Πόσο εύκολο είναι να απαλλαγείς από όλα αυτά τα «βάρη» που σέρνεις µαζί σε όλη σου τη ζωή; Χωρίς να αντιλαµβάνεσαι καν, πολλές φορές, ότι τα κουβαλάς. Συµπεριφορές που σε πλήγωσαν σηµαδεύοντας την ψυχή σου, λόγια που ποτέ δεν κατάφερες να πεις, µυστικά που κράτησες, συναισθήµατα που καταπίεσες…
Είναι σχεδόν εντυπωσιακό το πόσο µεγάλο ποσοστό του τρόπου µε τον οποίο λειτουργούµε σήµερα, οφείλεται σ’ αυτά τα συναισθηµατικά «σκουπίδια» τού χτες. Αυτά τρέφουν τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα συµπλέγµατά µας. Αυτά µας καθορίζουν – ή, τουλάχιστον, αφήνουµε εµείς να µας καθορίζουν…
«Υπάρχουν και πράγµατα που χρειάζεται να τα πετάξεις ενώ είναι δύσκολο, χρειάζεται πολύς αγώνας και ψυχολογική προετοιµασία. Αλλά αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι συνθήκες, και χρειάζεται κάποια πράγµατα να τα αφήσεις πίσω για να πας παρακάτω», µου λέει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη στη συνέντευξη αυτού του τεύχους.
Τα ερωτήµατα εδώ είναι δύο: Πρώτον, είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις αυτά τα «βαρίδια» από τα οποία χρειάζεται να ξαλαφρώσεις; Και δεύτερον, και ίσως κυριότερο: Θέλεις όντως να τα πετάξεις; Τολµάς;
Αισθάνοµαι ότι αυτό το «αυτο-µαστίγωµα» είναι βαθιά ριζωµένο στην ανθρώπινη φύση, πιο βαθιά κι από την ανάγκη για αλλαγή και εξέλιξη. Μας κάνει να αισθανόµαστε, µε ένα νοσηρό τρόπο, ασφαλείς. Είναι το άλλοθί µας για όσα δεν τολµήσαµε να κάνουµε. Το «πάω παρακάτω» είναι κάτι άγνωστο, δεν ξέρεις ούτε τι να περιµένεις, ούτε αν αυτό το «παρακάτω» θα είναι όντως καλύτερο – κι αυτό είναι που το κάνει τόσο τροµακτικό.
Ωραίες οι θεωρίες περί αλλαγής, αλλά… είµαι διατεθειµένος να πληρώσω το τίµηµα;
Είµαι διατεθειµένος να φύγω από µια τοξική σχέση που, ναι µεν θα µε απελευθερώσει, αλλά θα µε αφήσει να προχωράω µόνος; Είµαι διατεθειµένος να αποµακρύνω εκείνο τον φίλο που µονίµως µε υποτιµά και µου φορτώνει τα προβλήµατά του; Είµαι διατεθειµένος να κοιτάξω κατάµατα τις ανασφάλειές µου και να εκφράσω ανοιχτά τα «θέλω» µου, σβήνοντας από το µυαλό µου εκείνη την κασέτα που παίζει ακατάπαυστα τη φράση «Μη δίνεις δικαιώµατα»;
Ίσως γι’ αυτό τόσος κόσµος κάνει πλέον ψυχοθεραπεία, τι να πω… Πιο τακτικά πάνε πια οι άνθρωποι σε ψυχοθεραπευτή, παρά σε παθολόγο για γενικό check-up. Πραγµατική ανάγκη για όλους όντως ή και λίγο… µόδα τα τελευταία χρόνια; (Άλλη µεγάλη συζήτηση αυτή…)
Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι «έχουµε θέµατα». Όλοι, ανεξαιρέτως. Μικρά ή µεγάλα βάρη που δεν µας επιτρέπουν να πάµε παρακάτω, ή µας αφήνουν να κάνουµε µόνο πέντε βήµατα µπροστά, ενώ θα µπορούσαµε να κάνουµε δέκα.
Το πρώτο και βασικότερο βήµα είναι η αναγνώρισή τους – µε τον ρυθµό που έχει και αντέχει ο καθένας. Διότι υπάρχει τέτοια µαυρίλα γύρω µας που, ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο ελεύθερο χώρο έχουµε ακόµα στην ψυχή µας για να τη χωρέσουµε. Ήδη ταξιδεύουµε µε «υπέρβαρο», θα σκιστεί η αποσκευή. Πρέπει κάπως να αυτο-βοηθηθούµε. Ας κάνουµε, για αρχή, την ενδοσκόπησή µας, µπας και µπορέσουµε να προχωρήσουµε κάποτε και στο ξεκαθάρισµα.
Πώς το λέει η Ελεωνόρα, να δεις…
«Πέταξα δέκα σακούλες πράγµατα / ξεθωριασµένα θαύµατα / προπέρσινα φιλιά. / Πέταξα χαµένα µεροκάµατα / Ζωή σ’ είδα κατάµατα / και στ’ άγρια χαράµατα / έσβησα τα παλιά…».
Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr