Ηλικίες 30-44: Το επίτευγμα της απενοχοποίησης του εμβολίου
Μια χαρά μας κάθισε το… “ξεστοκάρισμα”

Ήταν Μεγάλη Τετάρτη βράδυ, και στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία σκέψη: ότι την επόμενη μέρα ανοίγει η πλατφόρμα εμβολιασμού της ηλικίας μου, των 40-44. Εγώ, βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω την επόμενη μέρα. Ήμουν έτοιμη να μπουκάρω στην πλατφόρμα τα μεσάνυχτα, με σκοπό να κλείσω το πολυπόθητο ραντεβού όσο πιο νωρίς γινόταν.

της Λίλας Σταμπούλογλου

Δώδεκα και ένα, είχα μπει. Δώδεκα και δύο, έφαγα την απογοήτευση. Ο αλγόριθμος έλεγε ότι δεν είμαι ακόμα στην ηλικιακή ομάδα των δικαιούχων. Δεύτερη απογοήτευση, η πρώτη είχε έρθει όταν ανακοινώθηκε ότι οι 30-39 θα προηγηθούν στον εμβολιασμό. «Γιατί να προηγηθούν αυτοί;», είχα σκεφτεί γεμάτη φθόνο. «Μήπως δεν είσαι γραμμένη στην άυλη συνταγογράφηση; Γράψου και ξαναπροσπάθησε», μου είπε ο άντρας μου.
Γράφτηκα, ξαναπροσπάθησα, τίποτα. Ο αλγόριθμος επέμενε στην αρχική του τοποθέτηση, κι εγώ ένιωθα σαν παιδί που του έχουν υποσχεθεί παιχνιδοσακούλα, αλλά δεν ξέρει πότε θα του τη δώσουν. Για να μην τα πολυλογώ, έχασα τον ύπνο μου εκείνο το βράδυ. Και, αν και ξενυχτισμένη, οχτώ η ώρα άνοιξε το μάτι μου γαρίδα. Το χέρι έπιασε το κινητό, μπήκε στην πλατφόρμα και ο αλγόριθμος, επιτέλους, μου έκανε τη χάρη. «Έκλεισα ραντεβού!», φώναξα στον άντρα μου, μετά το πόσταρα στα κοινωνικά δίκτυα, και μετά πήρα τις φίλες μου μία-μία και τους το είπα. Τέτοια χαρά να μοιραστώ νέο, ούτε όταν πήρα το πτυχίο μου.

Κάπως έτσι δεν νιώθουμε όλοι, όμως, όταν κλείνουμε ραντεβού γι’ αυτόν τον εμβολιασμό; Όταν φτάνει η σειρά μας, έχουμε την ανάγκη να το μοιραστούμε, σαν ένα μανιφέστο που μας ενώνει σε μια κοινή πορεία. Η σέλφι που σπεύδουμε να βγάλουμε, όταν προσερχόμαστε στα ραντεβού μας, αυτό ακριβώς δείχνει: ότι ο εμβολιασμός κατά της Covid-19 έχει ένα διαφορετικό χαρακτήρα απ’ όσους έχουμε κάνει. Ανακουφίζει. Ενθουσιάζει. Απελευθερώνει.
Παραδόξως, όμως, εκείνοι που κατακλύζονται περισσότερο από τα συναισθήματα αυτά, όταν έρθει η ώρα του ραντεβού τους, είναι οι νεότερες ηλικίες. Οι τριαντάρηδες και οι σαραντάρηδες. Μόλις μάθαμε ότι μας δίνεται η ευκαιρία, την αρπάξαμε κυριολεκτικά απ’ τα μαλλιά. Και το κάναμε, χωρίς πολλά “γιατί” και “μήπως”. Χωρίς διλήμματα και προβληματισμούς. Φάνηκε απ’ τον ρυθμό ανταπόκρισης στο κάλεσμα κι από την κατακόρυφη αύξηση ζήτησης για ραντεβού, εκείνες τις μέρες που άνοιγε η πλατφόρμα για εμάς.

Το είπαν όλοι: Τα εμβόλια στην ηλικιακή ομάδα 30-44 έγιναν ανάρπαστα.
Και, μάλιστα, εκείνα για τα οποία είχε δημιουργηθεί στη δημόσια σφαίρα διαλόγου μια διάθεση αμφιβολίας. Εκείνα που κάποιοι, μεγαλύτεροι από εμάς, απέρριψαν ως τη “χειρότερη” επιλογή. Και για χάρη μιας “καλύτερης” (στο μυαλό τους), έχασαν την ευκαιρία να εμβολιαστούν μιαν ώρα αρχύτερα. Βέβαια, αν είσαι 30-44, τους λες κι ένα ευχαριστώ, που η ανασφάλειά τους άφησε αδιάθετες παρτίδες για εσένα. Μια χαρά μας κάθισε αυτό το “ξεστοκάρισμα”, όπως το αποκάλεσαν ειρωνικά κάποιοι. Έτσι, κερδίσαμε χρόνο γι’ αυτό που επιθυμούμε περισσότερο από καθετί τους τελευταίους μήνες: Να μπούμε ξανά στη ζωή. Να την πάρουμε πίσω. Να συναναστραφούμε και να διασκεδάσουμε.
Όχι ότι δεν υπήρξαν φωνές αμφιβολίας κι από τη δική μας ηλικιακή ομάδα, σχετικά με το διαθέσιμο για εμάς τύπο εμβολίου. Αλλά ήταν σίγουρα λιγότερες. Οι αλαλαγμοί χαράς της πλειονότητας σκέπασαν το «ναι μεν, αλλά» των λίγων.

Υπ’ αυτή την έννοια, ίσως, αυτή η γενιά να έδωσε κι ένα ωραίο παράδειγμα. Προσήλθε στα εμβολιαστικά κέντρα μαζικότερα και έκανε το αυτονόητο, χωρίς να συγχύζεται από τις, ως επί το πλείστον, αντι-επιστημονικές και υποκειμενικές απόψεις του ενός και του άλλου. Εμπιστεύθηκε την επιστήμη και προσανατολίστηκε στον ορθολογισμό. Έπραξε με γνώμονα το συμφέρον της, αλλά και το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου. Αν δινόταν ποτέ μια «τιμητική πλακέτα εμβολιασμού», σ’ αυτή τη γενιά θα έπρεπε να δοθεί. Έδωσε σε όλους ένα μάθημα υπευθυνότητας και απέδειξε ότι έχει ένα στέρεο υπόβαθρο, που στρέφει την πυξίδα της προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αλήθεια, ποια είναι αυτή η γενιά; Ποιοι είμαστε; Ας ξεκινήσω από αυτούς που διανύουν την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους. Millennials τους αποκαλούν και τους θεωρούν την πιο καταρτισμένη γενιά της χώρας. Είναι τα παιδιά των μνημονίων, εκείνα που έζησαν την κρίση από τα μικράτα τους, είδαν τους γονείς τους να δυσκολεύονται, και μέσα απ’ αυτό ψήθηκαν. Επέλεξαν τι θα σπουδάσουν πιο ώριμα και μπήκαν στην ενήλικη ζωή έτοιμοι για όλα. Και στον εργασιακό χώρο, έτοιμοι για ακόμα περισσότερα. Για οχτάωρα που γίνονται δεκάωρα και που πληρώνονται για τετράωρα. Για αυθαιρεσίες εργοδοτών και καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων. Πολλοί απ’ αυτούς, μετανάστευσαν. Άλλοι έμειναν εδώ να το παλέψουν, με έδρα το παιδικό τους δωμάτιο. Γιατί το budget δεν φτάνει για κάτι άλλο. Όπου κι αν είναι, όμως, οι τριαντάρηδες προοδεύουν.

Λίγο μεγαλύτεροι απ’ τους Millennials, εμείς, οι σαράντα συν. Μας αποκαλούν “Generation X”, αλλά καλύτερα να μας έλεγαν «Η γενιά που έπεσε απ’ τα σύννεφα». Γιατί εμείς, σε αντίθεση με τους λίγο μικρότερούς μας, ζήσαμε παιδικές ηλικίες μέλι, μιας και τις περάσαμε στην εποχή των παχιών αγελάδων. Σπουδάσαμε κι εμείς πολύ, διασκεδάσαμε, ταξιδέψαμε και χορτάσαμε υλικά αγαθά. Αλλά μπήκαμε στην ενήλικη ζωή περισσότερο ανέμελοι απ’ ό,τι έπρεπε. Και, σίγουρα, καθόλου προετοιμασμένοι για την κατραπακιά που φάγαμε με την έλευση της κρίσης. Πέσαμε απ’ το ροζ συννεφάκι μας και δεν ξέραμε πώς να το διαχειριστούμε, αργήσαμε να πάρουμε μπρος και χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Υπ’ αυτή την έννοια, οι Millennials «μας τρώνε λάχανο». Είδαν τα δύσκολα από μικροί, σκληραγωγήθηκαν και βγήκαν στη ζωή πιο έτοιμοι και αποφασισμένοι να δράσουν.

Όπως και να έχει, Millennials και Generation X είναι ο αφρός της παραγωγικής δυναμικής της χώρας, η ωριμότητα που δεν έχει ακόμα βαρύνει και που μπορεί να ονειρεύεται. Είναι ο κοινωνικός ιστός που δημιουργεί, επινοεί, πρωτοτυπεί. Είναι η ραχοκοκαλιά της χώρας, πάνω στην οποία στήνεται το μέλλον της. Τι σπουδαίο, λοιπόν, που αυτές οι δύο γενιές, με το κοινωνικό και μορφωτικό τους επίπεδο, στάθηκαν με τη μέγιστη σοβαρότητα απέναντι στο θέμα του εμβολιασμού. Απέδειξαν ότι μπορούν να αποκωδικοποιούν τις αντιφατικές πληροφορίες και να μην παρασύρονται σε συνωμοσιολογίες, πράττοντας το σωστό. Εμβολιάστηκαν χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς γκρίνια και αρνητισμό, χωρίς να περιορίζονται στο δέντρο, αλλά να βλέπουν το δάσος. Οι 30-44 έδειξαν τον δρόμο. Είπαν σε όλους «πάρτε τη ζωή στα χέρια σας». Κι ένας τρόπος υπάρχει για να το καταφέρετε: Εμβολιαστείτε!

Μια περηφάνια που ανήκω σ’ αυτή τη γενιά τη νιώθω, να πω την αλήθεια μου. Μπράβο μας, συνομήλικοι, και εις άλλα με υγεία!

Υ.Γ. Το άνοιγμα της πλατφόρμας εμβολιασμού για τους τριαντάρηδες έδειξε και κάτι ακόμα: ότι είναι πρωταθλητές στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Είχαν γραφτεί μαζικά στο σύστημα.