«Nικ δε Ντικ» στο Μικρό Γκλόρια από 17 Οκτωβρίου

Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος παραδίδει ένα δυνατό θεατρικό κείμενο, βασισμένο σε αληθινές μαρτυρίες τρανς γυναικών, με αιρετική γλώσσα, αλλά και απαράμιλλη ευαισθησία, με συγκίνηση και χιούμορ, ανατροπές και σασπένς, τρυφερότητα και αγριότητα, χωρίς να εξωραΐζει καταστάσεις και να αγιοποιεί πρόσωπα. Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος, ένας ηθοποιός με ιδιαίτερη ευαισθησία και δυναμισμό, αλλά και με αξιοσημείωτη μεταμορφωτική ικανότητα, εισέρχεται σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό σύμπαν, όπου ο ποιητικός ρεαλισμός, ο συμβολισμός και η αλληγορία συνυπάρχουν. Το πάρτι συναντά το θρίλερ και ο Νίκος τη Νίκη, σε ένα ξεχωριστό ταξίδι με δεκάδες εικόνες, συναισθήματα και μεταφορές στον χώρο και τον χρόνο, υπό τη διακριτική, αλλά εξίσου ισχυρή παρουσία της μητέρας.

Ο Νίκος γεννιέται σε λάθος τόπο και σε λάθος σώμα.

Τα Σφακιά της δεκαετίας του ‘80 δε χωρούν τον διαφορετικό του σεξουαλικό προσανατολισμό. Τον κρύβει και κρύβεται. Μόνο στο κλειδωμένο δωμάτιό του είναι ο εαυτός του. Όταν φοράει τα φορέματα της μάνας του… Παρόλο που κρύβεται, γίνεται «μάρτυρας» πολλών μορφών κακοποίησης, στην οικογένεια, στον κοινωνικό περίγυρο, στο σχολείο, στο ναυτικό. Μόνη του παρηγοριά οι ταινίες και τα τραγούδια της Μελίνας, της Αλίκης, η φωνή της Σωτηρίας, της Άννας…

Ως γνήσιο κρητικό κοπέλι, τον παντρεύουν 20 χρονών με προξενιό, με μία γυναίκα άβουλη, αθόρυβη και σχεδόν αμίλητη, σαν τη μάνα του. Η μάνα του μιλάει μόνο με γρίφους… και τα λέει όλα. Σύντομα ο Νίκος γίνεται πατέρας, αποκτά ένα γιο, αλλά κάποια στιγμή δεν μπορεί να «αναπνεύσει» στην κλειστή κοινωνία της Κρήτης. Φεύγει με ένα πρόσχημα για την Αθήνα και δεν επιστρέφει πίσω ποτέ… Επινοεί μάλιστα τον θάνατό του και αρχίζει να ζει τη ζωή που ήταν προορισμένος να ζήσει.

Σταδιακά ο «προσοντούχος» Νίκος (από εκεί και το προσωνύμιο Νικ δε Ντικ) μεταμορφώνεται σε Νίκη και βιώνει μια περιπετειώδη ζωή στα άκρα. Με πάθος, ένταση, ταξίδια και πληρωμένο έρωτα…

Συνεχίζει, όμως, να φέρει στην ψυχή και στο σώμα πληγές.

Θα καταφέρει στο τέλος η Νίκη να λυτρωθεί από τα «φαντάσματα» του παρελθόντος που συνεχώς επιστρέφουν ή η κρυφή της δίψα για εκδίκηση θα μετατρέψει τη ζωή της στο αντίθετο του ονόματός της, σε μια ήττα;

Σκηνοθετικό σημείωμα

Σε μια εποχή και σε μια χώρα όπου οι ομοφοβικές επιθέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν θεωρούνται ακόμη αυτονόητα, όπου οι κοινωνικές επιταγές και οι βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις συνεχίζουν να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ζωές των ανθρώπων, η διαφορετική σεξουαλικότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως στίγμα και παρέκκλιση, Και αν η αποδοχή της διαφορετικότητας παραμένει ζητούμενο, η φυλομετάβαση έρχεται να φωτίσει ακόμη πιο έντονα τις αντιστάσεις μιας κοινωνίας απέναντι σε ό,τι δεν χωράει στα στερεότυπά της. Ο Νικ δε Ντικ, υπογραμμίζει δυστυχώς τη διαχρονικότητα αυτών των θεματικών. Σαφώς έχουν γίνει βήματα προόδου, αλλά ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Μπορεί ένας κακοποιημένος άνθρωπος που έχει υποστεί ακραία μορφή βίας να επουλώσει μόνος του τα τραύματά του; Μάλλον όχι. Και όταν η βία, μένει αθεράπευτη, κινδυνεύει να γεννήσει νέα βία.

Κωνσταντίνος Πασσάς

Ερμηνεία: Ιωάννης Αθανασόπουλος