Θεόδουλος Παπαβασιλείου
Το πόσο σηµαντικοί είναι οι φίλοι στη ζωή µας δεν χρειάζεται να το εξηγήσουµε ή να προσπαθήσουµε να πείσουµε κάποιον γι’ αυτό. Το εύρος, η ένταση που µπορεί να έχει αυτή η αδιαπραγµάτευτη αξία που λέγεται «φιλία» στο είναι µας, σαφώς και µπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα, αφού έχει να κάνει µε το πώς ζήσαµε, το πώς ζούµε, µε τον χαρακτήρα µας, τις προτεραιότητές µας, τα θέλω µας, τα όλα µας.
Για ένα µεγάλο κοµµάτι της γενιάς των 45+, οι παρέες οι «σφιχτοδουλεµένες», αυτές που πέρασαν χαρές και λύπες, αυτές που µπορεί να έγιναν κ@@@ς άπειρες φορές κι άλλες τόσες να έγιναν λιώµα, να έκλαψαν και να γέλασαν αγκαλιά στα πατώµατα, έχουν πολλές φορές τη βαρύτητα που είχαν οι οικογένειες για τις προηγούµενες γενιές. Απλά οι παρέες είναι λιγότερο καλουπωµένες, πιο ανοιχτές σε αυτό που θες να είσαι, και όχι σε αυτό που θέλουν να είσαι για να τους ταιριάζεις, δουλεµένες σε πραγµατικές συνθήκες και σε πιο ώριµα χρόνια της εξελικτικής µας πορείας.
Δεν είναι κανόνας, φυσικά, όλα τα παραπάνω. Έχουµε δει κι έχουµε δει παρέες τοξικές, στερεοτυπικές, καλουπωµένες, που θυµίζουν τη χειρότερη version µιας καταπιεστικής οικογένειας άλλων εποχών και από τις οποίες δύσκολα µπορεί κάποιος να απεγκλωβιστεί. Αλλά εµείς µιλάµε για πιο υγιή πρότυπα. Για τις παρέες τις σωστές, τις πρόστυχες, αυτές που γράφουν ιστορία.
Εδώ που τα λέµε, οι στενοί φίλοι δεν γράφουν µόνο ιστορία. Έχουν την ικανότητα να «γράφουν» όλα τα µαθήµατα που µπορείς να σκεφτείς.
Γράφουν γεωγραφία µε τα ταξίδια που κάνουν µαζί εντός κι εκτός Ελλάδος. Ταξίδια που ξεκινούν συνήθως από µία εκδροµή του πανεπιστηµίου στη Μύκονο ή τη Σαντορίνη, διευρύνονται σιγά σιγά και φτάνουν να γεµίζουν ψυγεία µε µαγνητάκια, γεµάτα χρώµατα και αναµνήσεις.
Γράφουν µουσική, γιατί είναι δεκάδες τα τραγούδια που µαζεύονται µέσα στον χρόνο και φτιάχνουν αυτή την ιδιαίτερη playlist που ανακαλεί µνήµες από γεγονότα και καταστάσεις, αγάπες και χωρισµούς, ίντριγκες, πάθη και αναµνήσεις.
Εννοείται πως οι παρέες γράφουν και µαθηµατικά. Κανένας, µα κανένας, οικονοµολόγος στον κόσµο δεν θα µπορέσει ποτέ να εξηγήσει το πώς ο ένας µε τα λίγα που έχει, θα περάσει µια χαρά και θα στηρίξει τον άλλο της παρέας που τη δεδοµένη περίοδο δεν έχει ούτε αυτά τα λίγα, και µαζί µε τους άλλους θα κάνουν και µια εκδροµή, µια έξοδο, ένα κάτι και θα περάσουν σαν βασιλιάδες.
Οι φίλοι γράφουν και µαθήµατα οικιακής οικονοµίας γιατί, ειδικά αν στην παρέα είναι όλοι ή οι περισσότεροι αστεφάνωτοι, µαθαίνει ο ένας στον άλλο κανόνες τους λειτουργίας αυτής της ιδιότυπης οικογένειας που έχουν φτιάξει όλοι µαζί, και στην οποία όλοι έχουν λόγο για όλα: για τη σωστή διατροφή, για τα έσοδα – έξοδα, για τη διακόσµηση, για τα ήθη και τα έθιµα, για τα ανήθικα και τα έρηµα, για τις αξίες της ζωής και τους ανάξιους εραστές αυτής.
Κι αν το πάµε έτσι, θα καλύψουµε όλα τα βασικά µαθήµατα, επιβεβαιώνοντας ξανά και ξανά ότι, µεταφορικά, οι φίλοι χωράνε σε όλα και γράφουν σε όλα τα µαθήµατα της ζωής µας. Και στη «Γλώσσα» που, άµα πάρει µπρος, δεν σταµατάει και ποιος µας ξεπλένει, και στη «Χηµεία» που είχες ή έχεις µε πρώην, νυν, φίλους και οχτρούς, και σε όλα τα βιολογικά µας θέλω και δεν θέλω.
Κανείς δεν υποτιµά την αξία της κλασικής οικογένειας και κανείς δεν αµφισβητεί ότι υπάρχουν γονείς, αδέρφια και συγγενείς που είναι σπουδαία, θετικά και υγιέστατα πρότυπα. Αλλά οι φίλοι µας είναι οι επιλογές µας, είναι ο καθρέφτης µας, είναι η πορεία µας, η ασφάλειά µας. Είναι η µεγαλύτερη µας προίκα, που δεν µας δόθηκε από πουθενά, αλλά τη «χτίσαµε» µέρα-µέρα, γέλιο-γέλιο, δάκρυ-δάκρυ…