«Τέλεια τα ντολμαδάκια σου, κυρία Γεωργία!», λέει χαμογελαστός στην κάμερα του κινητού, ευχαριστώντας τη μαμά μιας κοπέλας από την παραγωγή της “Φάρμας”, που τα έφτιαξε ειδικά γι’ αυτόν. «Το ‘χει με τις δημόσιες σχέσεις», σκέφτεσαι. Ναι, αλλά με τη διαφορά ότι, κλείνοντας το κινητό, ο ίδιος παραμένει το ίδιο χαμογελαστός και εγκάρδιος, κουβεντιάζοντας και κάνοντας χαβαλέ με όλους τους ανθρώπους πίσω από τις κάμερες. Αεικίνητος, ευγενής και ατακαδόρος, κερδίζει αμέσως την προσοχή και τη συμπάθειά σου. Μιλώντας, λοιπόν, για τον Σάκη Τανιμανίδη, ένα πράγμα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά: Η επιτυχία ποτέ δεν είναι τυχαία.
Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου
_Ποια ερώτηση έχεις βαρεθεί να απαντάς στις συνεντεύξεις;
Δεν θα έλεγα ότι έχω βαρεθεί να απαντάω κάποια συγκεκριμένη ερώτηση – καταλαβαίνω απόλυτα ότι υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που είναι πιο “προφανείς” στο μυαλό των δημοσιογράφων, των τηλεθεατών, των αναγνωστών… Για παράδειγμα, είναι αναμενόμενη μια ερώτηση (και ίσως πιο ενδιαφέρουσα και η απάντηση για τους τηλεθεατές) που σχετίζεται με τη Χριστίνα, τα παιδιά, την εγκυμοσύνη…
_Γιατί συμβαίνει αυτό, πιστεύεις;
Γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι σαν άνθρωποι. Μας ενδιαφέρει να μαθαίνουμε τέτοιου είδους “κουτσομπολιά”, με την καλή έννοια. Γιατί το κουτσομπολιό δεν έχει μόνο κακή έννοια…
_Το “κουτσομπολιό” γύρω από εσένα και τη Χριστίνα υπήρξε γενικώς με την καλή ή την κακή έννοια;
Και με τις δύο.
_Ως επί το πλείστον;
Σίγουρα με την καλή. Μόνο θετική μπορεί να είναι η αγάπη του κόσμου. Τώρα, όπως έχουν πει και άλλοι πριν από μένα, «εάν δεν έχεις επικριτές, τότε κάνεις κάτι λάθος». Ή δεν κάνεις κάτι αρκετά ενδιαφέρον και σημαντικό.
_Τώρα, όμως, δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω… Έχεις επικριτές;
Ναι, έχω και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτούς, βάσει της απάντησης που σου έδωσα προηγουμένως. Δεν είναι συγκεκριμένοι, δεν είναι ο τάδε και ο τάδε. Είναι γενικότερα ένα κομμάτι του κόσμου. Όταν κάποιος απασχολεί τον κόσμο, είτε θετικά είτε αρνητικά, πρέπει να τα δέχεται και τα δύο. Και πρέπει να τα περιμένει και τα δύο.
_Γιατί θεωρείς ότι οι δυο σας απασχολείτε τον κόσμο τόσο πολύ;
Αυτό δεν το έχω απαντήσει στο μυαλό μου. Δεν έχω προσπαθήσει να το απαντήσω, για να είμαι ειλικρινής. Το αποδέχομαι απλά. Και το διαχειρίζομαι με τον τρόπο που πιστεύω ότι είναι ο πιο σωστός.
Ίσως φταίει η τελείως αναπάντεχη και μεγάλη απήχηση που είχαν τα πρώτα μου project – το “World Party”, το “Survivor”, το Instagram… Μπορώ να καταλάβω ότι το να έρχεται ένας πιτσιρικάς «από το πουθενά», χωρίς να έχει σχέση με τη showbiz, μόνο με τις δικές του δυνάμεις, και ξαφνικά να κάνει επιτυχία, εεεε… αυτό “χτυπάει” – σε άλλους θετικά, σε άλλους… όχι τόσο θετικά!
Επίσης, πιστεύω ότι ο κόσμος διακρίνει την αλήθεια μας. Είμαστε ένα ζευγάρι με μια αληθινή αγάπη, κι ούτε το κρύβουμε, ούτε προσποιούμαστε κάτι άλλο. This is it… Τake it or leave it!
_Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρός;
Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να γίνω! Ήθελα απλά να κάνω πολλά πράγματα, πάντα, από μικρό παιδί.
Από τα 17 μου άρχισα να δουλεύω σερβιτόρος, είχα πάει στη Χαλκιδική και δούλευα σε ένα μπαράκι. Μετά άρχισα να δουλεύω και στην τοπική τηλεόραση. Μετά άρχισα να βοηθάω και τον πατέρα μου σε κάτι δουλειές που είχε στην εκπαίδευση. Μετά πέρασα στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης, στο ΑΠΘ, τοπογράφος-μηχανικός, και μετά έκανα μεταπτυχιακό στη Βοστόνη, σε business.
Δεν ήμουν από αυτά τα παιδιά που, μικρά, λένε ότι θα γίνουν π.χ. γιατροί και διαβάζουν μέχρι τα 35 για να γίνουν γιατροί. Και δεν είναι και περίεργο να μην ξέρεις τι θέλεις να γίνεις. Πώς να ξέρεις, όταν δεν γνωρίζεις τι σημαίνει η κάθε ιδιότητα, το κάθε επάγγελμα; Μη βλέπεις που εδώ, στην Ελλάδα, καλούμαστε να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνουμε στα 14…
Εγώ, λοιπόν, απλά δοκίμαζα πράγματα. Και είμαι τυχερός που ο περίεργος χαρακτήρας μου με οδήγησε στο να δοκιμάσω πολλά γιατί, δοκιμάζοντας πράγματα, βρήκα και τι θέλω να γίνω στο μέλλον…
_Μα ως Σάκης Τανιμανίδης δεν έχεις μόνο μια ιδιότητα, έχεις πολλές!
Έτσι λέω κι εγώ στον εαυτό μου!
_Άρα, είσαι συνεπής με τον παιδικό σου εαυτό…
Ακριβώς. Και αυτό θα έλεγα στους νέους ανθρώπους: να είναι περίεργοι και να μη φοβούνται να δοκιμάσουν. Να μη φοβούνται να δοκιμάσουν πράγματα στα οποία μπορεί και να αποτύχουν, μέχρι να καταλήξουν σε αυτό που τους ταιριάζει. Ο μοναδικός τρόπος για να το βρεις είναι να δοκιμάσεις. Στη θεωρία είναι αλλιώς τα πράγματα. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, βέβαια…
Επίσης, πρέπει να σου πω ότι δεν είμαι υπέρ της υπερβολικής εξειδίκευσης. Είμαι περισσότερο της άποψης «είμαι καλός σε αρκετά πράγματα». Η ζωή μας έχει εξελιχθεί πλέον με την τεχνολογία με τέτοιο τρόπο, που όσες περισσότερες ικανότητες έχεις σε ένα καλό επίπεδο, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις και να πετύχει ένα από τα όνειρά σου. Εάν «βάλεις όλα σου τα αυγά σε ένα καλάθι» και τελικά αυτό δεν λειτουργήσει, μένεις μετέωρος…
Τα social media είναι µε µεγάλη διαφορά αυτά που επηρεάζουν περισσότερο τους ανθρώπους. Όποιος δεν το αποδέχεται, απλά εθελοτυφλεί.
_Για πες, λοιπόν… από όλα αυτά που έχεις κάνει, σε ποιο ήσουν πραγματικά καλός και ποιο «δεν είχες» με τίποτα;
Είμαι πραγματικά καλός στο να μιλάω με κόσμο. Από μικρό παιδί, οι φίλοι μου με λέγανε “hyper-social”, ήμουν υπερ-κοινωνικός. Ήταν τα εσωτερικά αστεία που λέγαμε, «Οπ, ο Σάκης θα μιλήσει και στον περιπτερά»!
_Αυτή η υπερ-κοινωνικότητα, όμως, είναι πάντα καλή; Θα μπορούσε κάποιος να σε παρεξηγήσει ή να πάρει περισσότερο θάρρος από ό,τι επιτρέπεις εσύ;
Μπορεί να με παρεξηγήσει κάποιος, ναι. Αλλά αυτό δεν το θεωρώ κακό. Κακό του κεφαλιού του, ας μην παρεξηγιόταν! (γέλια)
Θα σου πω το δεύτερο στο οποίο ήμουν πολύ καλός: Να λύνω προβλήματα! Το έχω και ως ικανότητα, αλλά και ως προδιάθεση, νομίζω. Γι’ αυτό και, όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό, είχα αποφασίσει να γίνω σύμβουλος επιχειρήσεων. Μάλιστα, είχα κάνει συνεντεύξεις στην Αμερική και με είχαν δεχτεί σε κάποιες μεγάλες εταιρείες. Τελικά, αποφάσισα να γυρίσω πίσω.
Τώρα, σε τι δεν ήμουν καλός… Στην εξειδίκευση! (γέλια) Δεν μπορούσα ποτέ να κάνω ένα πράγμα!
_Αν είχες μπροστά σου τώρα τον μικρό σου εαυτό, τι θα του ‘λεγες; «Σακούλη, καλά τα πήγαμε»; Ή «Έχουμε κι άλλα πολλά να κάνουμε»;
Στον τωρινό Σάκη θα έλεγα «Έχουμε κι άλλα να κάνουμε»…
_Στον μικρό Σάκη;
Αν η ερώτηση είναι, κοιτώντας πίσω, αν μετανιώνω κάτι ή αν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα, θα σου πω ότι είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος από τη ζωή που έχω ζήσει μέχρι σήμερα, γι’ αυτά τα 39 μου χρόνια. Έχω ζήσει απίστευτες καταστάσεις στις οποίες μπήκα μόνος μου, δεν μου δόθηκαν, και είμαι περήφανος γι’ αυτό… Κι αυτό συνδέεται με εκείνο που σου έλεγα προηγουμένως: ότι διαρκώς δουλεύω και κάνω πράγματα.
Άρα, λοιπόν, δεν θα μπορούσα με τίποτα να πω «Αχ, πώς χαράμισα τη ζωή μου…». Ίσα-ίσα, το αντίστροφο. Έχω ζήσει πολλές ζωές μέχρι τώρα.
_Και τι έχεις μάθει μέσα από όλα αυτά που έχεις κάνει;
Να ασχολείσαι με πράγματα που γουστάρεις. Και όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και στη ζωή σου. Γιατί όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, το έχω πει αρκετές φορές: Υou Οnly Live Once!
_Στο Instagram σου έχεις αυτή τη φράση γραμμένη πάνω-πάνω ως motto. Είναι μια φιλοσοφία ζωής για σένα, ε;
100%! Είναι με διαφορά το Νο1 motto μου. Έχω και Νο2, όμως!
_Για πες!
“The greatest risk of all is to take no risk at all”: Το μεγαλύτερο ρίσκο από όλα είναι το να μην πάρεις κανένα ρίσκο.
_Αυτό θέλω λίγο να μου το εξηγήσεις…
Στη ζωή πας μπροστά μόνο αν παίρνεις ρίσκα. Υπάρχει μια παγκόσμια “αρχή” – κι αυτό δεν αφορά μόνο την Οικονομία, αλλά τη ζωή γενικότερα: Η ανταμοιβή έρχεται μέσα από ρίσκο. Και όσο μεγαλύτερο το ρίσκο, τόσο μεγαλύτερη και η πιθανή ανταμοιβή. Ακόμα κι αν μιλάμε για τα προσωπικά μας. Δηλαδή ακόμα και το να γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου εμπεριέχει ένα μεγάλο ρίσκο: το ρίσκο της απόρριψης ή της μελλοντικής ερωτικής απογοήτευσης. Τεράστιο ρίσκο για όσους το έχουν περάσει και ξέρουν… Αλλά αν δεν το τολμήσεις, δεν μπορείς να έχεις την ανταμοιβή, και πολύ πιθανόν να χάσεις τον έρωτα της ζωής σου!
Το ίδιο είναι και στα επαγγελματικά, και στις επενδύσεις. Εάν θέλεις να κάνεις πράγματα στη ζωή σου, πρέπει να πάρεις ρίσκο.
_Εγώ, λοιπόν, θα σε ρωτήσω το εξής: Το “Υou Οnly Live Once”, δηλαδή το «Ζεις μόνο μια φορά», θα ταιριάζει εξίσου σε έναν οικογενειάρχη, πατέρα δύο παιδιών πια;
Σε έναν πατέρα δύο παιδιών ταιριάζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο! Γιατί ο πατέρας των δύο παιδιών πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ζεις μόνο μια φορά, και οι στιγμές που έχεις με τα παιδιά σου είναι μετρημένες.
_Ορίστε μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Εγώ το πήγαινα αλλού…
Το “You Only Live Once” δεν έχει την έννοια τού «πηδάω από ένα βουνό χωρίς αλεξίπτωτο». Είναι ότι πρέπει να ζεις απολαμβάνοντας όλες τις στιγμές ευτυχίας, χαράς και “οργασμών” που έχει να σου δώσει αυτή η ζωή – είτε είναι αδρεναλίνη, είτε είναι ερωτικός οργασμός, είτε γευστικός, είτε προσωπικός, βλέπε π.χ. τις στιγμές με τα παιδιά σου…
Κι επειδή θεωρώ ότι η χαρά που παίρνει ένας γονιός από τα παιδιά του (ακόμα δεν το έχω ζήσει, σε λίγους μήνες ξαναρώτα με) είναι ίσως η μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος, θεωρώ ότι το “Υou Only Live Once” πρέπει, πάνω από όλα, να το θυμούνται οι πατεράδες. Και λέω συγκεκριμένα οι πατεράδες, γιατί αυτοί συνήθως λείπουν περισσότερες ώρες από το σπίτι λόγω δουλειάς.
Αν ρωτήσεις ανθρώπους μεγαλύτερους σε ηλικία, πολύ επιτυχημένους στα επαγγελματικά τους, αν θα άλλαζαν κάτι στη ζωή τους, οι 9 στους 10 θα σου δώσουν την ίδια απάντηση: «Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα περνούσα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου»…
_Πες μου ένα τραγούδι που σε συγκινεί…
Ένα τραγούδι που με συγκινεί, και με συγκινεί επειδή συγκινούσε πάρα πολύ τη μητέρα μου, είναι το «Τζιβαέρι». Ναι… γιατί υπάρχει συγκεκριμένο γεγονός:
Όταν έφευγα για το μεταπτυχιακό στην Αμερική, με πήγαν οι γονείς μου στο αεροδρόμιο και, καταλαβαίνεις, ήταν πολύ στενάχωρο γι’ αυτούς. Ακόμα περισσότερο για τη μάνα, που βλέπει το παλικάρι της μετά από 28 χρόνια να φεύγει στο εξωτερικό και σκέφτεται «Θα ξαναγυρίσει;» κ.λπ… Υπήρχε μια συγκίνηση μεν, αλλά η μάνα μου δεν αφέθηκε στο αεροδρόμιο τελείως. Αφού φύγανε, όμως, μπαίνοντας στο αμάξι ο πατέρας μου (μάλλον επειδή είναι κι αυτός πειραχτήρι) της έβαλε στο ραδιόφωνο το «Τζιβαέρι». Το είχε ζητήσει, μάλιστα, από τον ραδιοφωνικό σταθμό, είχε πάρει τηλέφωνο! Την ώρα που έφευγαν, λοιπόν, ακούγεται ο παρουσιαστής στο «Ράδιο Θεσσαλονίκη», ο Στέφανος Διαμαντόπουλος, να λέει «Να αφιερώσουμε και στη Ματούλα, που μόλις έφυγε το παλικάρι της…». Μέχρι να γυρίσουν πίσω, η μάνα μου έκλαιγε για 20 λεπτά…
_Σε βλέπω ότι συγκινείσαι… κρίμα που αυτό δεν μπορεί να αποτυπωθεί στο χαρτί…
Ευτυχώς!
_Πες μου και κάτι άλλο: Αν η περίοδος που ζεις τώρα ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν; Και δεν μιλάω μόνο για τη δουλειά.
Δύσκολη ερώτηση… Θέλει σκέψη…
_Έχεις τελειώσει από γύρισμα, είσαι κουρασμένος, είναι βράδυ, είσαι στο αυτοκίνητο και είναι το ράδιο ανοιχτό…
Το βρήκα! “It’s my life! It’s now or never!”
H «Φάρµα», ως εικόνα, είναι κάτι που τη συγκεκριµένη περίοδο έχει λείψει πάρα πολύ από τον κόσµο… σε ταξιδεύει στα κλασικά, παραδοσιακά, ελληνικά χωριά.
_Bon Jovi, ε; Είσαι και συνεπής με το “You Only Live Once”…
Έτσι είναι! “I just wanna live while I’m alive”…
_Σε αγχώνει μήπως υπερ-εκτεθεί το θέμα των παιδιών; Γιατί, όντως, κι εσύ και η Χριστίνα είστε αρκετά προβεβλημένοι…
Όχι, δεν με αγχώνει. Είναι πολύ προφανές ότι η τεχνολογία αλλάζει τον πλανήτη μας και ότι τα πράγματα που θεωρούσαμε αδύνατα πριν 20-30 χρόνια, τώρα είναι πραγματικότητα. Ένα από αυτά είναι και η digital ζωή μας, η οποία προβάλλεται διαδικτυακά. Όπως σε κάθε τεχνολογική εξέλιξη, έτσι κι εδώ υπάρχουν οι “early adopters”, αυτοί δηλαδή που υιοθετούν πρώτοι τις εξελίξεις, και αυτοί που ακολουθούν. Εγώ είμαι early adopter.
_Είσαι γενικώς πολύ ενεργός στα social media. Αν ήταν να αξιολογήσεις τη χρησιμότητά τους στην προβολή και προώθηση της δουλειάς σου, από το 1 μέχρι το 10, τι βαθμό θα τους έβαζες;
9,5! Και το νούμερο αυτό δεν είναι δικό μου – το έχουν θέσει οι users των social media σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τι σημαίνει αυτό; Αυτή τη στιγμή, τα social media είναι με μεγάλη διαφορά αυτά που επηρεάζουν περισσότερο τους ανθρώπους. Πριν πολλά χρόνια ήταν το ράδιο, μετά η τηλεόραση, μετά ο κινηματογράφος… Τώρα είναι τα social media. Γιατί; Διότι αυτά χρησιμοποιούν πλέον οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη καθημερινά και για αρκετές ώρες. Όποιος δεν αποδέχεται αυτή την πραγματικότητα, απλά εθελοτυφλεί.
Υπάρχουν πλέον χιλιάδες ιστορίες επιτυχίας από μεγάλους ή μικρούς χρήστες, οι οποίοι έχτισαν αυτοκρατορίες από τα social media. Μέχρι και κάτι 4χρονοι YouTubers, οι οποίοι έχουν 2 δισεκατομμύρια views και έχουν κάνει ακόμα και δική τους σειρά παιχνιδιών… Άρα, τα social media από μόνα τους έχουν σχηματίσει το «πεδίο μάχης».
_Ας πούμε ότι έρχεται ένας και σε ρωτάει: «Ανοίγω τώρα λογαριασμό στα social, αλλά είμαι άσχετος. Τι θα με συμβούλευες να κάνω για να έχω επιτυχία σ’ αυτόν τον τομέα;»
Κοίταξε, είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις τη διαφορά, γιατί υπάρχει μια υπερ-πληθώρα περιεχομένου αυτή τη στιγμή, σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν συνδυάσεις Facebook, Instagram, Tik-Tok, YouTube, Snapchat, Twitter, LinkedIn και ό,τι άλλο λειτουργεί αυτή τη στιγμή…
Το ένα πράγμα που θα πρέπει να έχει στο μυαλό του είναι ότι θα πρέπει να κάνει περιεχόμενο για τους users, και όχι για τον εαυτό του. Τα social media είχαν ξεκινήσει ως ένα μέσο, μέσα από το οποίο προβάλλεις τη ζωή σου: έχω κάποιους φίλους και τα λέμε, βλέπουν ότι χθες ήμουν με τη Μαρία για ποτό και μου γράφουν comments.
Τώρα πια έχουν εξελιχθεί, έχουν πάει σε άλλο επίπεδο. Είναι ένα κανονικό μέσο, όπως είναι και η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, ο Τύπος… Όπως τα υπόλοιπα μέσα, λοιπόν, έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίσεις και τα social, αν τα βλέπεις επαγγελματικά:
Η τηλεόραση π.χ. έχει περιεχόμενο. Το περιεχόμενο αυτό το επεξεργάζονται πολύ καλά τα στελέχη και οι δημιουργοί πριν το βγάλουν στον αέρα, ώστε να το γουστάρει ο κόσμος. Με τον ίδιο τρόπο κι εσύ, στο δικό σου μικρό μέσο (γιατί τα social media σου είναι το δικό σου μικρό μέσο), θα πρέπει να σκεφτείς πώς θα δώσεις αξία στον user που σε παρακολουθεί – είτε γιατί έμαθε κάτι από αυτό που ανέβασες, είτε γιατί γέλασε, είτε γιατί σε θαυμάζει ή θαυμάζει την εξωτερική σου εμφάνιση.
Οι περισσότεροι κάνουν το λάθος να ανεβάζουν αυτά που θέλουν να βλέπουν οι ίδιοι. Δεν κάνεις περιεχόμενο για τον εαυτό σου· κάνεις περιεχόμενο για τους άλλους. Πρόσεξε, όμως, μην πέσεις στην παγίδα: μέσα από όλο αυτό, πρέπει να μείνεις αληθινός. Δεν σημαίνει ότι, για να κάνεις περιεχόμενο που γουστάρουν οι άλλοι, θα πρέπει εσύ να υποκρίνεσαι. Απλά βρες αυτό στο οποίο είσαι καλός ούτως ή άλλως και βγάλ’ το εκεί έξω. Αυτοί που θέλουν να το ακολουθήσουν, θα το ακολουθήσουν!
_Ας πάμε, λοιπόν, στη «Φάρμα». Τα πρώτα της δείγματα ήταν εξαιρετικά – και από πλευράς τηλεθεάσεων, και από πλευράς ενασχόλησης από εκπομπές κ.λπ. Θέλω να μου πεις αρχικά αν το περίμενες και, κατά δεύτερον, πού το αποδίδεις.
Περίμενα σε ένα βαθμό ότι θα πάει καλά. Αν δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα πάει καλά τουλάχιστον σε ένα επίπεδο, δεν θα το έκανα καν. Αλλά ξεπέρασε και τις δικές μου προσδοκίες!
Πού το αποδίδω; Το αποδίδω σε δύο βασικά πράγματα: το πρώτο είναι ότι η «Φάρμα», ως εικόνα, είναι κάτι που τη συγκεκριμένη περίοδο έχει λείψει πάρα πολύ από τον κόσμο. Λόγω lockdown, εδώ και ένα χρόνο, δεν μπορούμε να πάμε στα χωριά μας, δεν μπορούμε να πάμε στο εξοχικό μας, να δούμε τους παππούδες μας… Η «Φάρμα» ταξιδεύει τον κόσμο στα κλασικά, παραδοσιακά, ελληνικά χωριά. Είναι όμορφη αυτή η βουκολική εικόνα του στάβλου με τα ζώα, το κοτέτσι με τα φρέσκα τα αυγά, αυτή η γλυκιά δυσκολία που έχουν οι καθημερινές εργασίες και η γλυκιά κούραση, προκειμένου να τα φέρει εις πέρας ο αγρότης της «Φάρμας».
Το δεύτερο κομμάτι είναι ότι οι άνθρωποι που είναι μέσα, είναι πάρα πολύ καλοί παίκτες.
_Είπες πρόσφατα στον Γρηγόρη Αρναούτογλου ότι σε τέτοια παιχνίδια παίζουν μεγαλύτερο ρόλο οι παίκτες και λιγότερο ο παρουσιαστής. Άρα, λοιπόν, το “κάστινγκ” ήταν καλό;
Ήταν πάρα πολύ καλό το κάστινγκ…
_Από ποια άποψη;
Μία είναι η άποψη: Οι χαρακτήρες των παικτών να έχουν αρκετό ενδιαφέρον για τους τηλεθεατές.
_Θέλω να μου προσδιορίσεις τι σημαίνει «να έχουν ενδιαφέρον για τους τηλεθεατές».
Ενδιαφέρον για τους τηλεθεατές δεν είναι μόνο αυτό που έχουν οι περισσότεροι στο μυαλό τους – και θα χρησιμοποιήσω την “επικίνδυνη” λέξη “ίντριγκα”. Ενδιαφέροντες είναι και οι άνθρωποι που έχουν χιούμορ, που πετάνε ατάκες-φωτιά. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν άποψη, θα έρθουν και σε αντιπαράθεση με τους υπόλοιπους παίκτες, θα ακούσεις τα επιχειρήματά τους… Αλλά είναι και άνθρωποι που θες να τους δεις αγωνιστικά. Τον Στράτο Τζώρτζογλου, ας πούμε, θέλεις οπωσδήποτε να τον δεις να κόβει με το τσεκούρι! Κατάλαβες τι λέω;
Οι δικοί μας παίκτες, λοιπόν, έχουν ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά που σου είπα. Δηλαδή Τζώρτζογλου και Ιατρόπουλος πετάνε ατάκες… δεν ξέρουμε τι να πρωτοβάλουμε στο επεισόδιο, δεν χωράνε όλες μαζί! Είναι μια αστείρευτη πηγή!
Υπάρχουν, βέβαια, και οι καταστάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους παίκτες… Συγκεκριμένα στη «Φάρμα», επειδή υπάρχουν όλες αυτές οι εργασίες, οι οποίες λειτουργούν προσθετικά όσο περνάνε οι μέρες, το βάρος μεγαλώνει και πυροδοτεί ενδιαφέρουσες καταστάσεις μεταξύ των ανθρώπων.
_Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο παρουσιαστής είναι αρκετά ενεργός – μπαίνεις κανονικά στην καλύβα, κάθεσαι και μιλάς μαζί τους, άσχετα αν είναι για τα διαδικαστικά…
Ισχύει, ισχύει. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο παρουσιαστής έχει μεγαλύτερο και πιο σημαντικό ρόλο από ό,τι έχει στα υπόλοιπα. Σ’ αυτό έχεις δίκιο.
Όσον αφορά το εάν οι παίκτες ή ο παρουσιαστής είναι αυτοί που κάνουν το παιχνίδι, θα το τοποθετήσω ξανά με διαφορετικά λόγια: Ο παρουσιαστής είναι πολύ σημαντικός για ένα τέτοιου είδους παιχνίδι. Οι παίκτες, όμως, είναι ακόμα πιο σημαντικοί.
Ο παρουσιαστής από μόνος του δεν μπορεί να κρατήσει ένα πρόγραμμα για τέσσερις μήνες, που οι τηλεθεατές θα το βάζουν για να βλέπουν μόνο αυτόν. Ο παρουσιαστής μπορεί να είναι ο αρχικός λόγος που θα κάνει τον κόσμο να συντονιστεί, μπορεί να κάνει και μια καλή παρουσίαση που αναδεικνύει τους παίκτες… Οι παίκτες, όμως, είναι εκείνοι που θα δώσουν το περιεχόμενο. Άρα, πολύ σημαντικός ο παρουσιαστής, αλλά ακόμα πιο σημαντικοί οι παίκτες.
_Τι θα μπορούσα να σε ρωτήσω σχετικά με τη «Φάρμα» και το “Survivor”, που δεν σε έχουν ρωτήσει μέχρι τώρα; Σε σένα δεν αρέσει να λύνεις προβλήματα; Ορίστε, σου βάζω ένα!
Μπορώ να σου πω πώς τα βιώνω εγώ… Τα βιώνω και τα δύο στο maximum, με ό,τι έχουν να μου προσφέρουν.
Στον Άγιο Δομίνικο έζησα τρία χρόνια στο maximum, και ήταν μια εμπειρία μοναδική, με ένα παιχνίδι που μου άρεσε αρκετά και έκανε μεγάλη επιτυχία. Τη «Φάρμα», τώρα, τη ζω επίσης στο maximum… Αυτό το βιώνω σε μια άλλη στιγμή της ζωής μου, που είμαι κοντά στην Αθήνα, για να είμαι δίπλα στη γυναίκα μου που είναι έγκυος σε δίδυμα. Είναι ένα τελείως διαφορετικό παιχνίδι, το οποίο έχει, όπως είπες προηγουμένως, πιο έντονο τον ρόλο του παρουσιαστή. Μπαινοβγαίνω καθημερινά μέσα και το καταγουστάρω, γιατί μου αρέσει πολύ η επαφή με τους παίκτες.
_Και έχει και πολλές ανατροπές στους κανόνες…
Στην αρχή σου φαίνονται αρκετοί και μπερδεύεσαι, αλλά μόλις τους δεις μία φορά, είναι πολύ απλοί. Επίσης, εδώ υπάρχει μία ομάδα, δεν είναι δύο οι ομάδες. Η ομάδα έχει κάθε εβδομάδα έναν αρχηγό, ο οποίος επιλέγει τους δύο “υπηρέτες”, από τους οποίους βγαίνει ένας “μονομάχος”, που επιλέγει τον δεύτερο “μονομάχο” και, τελικά, φεύγει ένας από τους δύο. That’s it!
_Ναι, αλλά κι αυτός που φεύγει προτείνει έναν υποψήφιο για επόμενο αρχηγό.
Ναι, είναι ένας κύκλος…
_Ξέρεις τι έξυπνο έχει αυτό το παιχνίδι; Κινητοποιεί τους παίκτες, κανένας δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος. Λόγω των κανόνων, ακόμα και ο «μη ενδιαφέρων» παίκτης θα συμμετάσχει, θέλει – δε θέλει.
Όντως, έχει πολλή “στρατηγική” αυτό το παιχνίδι.
_Τι έχεις μάθει στη «Φάρμα» που δεν ήξερες προηγουμένως;
Ότι η Μαλακάσα έχει πολύ κρύο! (γέλια) Αν εννοείς από αγροτικές εργασίες, δεν έχω μάθει κάτι.
_Τα ‘ξερες όλα;
Δεν ήξερα κάτι και δεν έμαθα κάτι. Δεν είναι και ο ρόλος μου τέτοιος… Για να είμαι ειλικρινής, έχω κόψει αρκετά ξύλα στο backstage των γυρισμάτων και νομίζω ότι στο κόψιμο των ξύλων βελτιώθηκα λίγο! Αλλά τα έκοψα για μένα, για να δοκιμάσω πώς είναι με το τσεκούρι…
Ορίστε κάτι που ξέρω: Δύο πράγματα κάνουν τεράστια διαφορά – το τσεκούρι που έχεις και το ξύλο που επιλέγεις. Υπάρχουν ξύλα που, όσο και να χτυπάς, όσο δυνατός και να είσαι, δεν μπορείς να τα κόψεις. Και υπάρχουν κι άλλα που κάνεις… χλαπ, και κόβονται σαν βούτυρο!
_Τα δικά σας, εδώ, τι από τα δύο είναι; (γέλια)
Κοίτα, έχουμε λογιών-λογιών, αλλά στους παίκτες βάζουμε τα ξύλα που κόβονται πιο εύκολα, αλλιώς δεν θα είχε νόημα το παιχνίδι! Και όλοι οι διαγωνιζόμενοι έχουν τα ίδια ξύλα, δεν υπάρχει κάποια αδικία.
_Εσύ, πριν το παιχνίδι, είχες καθόλου σχέση με την αγροτική ζωή;
Τρώω πολύ γιαούρτι. Και πολλές σαλάτες! Πιάνεται;