Η Δέσπω Πύρτσιου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μόσχα δεν υπάρχει πια», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Μια παράσταση που έχει στο κέντρο της τη γυναίκα, την προσδοκία, την επιθυμία που περιμένει να εκπληρωθεί, την ανάγκη να ξεφύγει από τον εγκλωβισμό που πονά. Η ιστορία ξεκινά εκεί που τελειώνουν οι «Τρεις αδερφές» του Τσέχωφ. Η Δέσπω μιλά για την προσωπική της «εξερεύνηση» κατά τη διάρκεια των προβών, για τις δυσκολίες της αναμονής, αλλά και για το πόσο εύκολο είναι για εκείνη να φεύγει. Και, παράλληλα, θέτει τα ερωτήματα που κάθε θεατής καλείται να εξετάσει παρακολουθώντας την παράσταση. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην παράσταση, λοιπόν, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κρίσιμο ερώτημα: Τελικά, είναι η Μόσχα αρκετή;
Υποδύεστε μία από τις τρεις αδερφές στην παράσταση «Μόσχα δεν υπάρχει πια», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πώς ήρθε στη ζωή σας αυτή η παράσταση; Τι νιώσατε όταν διαβάσετε για πρώτη φορά το κείμενο;
Η παράσταση προήλθε από μια μακρά πορεία με την ομάδα, καθώς ξεκίνησε ως μια αυθόρμητη ιδέα από την ανάγκη μας να συνυπάρξουμε θεατρικά, και κατέληξε, με την επιμονή και την πίστη μας σε αυτό που κάνουμε, να προκύψει η δημιουργία της. Φυσικά, σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο και το κείμενο που δημιουργήθηκε με αφετηρία και έμπνευση τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ.
Μέσα από τις δοκιμές μας και την κατάθεση προσωπικού υλικού της καθεμίας, εξερευνήσαμε τη δική μας Μόσχα, γιατί η ανάγκη μας να υπάρξει αυτός ο ιδεατός τόπος, μακριά από τη ζοφερή πραγματικότητα, ήταν και παραμένει πυρηνική.
Σας ήταν γνώριμο το συναίσθημα της αναμονής της «Μόσχας» που ονειρεύεσαι, αλλά δεν φτάνεις ποτέ;
Εξαρτάται πάντοτε από το πόση «Μόσχα» αντέχει η καθεμιά μας. Δεν νομίζω ότι είναι ευχάριστη η αναμονή, ειδικά όταν θέλεις ο χρόνος να λειτουργήσει υπέρ σου, να τα προγραμματίσεις όλα ώστε να έχεις ήδη προβλέψει και τα λάθη. Αλλά εκεί είναι που έρχεται η ζωή και σου συμβαίνει.
Είναι η Μόσχα αρκετή; Είναι ο τόπος που θα λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη, για να συνεχίζουμε να παλεύουμε; Είναι το τεράστιο βήμα που θα σε βγάλει από την ασφάλεια και θα αρχίσεις να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, αλλά ταυτόχρονα και τον κόσμο γύρω σου;
Είναι όλες αυτές οι ερωτήσεις που, θέλω πολύ να πιστεύω, έχουν μέσα τους το: είμαστε μαζί σε αυτό, δεν είσαι μόνη.
Οι τρεις γυναίκες έχουν πάρει τις αποσκευές τους και είναι έτοιμες να φύγουν. Εσείς, ως Δέσπω, είστε άνθρωπος που φεύγει εύκολα ή χρειάζεστε πολύ χρόνο για να αφήσετε κάτι πίσω;
Δεν θα έλεγα ότι είμαι ένας άνθρωπος που φεύγει πολύ εύκολα, αλλά φεύγω όταν έχω προσπαθήσει πολύ. Και αυτό το «πολύ» είναι πάντα ανάλογο με τα αποθέματα που έχω για κάθε τι που αφήνω πίσω.
Πολλές φορές, νιώθω ότι φεύγω μόνο όταν νιώσω σίγουρη, αλλά αυτή η σιγουριά ποτέ δεν είναι σίγουρo ότι θα εμφανιστεί!
Υπήρξε κάποια στιγμή στις πρόβες που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα συναισθηματικά;
Νομίζω πως αυτή η διαρκής επιμονή στο αδιαπραγμάτευτο ταξίδι για τη Μόσχα, καθώς και η αναμονή μας κατά τη διάρκεια του έργου, είναι αρκετά απαιτητικές συνθήκες που σε κρατούν επί σκηνής πιο παρούσα από ποτέ. Είναι ένα συναισθηματικό ταξίδι που σε κρατά σε εγρήγορση.
Τι σας αποκάλυψε αυτός ο ρόλος για τον εαυτό σας, που δεν είχατε καταλάβει πριν τον υποδυθείτε;
Ότι μπορεί τελικά να είμαι πιο τολμηρή απ’ όσο πίστευα. Και ότι η υπομονή, καμιά φορά, είναι αρετή.
Και αν, στο τέλος της παράστασης, έπρεπε να κρατήσουμε μία μόνο λέξη από όλα όσα έχουν συμβεί επί σκηνής, ποια θα θέλατε να είναι;
Δεν είμαι καθόλου καλή στις μονολεκτικές απαντήσεις, αλλά θα απαντήσω με μια φράση στα γαλλικά: Le Monde est à Nous.
Περισσότερα για την παράσταση: https://mcf.gr/el/mosxa-den-yparxei-pia/



Planbe team