Ο ίσιος υπνόσακος

Τον είδα πρώτη φορά πριν τέσσερις µέρες. Είχα βγει στο µπαλκόνι, βράδυ αργά, να απλώσω τα ρούχα απ’ το πλυντήριο. Είχε στρώσει έναν υπνόσακο στο απέναντι πεζοδρόµιο, όσο πιο ίσια γινόταν, δύο φορές το τσέκαρε, και προσπαθούσε να «συγυρίσει» δίπλα δύο µεγάλες σακούλες – όλα του τα υπάρχοντα.

Δεν µε πήρε είδηση που τον παρατηρούσα από λίγους ορόφους πιο πάνω, δεν ανάβω ποτέ φως στη βεράντα. Κι έτσι, πιστεύοντας ότι ήταν απολύτως µόνος και «αθέατος», άρχισε να ισιώνει τα ρούχα του και να φτιάχνει το µάλλινο σκουφί του (κι ας είχε 20 βαθµούς, µία η ώρα το βράδυ), λες κι ήθελε να είναι περιποιηµένος για τους λιγοστούς περαστικούς που θα τον προσπερνούσαν βιαστικά. Έτσι, για την περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε να γυρίσει το κεφάλι και να τον κοιτάξει. Ας ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής.

Το επόµενο βράδυ τον θυµήθηκα. Βγήκα όσο πιο αθόρυβα µπορούσα στο µπαλκόνι για να κοιτάξω. Ήταν εκεί. Την ίδια ώρα, στο ίδιο σηµείο, το ίδιο «συγυρισµένος». Το ίδιο αξιοπρεπής.

Πώς κατέληξε, άραγε, να ζει στον δρόµο; Υπήρχε κανείς να νοιάζεται γι’ αυτόν;

Θα µπορούσε ποτέ να βρεθώ εγώ στη θέση του;

Δεν βιάζοµαι να απαντήσω. Η αστεγία δεν είναι πάντα κυριολεκτική. Μπορεί να είναι και µεταφορική. Μπορεί να έχεις το σπίτι σου, να έχεις ανθρώπους γύρω σου, αλλά µέσα σου να είσαι «φτωχός», συναισθηµατικά περιπλανώµενος και, λαχταρώντας να βρεις µια πραγµατική εστία, να ξεγελάς τον εαυτό σου µε ηµίµετρα – πρόχειρους «υπνόσακους» που παλεύεις να στρώσεις ίσια, για να δείχνεις και να νιώθεις αξιοπρεπής.

Θα µου πεις, κανείς δεν βρίσκεται τυχαία «στον δρόµο». Κυριολεκτικά ή µεταφορικά. Θέλει «προσπάθεια». Παίζουν ρόλο και οι λάθος επιλογές, οι λάθος συνθήκες, οι λάθος άνθρωποι δίπλα σου… Είναι, όµως, πάντα εύκολο να διακρίνεις τι είναι «λάθος» για σένα; Τι µπορεί να σε κρατάει πίσω ή να σε σπρώχνει µπροστά, ντουγρού στον γκρεµό; Κι ακόµα κι αν καταφέρεις να το εντοπίσεις, είσαι έτοιµος να αναγνωρίσεις την ευθύνη σου;

Είµαστε οι επιλογές µας. Είτε εκείνες που κάναµε ελεύθερα, είτε εκείνες που κάναµε αναγκαστικά. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται.

Ναι, µπορεί οι συγκυρίες, το κακό timing, ακόµα και η τύχη να παίξουν τον ρόλο τους. Αλλά, σε τελική ανάλυση, εµείς έχουµε την ευθύνη τού να ζήσουµε όπως ταιριάζει στα «θέλω» µας, τού να παλέψουµε για τα όνειρά µας (ασχέτως τελικού αποτελέσµατος), τού να µην αφεθούµε στη µοίρα µας και να ψάξουµε για εναλλακτικές, τού να αναγνωρίσουµε τα λάθη µας και να προσπαθήσουµε να τα διορθώσουµε. Ακόµα κι αν µας πάρει χρόνο…

Προχθές το βράδυ τον ξαναείδα. Άπλωσε ίσια τον υπνόσακό του, «συγύρισε» τις σακούλες του και βολεύτηκε εκεί, στο πεζοδρόµιο, διαβάζοντας ένα βιβλίο. Τελικά, οι άνθρωποι δεν είµαστε και τόσο διαφορετικοί, ασχέτως εξωτερικών συνθηκών.

Πήγα στο δωµάτιό µου, πήρα το βιβλίο µου, άνοιξα το παράθυρο και κάθισα εκεί, δίπλα. Έτσι, για να είµαι σε «ανοιχτή επικοινωνία» µαζί του. Μήπως, µε έναν αδιόρατο τρόπο, του «εκπέµψω» το µήνυµα ότι έχει παρέα.

Κοιµήθηκα µε το παράθυρο ανοιχτό.

Χθες, γυρίζοντας αργά στο σπίτι το βράδυ, αποφάσισα ότι θα του µιλήσω. Να του πω, έστω, δυο κουβέντες, να τον ρωτήσω αν χρειάζεται κάτι. Αλλά δεν ήταν πια εκεί.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr