! Γι’ αυτό τον λόγο άργησα και να ζήσω την εφηβεία μου… Τώρα είμαι 30, αλλά δεν νιώθω 30. Καλά, κάποιες φορές νιώθω και 15… (γέλια) Γι’ αυτό και οι σχέσεις μου δεν ήταν ποτέ συνομήλικοι. Πάντα μεγαλύτεροι – δέκα χρόνια, μπορεί και παραπάνω.
_Με τους συνομηλίκους είχες θέμα επικοινωνίας;
Δεν έφταιγαν εκείνοι, δεν είναι αυτό. Απλά, θες λίγο επειδή μπήκα πολύ νωρίς στη δουλειά, θες επειδή σοβάρεψα πολύ απότομα και σκληραγωγήθηκα πολύ πιο απότομα… αναγκαστικά αυτό με πήγε λίγο παραπάνω. Εκεί ίσως κολλάει και η “μάνα” που λέγαμε πριν.
_Έπαθες τη γνωστή “φρίκη” όταν έκλεισες τα 30; Ή μπα;
Τη φρίκη την έπαθα επειδή μου είπαν «χρόνια πολλά» από βιντεοκλήση! Αυτό έπαθα… Γιατί με την κολλητή μου από το σχολείο, λέγαμε ότι στα 30 θα κάνουμε πάρτι, θα γίνει χαμός, είναι τα πρώτα «-άντα»… Και, ξαφνικά, όλο αυτό το όνειρο κατέρρευσε…
_Τα είχατε για καλό, δηλαδή, εσείς τα 30; (γέλια)
Όλα για καλό, ναι, ναι! Θεωρώ ότι είναι η πιο δημιουργική περίοδος από εδώ και πέρα.
_Είσαι ένα κορίτσι που έγινε πολύ γρήγορα πρωταγωνίστρια στην τηλεόραση, έχεις κάνει πολλές συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις… Όλο αυτό το “συννεφάκι” της διασημότητας είναι από αστερόσκονη, όπως νομίζουμε εμείς οι «απ’ έξω», ή είναι καπνός που διαλύεται;
Δεν ξέρω τι πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, αλλά εγώ δεν το είχα ποτέ όνειρο αυτό. Δηλαδή, αν ξεκινάς με το όνειρο «να είμαι στην τηλεόραση και να με ξέρει ο κόσμος», κάτι δεν κάνεις καλά. Το θέμα είναι να ξεκινήσεις επειδή αγαπάς πραγματικά τη δουλειά σου.
Ναι, καλώς ή κακώς (καλώς για εμένα), η τηλεόραση έχει αντίκρισμα σε εκατομμύρια κόσμου. Το θέατρο, που θέλω πολύ να κάνω, λειτουργεί λίγο πιο “μεμονωμένα”. Δηλαδή, θα σε δουν στην Αθήνα ή, άντε, και σε περιοδείες το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά, η τηλεόραση δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Οπότε, έχω να σου πω ότι εγώ δεν έχω καταλάβει τίποτα από όλα αυτά…
Ό,τι έχω κάνει είναι «με το σπαθί μου» και με πολύ σκληρή δουλειά. Δεν είναι ότι σταμάτησαν όλα τα προβλήματα της ζωής μου από την ώρα που μπήκα στην τηλεόραση, δεν ζω ξαφνικά σε μια έπαυλη με την πισίνα μου, ντύνομαι συνεχώς τέλεια και ζω το όνειρο…
Σίγουρα σε μαθαίνει ο κόσμος, σε αγαπάει – προσωπικά νιώθω πολύ τυχερή και πολύ όμορφα για την τόση αγάπη που εισπράττω… Αλλά μέχρι εκεί, αλήθεια σ’ το λέω.
_Βλέπω ότι είσαι αρκετά προσγειωμένη…
Ειδικά αν συνεχίζεις να κάνεις παρέα με τα άτομα που έκανες και πριν, έχεις κοντά τους γονείς σου, την οικογένειά σου… ε, δεν αλλάζεις. Και θα μου φαινόταν και περίεργο, αν άλλαζα ξαφνικά. Γιατί, να ξέρεις, έχω κι αυτό το άγχος, μη δείξω άλλο πρόσωπο στους ανθρώπους που μ’ αγαπάνε.
_Είσαι από τους ανθρώπους που έχουν πει σε κάποιον δικό τους «Άμα με δεις να κάνω το τάδε, να μου το πεις»;
Το έχω πει! Έχω πει «Αν δεις κάτι που σε ξενίζει, κάτι που δεν είναι πολύ “Ντόρα”»…
Σίγουρα αλλάζουμε με τον χρόνο, αλλά πολλές φορές μπορεί να αλλάξεις και να μην το συνειδητοποιήσεις. Είναι αυτό που είχε πει στον Αρναούτογλου ο Αργύρης Πανταζάρας, ότι κατά καιρούς ρωτάει δικούς του ανθρώπους «Τι δεν βλέπω;». Ήταν ό,τι πιο ωραίο έχω ακούσει, συμφωνώ πάρα πολύ. Γιατί, πολλές φορές, εσύ από μόνος σου δεν βλέπεις την αλλαγή, ειδικά με τους ρυθμούς που μπορεί να κινείσαι. Αν σε αγαπάνε πραγματικά οι άλλοι, θα πρέπει να σ’ το πουν. Δόξα τω Θεώ, ακόμα δεν μου έχει συμβεί! (γέλια)
Βέβαια, δεν είναι κακό και να ψωνιστεί κάποιος – κι αυτό “μάθημα” είναι. Το θέμα είναι να το αντιληφθείς νωρίς.
_Μα είναι και οι ρόλοι που παίζεις, είσαι πάντα τόσο καλή, ρε παιδί μου… (γέλια) Κανένα κακό ρόλο θα παίξεις ποτέ;
Πάρα πολύ το θέλω! Θέλω να πιστεύω ότι θα βρεθεί κάποιος σεναριογράφος που θα πιστέψει ότι μπορώ να βγάλω και την κακιά από μέσα μου.
Ο κόσµος έχει µια εικόνα για µένα… το γλυκό, το πολύθετικό παιδί, το πολύ ήρεµο… Κατά βάθος, δεν έχω καµία σχέση!
_Την κακιά με το αγγελικό πρόσωπο;
Ναι, γιατί όχι; Να ξέρεις και το αγγελικό, άμα θέλεις, φεύγει!
Και κωμικό ρόλο θέλω πολύ να παίξω, και να “τσαλακωθώ”, και το πρεζάκι να κάνω…
_Με τόσα που σου συμβαίνουν στον «Ήλιο», πάντως, θα μπορούσες να το ρίξεις στα ναρκωτικά, κάποια στιγμή… (γέλια)
Αααα… έχω παιδιά στην εφηβεία, δεν γίνεται! Αυτά με κρατάνε στη ζωή!
_Από τους ανθρώπους που έχεις γνωρίσει σ’ αυτή τη δουλειά, υπάρχει κάποιος που σου ανέτρεψε την εικόνα που είχες γι’ αυτόν; Κάποιος, ας πούμε, που είναι πολύ αστείος και δεν του «το ‘χες»;
Αυτός με τον οποίο έπαθα πλάκα, είναι ο “μπαμπάς” του Καραμίχου στον «Ήλιο», ο Στέφανος Κυριακίδης.
_Ήταν για λίγο στη σειρά, έτσι;
Ναι, πέθανε ο καψερός κι αυτός… Καθημερινό! (γέλια) Είχες μια φιγούρα μπροστά σου, η οποία είναι από αλλού φερμένη, τον έχεις συνδυάσει με Εθνικό Θέατρο, φαίνεται πολύ σοβαρός…
Τα βρήκαμε τέλεια! Επειδή κι εγώ στο γύρισμα κάπως έτσι είμαι… Είναι πάρα πολύ αστείος, μπορεί να κάνει πλάκες ακριβώς πριν τη σκηνή και μετά κατευθείαν να παίξει, λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Η χαρά της ζωής, σου λέω! Είναι τρελός, είναι υπέροχος!
_Πες μου κάτι για σένα που δεν ξέρουμε…
Είμαι πολύ house party – animal! Πολύ! Ειδικά το καλοκαίρι, μπορεί να με δεις και 12-14 ώρες να χορεύω ασταμάτητα σε house party!
_Μα δεν σε πιάνει πονοκέφαλος; (γέλια)
Τρελαίνομαι, τρελαίνομαι!
_Κι άμα θες να χαλαρώσεις, πάλι house ακούς;
Καλά, τα πάντα ακούω, αλλά μπορεί και να χαλαρώσω με house, ναι. Το λατρεύω!
Ο κόσμος έχει μια εικόνα για μένα… το γλυκό, το πολύ θετικό παιδί, το πολύ ήρεμο… Κατά βάθος, δεν έχω καμία σχέση! Η μαμά μου έχει πει «Κάποιο ντοπάρισμα έγινε όταν σε γέννησα, δεν μπορεί»! (γέλια) Είμαι συνέχεια σε κίνηση, δεν χαλαρώνω καθόλου.
_Αυτό δεν σε κουράζει;
Εντάξει, κάποιες φορές θέλω να χαλαρώσω, γιατί δεν γίνεται όλη την ώρα να είσαι “τσίτα”! Αλλά αυτός είναι και ένας λόγος που, δόξα τω Θεώ, δεν έχω ακουμπήσει ποτέ ναρκωτικά στη ζωή μου, δεν τα είχα ανάγκη. Καλά, δεν ήμουν ποτέ κι αυτής της νοοτροπίας…
Εμείς κάτω, στο Αίγιο, έχουμε ένα μαγαζί παραθαλάσσιο που κάνει house party. Είναι πάντα μέσα στη χαρά: ξεκινάει μεσημέρι, κάνω μπάνιο, ανεβαίνω πάνω, χορεύουμε, θα πιω, θα ξαναβουτήξω. Κάτι που, δυστυχώς, δεν βρήκα στα house parties στην Αθήνα…
_Όταν δεν είσαι καθόλου καλά, ποια μουσική θα σε ηρεμήσει;
Κομμάτια ορχηστρικά… Πιάνο, πιάνο πολύ!
_Σοπέν;
Τα πάντα, τα πάντα…. Και από ταινίες, από την «Αμελί» – εντάξει, δεν υπάρχει αυτή η ταινία…
_Πες μια ταινία που έχεις δει πάνω από πέντε φορές.
«Τιτανικός»!
_Και κλαις;
Μα κάθε φορά, ναι! Ειδικά εκεί με τη γιαγιά που πετάει το μενταγιόν, εγώ σπαράζω. Ή εκεί που ονειρεύεται ότι σμίγουν τελικά και ανεβαίνουν στις σκάλες. Υπέροχο…
Και το «Ημερολόγιο» έχω δει πολλές φορές. Καλά, μη συζητήσουμε για «Χάρι Πότερ» και «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»… Αυτά πάνω από δέκα φορές! Μπορεί και να κάνω «μαραθώνιο Χάρι Πότερ», να τα δούμε όλα μαζί!
_Μίλησέ μου λίγο για τη σχέση σου με τα social media. Έχεις λογαριασμό στο Instagram, είσαι ενεργή και έχεις κι αρκετούς followers…
Δεν είμαι για πολλά, να ξέρεις…
_Πώς κι έτσι;
Με έχουν φάει να φτιάξω TikTok, ας πούμε. Λέω «Παιδιά, εδώ προσπαθώ να καταφέρω ένα Instagram»… (γέλια) Έχω παράλληλα κι ένα facebook από το «πάλαι ποτέ», αλλά από τότε που έφτιαξα το Instagram, το facebook είναι σαν να μην υπάρχει.
Με το Instagram, ok, το ‘χω. Μπορεί να με δεις να ανεβάζω συνέχεια, αλλά μπορεί και να μη με δεις. Ή μπορεί να με δεις για μέρες να ανεβάζω δικά μου, καλλιτεχνικά, βίντεο ή ποιήματα… Μετά λέω, έλα να το φτιάξουμε λίγο, γιατί και ο κόσμος τα θέλει όλα. Αυτό. Κατά τα άλλα, ΔΕΝ…
_Νιώθεις ότι αυτό μπορεί να σε περιορίζει λίγο; Το ότι πρέπει να κάνεις και πράγματα που θέλει να δει ο κόσμος;
Όχι, καθόλου!
_Μπορεί να θες, ρε παιδί μου, να ανεβάσεις μια βλακεία που έκανες με τους φίλους σου… Δεν σκέφτεσαι ότι «αυτό τώρα μπορεί να σχολιαστεί, άσ’ το καλύτερα»;
Όχι, όχι! Θα το κάνω! Μα και οι followers μου δεν είναι και τοοόσοι πολλοί∙ θα μπορούσαν να είναι και περισσότεροι…
Αλλά νομίζω ότι γι΄ αυτόν τον λόγο με έχουν ακολουθήσει κιόλας. Είναι όλοι αληθινοί followers, δεν με έχουν ακολουθήσει π.χ. λόγω των διαφημίσεων. Φαντάσου ότι εγώ την πρώτη διαφήμιση την έκανα τώρα, πριν τρεις μήνες!
Μου έχουν στείλει μήνυμα, ας πούμε, του στιλ «Μου αρέσει που θα ανεβάσεις ένα ορχηστρικό από συναυλία, μετά με την αδερφή σου που κυνηγιέστε μέσα στο σπίτι, μετά κάτι για τον “Ήλιο” και μετά για το προϊόν». Δεν θα δεις ένα τυποποιημένο προφίλ, δεν μπορώ εγώ να νιώσω έτσι. Αν νιώσω ότι κάτι με “εγκλωβίζει”, το έχω αφήσει.
_Είσαι ο άνθρωπος που, όταν θα έχει λίγο ελεύθερο χρόνο, θα κάτσει να δει ταινίες ή σειρές;
Δεν το ‘χω πολύ. Καλά… προ καραντίνας δεν το ‘χα καθόλου!
Γενικά είμαι πολύ «του έξω». Σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές που θα θέλω να είμαι σπίτι μου, να δω μια ταινία, αλλά είναι ελάχιστες. Νιώθω ότι χάνω χρόνο από τη ζωή μου “έξω” – από φίλους, από συναναστροφές, από ένα ωραίο φαγητό… Είμαι και “σπιτάκιας”, αλλά από άλλη άποψη: να καθαρίσω πολύ, ας πούμε…
Λόγω της δουλειάς, επειδή είμαι δέκα ώρες και λέω λόγια, δεν θέλω να με βάλεις σε κάτι που πάλι θα δω λόγια ή θα μπω σε μια ιστορία. Δεν θέλω… Θα προτιμήσω να βάλω μουσική. Θέλω κάτι που δεν απαιτεί από μένα να συγκεντρωθώ για να το παρακολουθήσω.
_Είναι και καθημερινό το σίριαλ, είσαι πολλές ώρες “μέσα” σε ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Είσαι από τους ανθρώπους που επηρεάζονται από τον χαρακτήρα που υποδύονται;
Στο «Γυναίκα χωρίς όνομα» το έπαθα, χωρίς να το καταλάβω. Εκείνος ο ρόλος έκλαιγε κάθε μέρα, δέκα ώρες! Όσο και να έχεις τους μηχανισμούς σου ως ηθοποιός, το σώμα δεν το καταλαβαίνει αυτό.
Θα σου πω το εξής: Είχαμε σκηνή με τη Μαριάννα Τουμασάτου στο νοσοκομείο, που εμένα μου είχαν βάλει τα patches που μετράνε τους καρδιακούς χτύπους. Έρχεται, λοιπόν, και καλά, να με πνίξει στον εφιάλτη μου. Στο γύρισμα είχαν ξεχάσει να πατήσουν το mute στα μηχανήματα, και η καρδιά μου έφτασε 120! Ξαφνικά! Εγώ ψέματα το ‘κανα, το καταλάβαινα. Η καρδιά και το συκώτι, όμως, δεν καταλαβαίνουν ότι εσύ εκείνη την ώρα υποδύεσαι, ότι όλο αυτό είναι ψέμα…
Στο «Γυναίκα χωρίς όνομα» έκανα να δω ρεπό ενάμιση χρόνο. Οπότε καταλαβαίνεις ότι, με τόσο κλάμα κάθε μέρα, όλο αυτό με είχε καταβάλει. Γενικά εγώ στη ζωή μου είμαι “μπροστάρισσα”, αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα θα δω πώς να βρούμε τη λύση. Αντιθέτως, ο χαρακτήρας μου, η Μαρίνα, ήταν πολύ παθητική. Ό,τι της συνέβαινε, το έβαζε μέσα της. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, μετά από πολλούς μήνες, ότι έγινα κι εγώ παθητική στην προσωπική μου ζωή – κάτι το οποίο με φρίκαρε, έχω να σου πω… Λέω «Τι έγινε τώρα εδώ;».
Ό,τι έχω κάνει είναι «µε το σπαθί µου» και µε πολύ σκληρή δουλειά. Δεν είναι ότι σταµάτησαν όλα τα προβλήµατα της ζωής µου από την ώρα που µπήκα στην τηλεόραση
_Το ξεπέρασες, όμως, φαντάζομαι.
Ναι, ναι…
_Θέλω λίγο να σε ρωτήσω και για το θέμα της κακοποίησης, για το ελληνικό #metoo, δεδομένου ότι είχες μιλήσει πιο παλιά για μια τέτοια τραυματική εμπειρία στην προσωπική σου ζωή…
Θα σου πω ότι προβληματίζομαι με όλα αυτά. Πώς βοηθάμε, τελικά; Εγώ δεν το ‘χω καθόλου, ας πούμε, το να ανεβάσω μια φωτογραφία με ένα #metoo. Άλλους ανθρώπους τους βοηθάει…
Ίσως επειδή εγώ έχω υπάρξει σε μια παρόμοια κατάσταση (όχι θεατρικά, αλλά στη ζωή μου), δεν νιώθω ότι θα με βοηθούσε να τα βλέπω αυτά. Όλα περνάνε με ένα “κλικ”, χάνονται στο “scroll down”. Για μένα, χάνεται λιγάκι το νόημα…
Ή, ας πούμε, στην Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Κακοποίησης των Γυναικών, πολλοί ηθοποιοί μακιγιάρονται με μελανιές, με χτυπήματα, με αίματα, για να στείλουν ένα μήνυμα…
_Υπάρχει μια καμπάνια γι’ αυτό, έτσι;
Ναι, ναι… Αυτό δεν γίνεται μόνο τώρα, γινόταν από παλιά.
Εγώ έχω μια άλλη άποψη: βλέποντας τις φωτογραφίες ξέρεις ότι, εκείνη τη στιγμή, αυτό που βλέπεις είναι μακιγιάζ. Ο φωτογραφιζόμενος – ηθοποιός μπαίνει σε μια συνθήκη, υποδύεται. Εγώ, όμως, που κοιτάζομαι στον καθρέφτη και τα έχω όντως αυτά τα σημάδια… Ξέρεις, έρχεται σε μια σύγκρουση το μέσα σου…
_Εσύ το αντιμετωπίζεις ως θύμα, το βλέπεις τελείως διαφορετικά…
Μα έτσι, όμως, θα έπρεπε να σκεφτόμαστε! Θεωρώ πιο ουσιαστικό το να βγάλεις ένα βίντεο και να μιλήσεις μόνος σου, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς τίποτα, χωρίς #metoo: να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον και να περάσεις ένα μήνυμα, παρά αυτό το σύνθημα – κι όποιος τ’ ακούσει…
Δεν είμαι “κατά”, απλώς εμένα δεν μου ταιριάζει. Επειδή το βλέπω από άλλη οπτική γωνία, θεωρώ ότι στην πράξη δεν βοηθάει τόσο πολύ.
_Εσένα, τουλάχιστον, δεν θα σε βοηθούσε…
Εμένα προσωπικά, τουλάχιστον, όχι.
Αλλά δεν το συγκεκριμενοποιώ μόνο στο κομμάτι της ηθοποιίας. Εγώ μιλάω για όσους το βιώνουν αυτό, ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Το θέμα είναι να βρουν τη δύναμη αυτές οι γυναίκες, όποιο επάγγελμα κι αν κάνουν, να μπορέσουν να φύγουν, να ζητήσουν βοήθεια με κάποιον έξυπνο τρόπο, χωρίς να τις καταλάβει ο άλλος.
Γιατί υπάρχει κι αυτό: δεν είναι όλα τόσο “αθώα” και ωραία, ξέρεις… του τύπου «Εγώ δηλώνω υπέρ του #metoo και φεύγω από το σπίτι, θα διεκδικήσω τα δικαιώματά μου». Από πίσω υπάρχει μια ψυχολογική βία, χρειάζεται να γίνει τεράστια δουλειά με τον εαυτό σου, ώστε να πεις μια μέρα «Εγώ κάνω το βήμα και φεύγω», ή «Θα ζητήσω βοήθεια από κάποιον». Αλλά κι από ποιον να ζητήσω βοήθεια; Θα με βοηθήσει πραγματικά; Γιατί πολλοί μπορεί να ακούνε τι γίνεται στο διπλανό διαμέρισμα, αλλά δεν κάνουν κάτι. Είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες…
_Ας έρθουμε στον «Ήλιο». Αν ήταν να μου περιγράψεις την Αλίκη, τον φετινό σου χαρακτήρα, τι θα μου έλεγες γι’ αυτήν;
Να την περιγράψω, ε; Κοίτα, αυτό που έχω καταλάβει από την Αλίκη, κάτι το οποίο ίσως μου βγαίνει επειδή το έχω κι εγώ, είναι ότι μπορεί να της έχουν συμβεί τόσα στη ζωή, αλλά δεν το βάζει κάτω.
Για μένα, ένας λόγος που είναι τόσο ευκολόπιστη, ακόμα και με την Μπέτυ, την κολλητή της που ήρθε από το ίδρυμα, είναι επειδή έχει προδοθεί. Πίστεψε έναν άνθρωπο, τη “μάνα” της, που τελικά δεν ήταν αυτή που έλεγε. Είναι σαν να μη θέλει να πει «Και τι θα γίνει τώρα; Θα σκληρύνω με όσους ανθρώπους έρχονται στη ζωή μου, από εδώ και πέρα;».
Ο κόσμος ίσως δεν το έχει συνειδητοποιήσει, αλλά μιλάμε για δύο παιδιά που πέρασαν στο ίδρυμα όλα τους τα παιδικά χρόνια. Η Αλίκη δεν μπορεί να μοιραστεί με άλλον αυτά που έχει ζήσει – τις μνήμες από το ίδρυμα, αυτό το «ποια οικογένεια θα σε υιοθετήσει», το πώς φοβόντουσαν τα βράδια… Μόνο η Μπέτι ξέρει πώς είναι, άσχετα με το πώς θα εξελιχθεί η ίδια στην πορεία. Δεν θέλει, λοιπόν, να πιστέψει ότι όποιος έρχεται στη ζωή της μπορεί να είναι ψεύτικος.
_Είναι μηχανισμός άμυνας, λοιπόν…
Ναι, ένας μηχανισμός άμυνας – ότι εγώ δεν θέλω να συνεχίσω έτσι, με ένα «Ποιος είσαι εσύ, για ποιον λόγο ήρθες;».
Κι εγώ το έχω λίγο στη ζωή μου αυτό, το να είμαι καλοπροαίρετη με τους ανθρώπους. Γιατί, διαφορετικά, δεν θα μπορέσεις ποτέ να ζήσεις κανονικά. Δεν είναι ζωή αυτό…. το να κρατάς άμυνα απέναντι σε όποιον συναντάς.
_Βέβαια, αυτό είναι ρίσκο. Γιατί, στην ουσία, είσαι εκτεθειμένος…
Για μένα, περισσότερα θα πάρει αυτός που θα πληγωθεί, παρά ο άλλος. Περισσότερα εφόδια θα έχει για μετά, κι ας πληγωθεί…
Αλλά δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι, όσο μεγαλώνουν, σκληραίνουν και λένε «εγώ παλιά δεν ήμουν έτσι». Οι εμπειρίες τούς κάνουν.
_Βλέπω στο Instagram διάφορα stories από τα γυρίσματα του «Ήλιου», βιντεάκια, φωτογραφίες, με γέλια, αστεία… Είστε, όντως, αυτό που λέμε: «Περνάμε καλά στα παρασκήνια, κι αυτό βγαίνει προς τα έξω»; (γέλια)
Ναι, ναι! Και είμαι πολύ τυχερή, γιατί και η προηγούμενη, και αυτή η δουλειά είναι έτσι. Δεν υπάρχει ίντριγκα, δεν υπάρχει τσακωμός, δεν υπάρχει αυτό το «σούξου-μούξου» από πίσω… καθόλου. Πραγματικά περνάμε καλά!
Και είμαι πολύ τυχερή και για τον Γιώργο Καραμίχο. Είναι ένας φοβερός επαγγελματίας και πολύ καλό παιδί. Εκεί που κάνουμε δουλειά, κάνουμε δουλειά. Κι εκεί που θα κάνουμε χαβαλέ, θα κάνουμε χαβαλέ και θα πεθάνουμε στα γέλια. Είναι φοβερός! Έχει μια απίστευτη εγκράτεια και μια απίστευτη ηρεμία. Αυτό είναι κάτι που θαυμάζω.
_Υπήρξε στον «Ήλιο» κάποια σκηνή ή συνθήκη που να σε δυσκόλεψε; Που να είπες «ok, τώρα ζορίζομαι»;
Όχι, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι σε όποιον κάνει χρόνια καθημερινό, πρέπει να δίνουν ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά! Άμα δεν το ζήσει κάποιος αυτό το πράγμα, δεν μπορεί να το καταλάβει… Γι’ αυτό και έχω πει ότι αυτό είναι το τελευταίο μου καθημερινό. Δεν ξανακάνω!
_Πρόσεξε, θα γραφτεί αυτό, να ξέρεις! (γέλια)
Ε, τώρα αν δεν έχω να πληρώσω το νοίκι μου ή να φάω…
Αλλά δεν μιλάω για το μακρινό μέλλον. Εννοώ ότι δεν ξανακάνω καθημερινό, “καπάκι” μετά τον «Ήλιο».
_Θα συνεχίσετε, όμως, και του χρόνου, έτσι δεν είναι;
Ακόμα δεν το έχουμε πει «με τη βούλα». Αλλά, ναι, σίγουρα το συζητάνε… Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάτι οριστικό, ούτε από τον ΑΝΤ1, ούτε από την παραγωγή. Περιμένουμε κι εμείς!
_Μα πάει πολύ καλά, λογικό δεν είναι να συνεχίσει;
Πάει καλά, όντως! Το φοβάμαι λίγο, έχω να σου πω, γιατί ο «Ήλιος» δεν έχει μία ιστορία ως βάση. Ακόμα και η βασική ιστορία, που ξεκίνησε με την αυτοκτονία της αδελφής της Λήδας, μέσα σε 40 επεισόδια τελείωσε!
Τώρα προκύπτουν συνεχώς νέες ιστορίες. Γι’ αυτό και το θεωρώ μεγάλη πρόκληση αν συνεχίσει του χρόνου – γιατί δεν είναι 7 επεισόδια, είναι 180! Θα είναι πολύ μεγάλο στοίχημα το να πάει δεύτερη σεζόν και να κρατήσει έτσι αμείωτο το ενδιαφέρον. Εγώ πολύ το θέλω, μακάρι να συνεχίσει!
_Πάντως, ακόμα κι αν δεν υπάρχει μία βασική ιστορία, υπάρχει ένα κοινό που τα δένει όλα: το αστυνομικό στοιχείο παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια…
Αυτή ήταν και η βάση του σίριαλ, το αστυνομικό.
_Πού αποδίδεις εσύ την επιτυχία του «Ήλιου»;
Στο ότι διατηρεί αυτό το αστυνομικό στοιχείο και κερδίζει το ενδιαφέρον των θεατών. Συνεχώς προκύπτουν καινούργιες ιστορίες, οπότε δεν βαριέται ο θεατής. Πολύ σημαντικό κομμάτι θεωρώ ότι αποτελούν και οι ηθοποιοί της σειράς…
_Είναι γαλλικό το πρωτότυπο σίριαλ, ε;
Γαλλικό, ναι. Αλλά… ήταν, πια δεν είναι! Πλέον ό,τι βλέπουμε είναι ξεκάθαρα Μαρία Γεωργιάδου! Το γαλλικό ήταν εκείνο με την αυτοκτονία της αδελφής της Λήδας, κι αυτό τελείωσε.
_Μονίμως, όμως, η αστυνομία έχει και μια υπόθεση για να ασχολείται…
Ναι, ναι! Καβάλα – Λας Βέγκας!
_«CSI Kavala»!
Πραγματικά, όμως!