«Τι είναι προτιµότερο, κατά τη γνώµη σου: Να είσαι δυστυχισµένος χωρίς λεφτά, καθισµένος σε ένα παγκάκι να ατενίζεις τη θάλασσα; Ή να είσαι δυστυχισµένος µε λεφτά, καθισµένος δίπλα σε µία πισίνα, σε µια πολυτελή βίλα;», µε ρώτησε κάποτε ένας φίλος. «Εεεε… µε λεφτά, στην πισίνα! Τουλάχιστον θα είµαι δυστυχισµένη µε στυλ!», απάντησα γελώντας.
Με κοίταξε σοβαρός:
«Κι όµως, όχι. Γιατί αν είσαι δυστυχισµένος στο παγκάκι χωρίς λεφτά, έχεις περιθώριο να κοιτάξεις ψηλότερα. Έχεις κάπου καλύτερα να στοχεύσεις και, αν το θελήσεις, να κινητοποιηθείς και να καλυτερεύσεις τη ζωή σου. Αν είσαι δυστυχισµένος δίπλα στην πισίνα, µε λεφτά στην τσέπη και την αυτοκινητάρα παρκαρισµένη απ’ έξω, είσαι ήδη ψηλά. Τι έχεις να περιµένεις; Οποιαδήποτε αλλαγή θα είναι µόνο προς τα πίσω. ∆εν υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο να σε κρατάει “ζωντανό”».
Από τότε, τη σκέφτηκα πολλές φορές αυτή την κουβέντα. Το παν είναι να υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ουσιαστικά καλύτερο, όµως. Όχι απλά κι άλλα ευρώ στην τσέπη.
Άντε και τα απέκτησες, άντε και κυκλοφορείς πια φορώντας µόνο επώνυµα ρούχα, άντε κι έκλεισες διακοπές σε πανάκριβο ξενοδοχείο σε κοσµοπολίτικο νησί, ανεβάζοντας συνεχώς stories για να δείξεις τι ζωάρα κάνεις… Θα νιώσεις καλά για λίγο – δύο µέρες; Μια βδοµάδα; Ένα µήνα; Μετά, όµως;
Θα µου πείτε «όσα δεν φτάνει η αλεπού…». Ίσως.
Αλλά δεν µπορώ να µην τα σκεφτώ όλα αυτά, βλέποντας από την αρχή του καλοκαιριού εικόνες απείρου κάλλους στα social. Εικόνες υπερπολυτελών διακοπών, πολύ µακρινών από τη µέση πραγµατικότητα. Εικόνες που αισθάνοµαι να µ’ επηρεάζουν – γιατί αυτό είναι το θέµα. Και να µ’ επηρεάζουν, χωρίς να είµαι καν το παράδειγµα του τύπου στο παγκάκι. Αλλά…
…Αλλά γιατί να χρειάζεται να αποδείξουµε σε τρίτους –γνωστούς και αγνώστους– ότι είµαστε, ντε και καλά, ευτυχισµένοι; Ότι περνάµε τέλεια; Και, κατά προτίµηση, πλάι σε µια πολυτελή πισίνα, σε ένα ακριβό κατάλυµα; Είναι τα πολλά λεφτά µονάδα µέτρησης της ευτυχίας; Φαινοµενικά, ναι, για πολλούς. Ουσιαστικά, όµως;
Το καλοκαίρι δεν σηµαίνει απαραίτητα «πολυτέλεια». Είναι νύχτες στην αυλή µε σβηστά τα φώτα, να ακούς τα τζιτζίκια. Είναι ατέλειωτες ώρες στην παραλία µε ένα καφέ, άντε και µια µπύρα, και µετά µεζεδάκια σε ταβερνούλα. Είναι θερινά σινεµά, κάτω από τα αστέρια, µε πορτοκαλάδα και ποπ κορν.
Είτε χύµα, κάτω στην άµµο, πίνοντας αυτοσχέδιο φραπεδάκι, αγορασµένο από το διπλανό παρακµιακό µίνι µάρκετ, είτε σε πλαστική καρεκλίτσα σε κάποια παραλιακή καντίνα, είτε δίπλα στην πισίνα µε ποτάρα κάνοντας «το κοµµάτι σου»… αυτό που έχει σηµασία είναι να χαµογελά η ψυχή σου. Να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς, να είσαι ήρεµος µέσα σου, συµφιλιωµένος µε την όποια κατάστασή σου και να απολαµβάνεις τις στιγµές. Αυτό, ευτυχώς, δεν αγοράζεται.
Κι αν τύχει να είσαι εκείνος ο δυστυχής τύπος στο παγκάκι… ε, φιλοσόφησέ το. Εσύ τουλάχιστον µπορείς να ονειρευτείς. Κι αυτό είναι ίσως το πολυτιµότερο όλων.
Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr