«Όταν ήµουν 5 ετών, η µητέρα µου πάντα µου έλεγε πως η ευτυχία είναι το νόηµα της ζωής. Όταν πήγα στο σχολείο, µε ρώτησαν τι θα ήθελα να γίνω όταν µεγαλώσω. Έγραψα “ευτυχισµένος”. Μου είπαν ότι δεν κατάλαβα την εργασία, κι εγώ τους είπα ότι δεν κατάλαβαν τη ζωή».
Αυτά τα λόγια αποδίδονται στον Τζον Λένον – τα ‘χει πει, δεν τα ‘χει πει, ποιος ξέρει… Τα πέτυχα πριν µερικές µέρες (για 200ή φορά) σε ανάρτηση στα social media, και αναρωτήθηκα (για 200ή φορά) τι να βασάνιζε, άραγε, τον φίλο που τα ανάρτησε.
Την περασµένη άνοιξη, όταν η πανδηµία µάς “ξάφνιασε” κλείνοντάς µας όλους στο σπίτι, οι ειδικοί έσπευσαν να τονίσουν ότι ο εγκλεισµός και η αποχή από την καθηµερινότητά µας θα ευνοούσαν σε µεγάλο βαθµό την εµφάνιση κατάθλιψης, µελαγχολίας, εσωστρέφειας – δυστυχίας. Κι όµως, παρακολουθώντας τους τίτλους των ειδήσεων των τελευταίων ηµερών, διαπιστώνω ότι µια αποχή για ένα διάστηµα από την “κανονικότητά” µας ίσως και να καθίσταται, τελικά, σωτήρια για τον ψυχισµό µας. Κι αυτό, διότι µας δίνει την ευκαιρία να “αποτοξινωθούµε” από όσα µας δηλητηριάζουν αργά και αθόρυβα – είτε στη δουλειά, είτε στις παρέες, ακόµα και στην οικογένεια.
Τα νοσηρά γεγονότα που είδαν το φως της δηµοσιότητας, ήρθαν να αποκαλύψουν ότι ζούµε µια καθηµερινότητα, στην οποία η –όποια– παρενόχληση από “ανωτέρους” τείνει να θεωρείται αναµενόµενη, έως και “φυσιολογική”Ø η αποσιώπηση εγκληµάτων λόγω φόβου και ανασφάλειας (εκ µέρους των θυµάτων) ή λόγω αδιαφορίας και ασφάλειας (εκ µέρους του περιγύρου) αποτελεί σιωπηρή συµφωνία µεταξύ γνωριζόντωνØ ένας αγώνας για το κοινό καλό, αντί να ενώνει έναν κλάδο, χωρίζει συναδέλφους σε στρατόπεδαØ η αποκαθήλωση “ανθρώπων – συµβόλων επιτυχίας” επιβεβαιώνει ξεκάθαρα την ύπαρξη µιας κοινωνίας διακρίσεων, η οποία στέκεται αµήχανη µπροστά σε θέµατα όπως η ελευθερία έκφρασης σεξουαλικού προσανατολισµού…
Πόσοι άνθρωποι, οι οποίοι κινούνται καθηµερινά µέσα σε ένα τέτοιο τοξικό περιβάλλον, µπορούν να νιώσουν πραγµατικά ευτυχισµένοι;
Πίστευα ότι στο επετειακό τεύχος για τα πέντε χρόνια του “Plan Be” θα είχα κάτι πιο ευχάριστο και “πολύχρωµο” να γράψω. Παρόλα αυτά, όλα τα παραπάνω, όσο κι αν συµβαδίζουν µε τους προβληµατισµούς της εποχής, δεν µειώνουν πουθενά την αξία της γιορτής. Κι αυτό, διότι η οµάδα πίσω από το περιοδικό, σε αντίθεση µε τη µαυρίλα της επικαιρότητας, είναι για µένα ένας λόγος να θέλω να βγω από την καραντίνα και να ξανασυναντηθώ, επιτέλους, µε ανθρώπους µε τους οποίους χαίροµαι να συνεργάζοµαι: ταλαντούχους, δηµιουργικούς, συνεργάσιµους, µη τοξικούς. Μα δεν θα µπορούσε να προκύψει αλλιώς ένα αποτέλεσµα που να σε κάνει να νιώθεις περήφανος. Κι εµείς νιώθουµε πραγµατικά περήφανοι γι’ αυτό το περιοδικό.
Μιλώντας λοιπόν για “ευτυχία”, θα έλεγα ότι, για µένα, εν µέρει σχετίζεται και µε την τύχη να συµµετέχω σ’ αυτή τη φοβερή οµάδα. Κι ας το έλεγε µε λίγο πιο ευρεία έννοια ο Μέγας Λένον, εγώ το προσάρµοσα στα µέτρα µου. Σόρρυ, Τζον.
m.lysandrou@tpb.gr