Ρουτινιάρικα Χριστούγεννα…

Κάνοντας ζάπινγκ από τον καναπέ µου, πέφτω πάνω στη διαφήµιση γνωστού πολυκαταστήµατος, η οποία κάθε χρόνο µετράει αντίστροφα τις µέρες για τα Χριστούγεννα. Την παρακολουθώ µε απάθεια. Χριστούγεννα; Πότε; Πώς…; 

Θυµάµαι πριν µερικά χρόνια που, όταν πετύχαινα τη συγκεκριµένη διαφήµιση, ένιωθα πάντα έναν αδιόρατο ενθουσιασµό. Όχι τόσο για τις διακοπές που πλησίαζαν ή για τα δώρα και τις επικές εξόδους των γιορτών, όσο για την «ατµόσφαιρα»:

Για τη χαρά τού να κατεβάσεις το δέντρο από το πατάρι, και να το στολίσεις απολαµβάνοντας κάθε δευτερόλεπτο της διαδικασίας – κι ας σου έχει γεµίσει το παρκέ µε φυλλαράκια και στρας από τα στολίδια που αποσυντίθενται κάθε χρόνο αργά και σταθερά.

Για τη ζεστασιά που νιώθεις βαθιά µέσα σου όταν µαζεύεται η οικογένεια και οι φίλοι γύρω από το γιορτινό τραπέζι, µε γέλια και πειράγµατα – κι ας σε κουράζει εκείνος ο θείος που πάντα φέρνει τη συζήτηση στα πολιτικά ή η ξαδέλφη που κάθε φορά προσπαθεί να σε «ψαρέψει» για να µάθει τα προσωπικά σου.

Στο πρόγραµµα είναι κι αυτή η επαναλαµβανόµενη ρουτίνα. Δεν γίνονται Χριστούγεννα χωρίς αυτήν. Γιατί προϋποθέτει ότι είναι όλοι εκεί. Προϋποθέτει µια επανάληψη προσώπων και συζητήσεων που συνθέτουν την εικόνα των Χριστουγέννων των προηγούµενων χρόνων. Των προσωπικών σου Χριστουγέννων.

Μια παλιά µου συµµαθήτρια πόσταρε πριν µερικά χρόνια ένα βίντεο από την εποχή του Γυµνασίου, όταν είχαµε στηθεί σε κεντρική πλατεία της πόλης για να τραγουδήσουµε τα κάλαντα. Το έβλεπες στα πρόσωπά µας: αυτή την ανεµελιά, αυτή τη σιγουριά ότι, γυρνώντας στο σπίτι, θα σε περιµένει η γιαγιά για να σου βάλει να φας, οι γονείς θα γυρίσουν λίγο αργότερα από τη δουλειά, ο αδελφός σου θα είναι εκεί, κλεισµένος στο δωµάτιό του, η κολλητή σου θα περάσει το απόγευµα για να πάτε βόλτα στη γειτονιά.

Συνειδητοποιώ πόσο µου λείπουν τα χρόνια που όλα ήταν τόσο… δεδοµένα. Τότε που δεν χρειαζόταν να ανησυχήσεις για το αν, βγαίνοντας οι άνθρωποι που αγαπάς, κυκλοφόρησαν σε µέρος µε συνωστισµό, αν φορούσαν σωστά τη µάσκα τους, αν κάνει εσύ να τους πλησιάσεις, αν την επόµενη φορά που θα θελήσεις να τους δεις, θα µπορείς πράγµατι…

Η πανδηµία καταπατά ένα βασικό µας δικαίωµα: Το δικαίωµά µας να ρουτινιάσουµε ξέγνοιαστα. Να θυµώσουµε µε τον θείο Μήτσο και τα πολιτικά του «πιστεύω», επειδή θα ξέρουµε ότι και του χρόνου θα είναι εκεί να µας πει τα ίδια. Να αγχωθούµε που δεν έχουµε χρόνο να ψωνίσουµε δώρα για 15 διαφορετικούς ανθρώπους, επειδή θα είµαστε βέβαιοι ότι και οι 15 θα είναι παρόντες στο ρεβεγιόν. Να απελπιστούµε (ενώ τρώµε τον τρίτο κουραµπιέ) που µας σφίγγει το παντελόνι απ’ το πολύ φαΐ, επειδή τα κιλά µας θα είναι το βασικότερο θέµα υγείας που µας απασχολεί.

«Καλά ρουτινιάρικα Χριστούγεννα» θα ευχηθώ, λοιπόν. Και όσο πιο ρουτινιάρικα, τόσο πιο καλά.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr