Αξίζει να ακούσεις τις μουσικές ιστορίες του Θοδωρή Μαυρογιώργη. Γιατί είναι γεμάτες συμβολισμούς, αλήθειες, και σίγουρα θα σου θυμίσουν κάποια κομμάτια φωτεινά ή και λίγο πιο “θολά” από τη δική σου ζωή. Είναι ένας καλλιτέχνης που αποφάσισε να τολμήσει περισσότερο, ώστε να μη «θερίσει τους φόβους που έχουμε σπείρει», που αναγνωρίζει και σέβεται τους ήρωες της ζωής και ετοιμάζει όχι ένα, αλλά δύο album, ώστε να μπορέσει να “πετάξει” όλα αυτά που θέλει από πάνω του…
Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου
_Ας ξεκινήσουμε με την πανδημία και τις τεράστιες αλλαγές που έφερε στη ζωή μας. Πώς το διαχειρίζεσαι όλο αυτό και τι θεωρείς ότι θα αφήσει στον Θοδωρή είτε ως «κουσούρι», είτε ως θετικό μάθημα το τέλος αυτής της ιστορίας;
Τα θετικά μαθήματα που μας αφήνουν όλες οι «αναποδιές» στη ζωή μας φαντάζομαι πως είναι να προσπαθούμε περισσότερο. Η παύση στη ζωή μας για ένα χρόνο, και ίσως και παραπάνω, σε μια ζωή που έτσι κι αλλιώς δεν μας φτάνει για να κάνουμε όσα θέλουμε, είναι σημαντική. Επομένως, νομίζω θα μας μείνουν περισσότερο τα ψυχολογικά “αποκαΐδια” του εγκλεισμού και των συνεπειών που προέκυψαν από την πανδημία και τα μέτρα που πάρθηκαν.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δυσκολότερα ή ευκολότερα, κάπως θα μπορέσουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας επαγγελματικά και οικονομικά. Το κομμάτι, όμως, που έχει να κάνει με την ψυχολογία των ανθρώπων που “χτυπήθηκαν” περισσότερο από την πανδημία, είναι κάτι που θα χρειαστεί αρκετός καιρός να θεραπευτεί.
_Ως πατέρας φοβήθηκες περισσότερο, έγινες πιο προστατευτικός ή και υπερβολικός ενδεχομένως;
Από τη μια φοβήθηκα περισσότερο, γιατί η πρώτη επαφή του μεγάλου μου γιου με το σχολείο θα ήταν υπό αυτές τις συνθήκες• όμως τα παιδιά μονίμως μας δείχνουν τον δρόμο και βλέπουν πιο καθαρά από εμάς. Σίγουρα φοβήθηκα για τους δικούς μου ανθρώπους, γιατί είναι μια πρωτόγνωρη συνθήκη και η αρρώστια και το ενδεχόμενο της απώλειας είναι κάτι που δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Δεδομένα υπήρξα υπερβολικός μέσα στον χρόνο. Όμως είναι δύσκολο να είσαι ψύχραιμος, όταν βλέπεις πως ο περισσότερος κόσμος βρίσκεται στο έλεος της τυχαιότητας.
_Κι ως καλλιτέχνης, είδες την παρούσα περίοδο ως αφορμή για ανασυγκρότηση και δημιουργία ή κυριάρχησε ο θυμός, η θλίψη, λόγω της αναγκαστικής αποχής από τις live εμφανίσεις και την επαφή με τον κόσμο;
Είναι αδύνατο η νέα πραγματικότητα, σ’ αυτήν που συνομιλούμε καθημερινά για θανάτους ανθρώπων, να μη σε επηρεάσει.
Επίσης, είναι και η πικρία, που νομίζω πως υπάρχει διάχυτη στον χώρο των ανθρώπων που ασχολούνται με τις τέχνες, πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά (όπως ενδεχομένως και σε άλλους κλάδους), εάν είχαν συζητηθεί και μελετηθεί προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η αναγκαστική αποχή. Θεωρώ πως είμαστε προγραμματισμένοι να προσπαθούμε να αντεπεξέλθουμε, παρόλα αυτά. Οπότε, ενέταξα μέσα στην καθημερινότητά μου νέα πράγματα, όπως είναι οι τηλεδιασκέψεις με φίλους και συνεργάτες μουσικούς, και κατένειμα με τέτοιο τρόπο τον χρόνο μου, ώστε να συνεχίσω να νιώθω παραγωγικός.
_Θεωρείς ότι θα δούμε αλλαγές στον καλλιτεχνικό χώρο, στον τρόπο σκέψης, έκφρασης και δημιουργίας στη μετά-Covid εποχή ή απλά θα συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε;
Νομίζω πως είμαστε μπροστά σε πολλές αλλαγές. Από τις πλέον προφανείς, που είναι τα live streams, τα οποία ενδεχομένως να συνεχιστούν, ίσως και υπό άλλη μορφή. Είναι τελείως διαφορετικό να μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος ένα live στον χώρο που γίνεται, ο οποίος μπορεί να πάρει 600-700 άτομα, και τελείως διαφορετικό να μπορεί, αν θέλει, να το δει από το σπίτι του, και εκεί να «χωρέσουν» έως και 4.000 ή 5.000 άνθρωποι.
Δεν είμαι καθόλου αντίθετος σε οτιδήποτε νέο, και θεωρώ πως η Τέχνη θα συνεχίσει την πορεία της. Επίσης, νιώθω πως ήρθε η στιγμή οι καλλιτέχνες να συσπειρωθούν και να οργανωθούν καθώς, από όσο φαίνεται, κανείς, εκτός από τους ίδιους, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον πολιτιστικό τομέα στην Ελλάδα και τους ανθρώπους του.
_Έχεις πολύ αξιόλογες συνεργασίες στο ενεργητικό σου. Ποιες από αυτές ξεχωρίζεις για κάποιους λόγους λίγο παραπάνω από τις άλλες;
Υπήρξα πολύ τυχερός στις συνεργασίες μου. Δεν θα μπορούσα να μην ξεχωρίσω αυτή με τη Νατάσσα Μποφίλιου, που ήταν η πρώτη που μου έδωσε «χώρο» και βήμα επί σκηνής, και κατ’ επέκταση τη συνεργασία με τον Θέμη Καραμουρατίδη και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο στα πρώτα δυο τραγούδια μου ως solo καλλιτέχνης. Από εκεί και πέρα, το «Κοίτα γύρω» του Γιάννη Κότσιρα που συμμετείχα το θεωρώ ένα σπουδαίο τραγούδι, και ήταν τεράστια χαρά και τιμή μου που αποτέλεσα μέρος του.
Είµαστε από τους λίγους ανθρώπους που µπορούµε να χρησιµοποιούµε το ρήµα “παίζω” όταν αναφερόµαστε στη δουλειά µας.
_Είσαι και παιδί της μπάντας, και «solo καλλιτέχνης». Καλύπτουν διαφορετικές καλλιτεχνικές ανάγκες αυτοί οι δύο –ας το πούμε έτσι– διαφορετικοί τρόποι έκφρασης;
Είμαστε από τους λίγους ανθρώπους που μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ρήμα “παίζω” όταν αναφερόμαστε στη δουλειά μας. Παίζουμε μουσική. Οι μπάντες, στην ουσία, είναι παρέες φίλων με κοινή αισθητική για τη μουσική. Στους Bejeezus, δύο από τα βασικά μέλη είναι κουμπάροι μου και νονοί των γιων μου, ενώ τους Wedding Singers τους ξεκινήσαμε με τον ξάδερφό μου, τον Λάμπη Κουντουρόγιαννη.
Οι μπάντες αυτές σίγουρα καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες και τρόπους έκφρασης, καθώς ασχολούνται κυρίως με τη χορευτική μουσική, ενώ με το solo project ήθελα περισσότερο να ασχοληθώ με τον ελληνικό στίχο και με ήχους, με τους οποίους δεν μπορούσα να ασχοληθώ μέσω των μπαντών.
_Ετοιμάζεις το πρώτο ολοκληρωμένο σου album, και ήδη ακούσαμε τρία τραγούδια ιδιαίτερα και με πολύ δυνατούς συμβολισμούς. Είναι τελικά καλό ή κακό να είμαστε «Ψάρια»;
Μα είμαστε ψάρια, έτσι κι αλλιώς, είναι αναπόφευκτο. Είναι πολλές οι φορές που φανταζόμαστε τη ζωή να μας ψαρεύει. Παρόλα αυτά, βρίσκουμε διέξοδο και άλλους ανθρώπους να μας τραβήξουν πάνω. Ο Κος Κ έχει περιγράψει με τους στίχους στα «Ψάρια» συνοπτικά τι περίπου συμβαίνει στη ζωή ενός μουσικού. Αλλά με τον τρόπο που το έχει κάνει, φαίνεται πως έχει εφαρμογή σε διάφορες πτυχές και στιγμές της ζωής μας, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή δεν είσαι μουσικός, εν τέλει. Καλό είναι να είμαστε “ψάρια”, και καλό είναι να μας τραβάει κάποιος πάνω.
_Εσύ «Πόσο άντρας είσαι», πόσο τολμάς και πόσα ζεις τελικά απ’ όλα αυτά που ονειρεύτηκες ή ήθελες να ζήσεις;
Θέλω στο τέλος της ημέρας να κοιτάξω στον καθρέφτη και να μπορώ να ανατρέξω σε περισσότερες “κερδισμένες” στιγμές. Πλέον νιώθω πως επιλέγω τις μάχες μου πιο ώριμα, δεν τις κυνηγάω όλες. Παλιότερα θα ρίσκαρα περισσότερο στην “κανονική” μου δουλειά, την πρωινή. Πλέον ισχύει το ανάποδο. Χειρίζομαι με μεγαλύτερη σταθερότητα αυτό το κομμάτι της ζωής μου και τολμάω περισσότερο με τη μουσική. Τολμάω περισσότερο για να μη θερίσω τους φόβους που έχουμε σπείρει, όπως λέει κι ο Ορέστης Ντάντος στο τραγούδι αυτό, αλλά να τους θεραπεύσω.
_Μία θετική αναίρεση των στίχων «δεν τολμάς να αλλάξεις ούτε τον αριθμό σου, πόσω μάλλον τον άδειο τρομαγμένο εαυτό σου» είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βγήκαν μπροστά και μίλησαν για τα περιστατικά κακοποίησης που βίωσαν. Πώς νιώθεις ακούγοντας όλες αυτές τις συγκλονιστικές μαρτυρίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας;
Σοκ ως πρώτο συναίσθημα και δέος μπροστά στους ανθρώπους αυτούς που, παρότι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τόσο σκοτεινές και βάναυσες στιγμές, βρήκαν το κουράγιο και προέβησαν σε αυτές τις καταγγελίες. Έδειξαν ένα φωτεινό μονοπάτι που τόσο πολύ το έχουμε ανάγκη ως κοινωνία.
_Να πάμε και λίγο στον «Superman», που έχει ένα διαφορετικό και πολύ ευαίσθητο μήνυμα. Πες μας λίγα πράγματα γι’ αυτό το τραγούδι και την πηγή έμπνευσής του…
Η Ειρήνη, που έχει γράψει τους στίχους, έχει προσωπική εμπειρία από δικό της άνθρωπο που έχει τη νόσο Αλτσχάιμερ. Σε πολλές συζητήσεις που έχουμε κάνει μαζί και με συνεργάτες, έχουμε πει πως θέλαμε οι δίσκοι να είναι μια συζήτηση της παρέας μας – πράγματα που μας απασχολούν και τα φέρνουμε στο τραπέζι. Οπότε, έτσι προέκυψε ο «Superman».
_Η 18η Μαρτίου είναι μία μέρα αφιερωμένη στους Φροντιστές ατόμων με Alzheimer και το δύσκολο έργο που επιτελούν. Αυτοί είναι οι Ζορό της ζωής;
Είναι αυτοί που κρύβουν τόση γλύκα και νοιάξιμο πίσω από τη μάσκα των “φροντιστών”. Και τους αξίζει τεράστιος σεβασμός. Οι Ζορό, γενικά, είναι όλοι όσοι φροντίζουν και ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους δίπλα τους – από αυτούς που προσέχουν τους ηλικιωμένους αγαπημένους τους, μέχρι αυτούς που προσφέρουν σε κοινωνικές δομές. Οι Ζορό είναι οι άνθρωποι.
_Ποιες άλλες ιστορίες θα αγγίξουν τα επόμενα τραγούδια σου ή ποια επιπλέον μηνύματα θα ‘θελες να μεταφέρεις μέσα από τη μουσική σου; Και πότε αναμένουμε το ολοκληρωμένο album;
Τόσα μας απασχολούν όλους μας καθημερινά, που σίγουρα ένας δίσκος δεν φτάνει. Όμως γίνεται σιγά σιγά μια αρχή, για όλα αυτά που θα ήθελα να “πετάξω” από πάνω μου.
Το επόμενο τραγούδι θα κυκλοφορήσει αρχές Απρίλη και θα είναι σε μουσική, στίχους και παραγωγή του “Κος Κ”. Αναμένονται δυο άλμπουμ να κυκλοφορήσουν ταυτόχρονα τον Σεπτέμβρη, το ένα σε παραγωγή Κος Κ και το άλλο σε παραγωγή του Παντελή Νικηφόρου.
_Ποια δύο στοιχεία–χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας, αν άλλαζαν, θα σε έκαναν πιο αισιόδοξο για το μέλλον;
Νομίζω πως είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να στρέψουμε το βλέμμα μας περισσότερο στην εκπαίδευση και στην παιδεία. Εφόσον έχουμε όραμα να διατηρήσουμε τον δημοκρατικό προσανατολισμό της κοινωνίας μας, το σπουδαιότερο είναι να στηρίξουμε τους δασκάλους, παρέχοντάς τους όσα περισσότερα μπορούμε, και εμείς και η πολιτεία.
Επίσης, θα ήθελα η 7η Οκτωβρίου να είναι πράγματι η αρχή της αλλαγής. Το μόρφωμα του φασισμού πάντα παραμονεύει να ανέβει σκαλοπάτια. Οπότε, εύχομαι να έγινε η αρχή, ώστε να ξανακατρακυλήσει στη θέση που έπρεπε να βρίσκεται, στα αμπάρια της ιστορίας.