Βεντέτα

Σαν άνοιξα τηλεόραση, µου ήρθε µία ζάλη
γιατί παρα-µπερδεύτηκα, ποιο να ‘ναι το κανάλι
που καηµούς έχει πολλούς και σίριαλ µε στιλέτα,
που ζωντανός δεν έµεινε ούτ’ ένας στη βεντέτα
(δικό µου)

∆εν γινόταν να µη σχολιάσω αυτή τη βεντετο-φρενίτιδα που κατέλαβε φέτος την ελληνική τηλεόραση. Τι έχθρες, τι σκοτωµοί, τι απαγορευµένα πάθη… Αχ, αυτά τα απαγορευµένα πάθη…

Αναρωτιέµαι τι ακριβώς να είναι εκείνο που συγκινεί τον τίµιο µέσο Έλληνα τηλεθεατή, κάνοντάς τον να στήνεται µπροστά στην οθόνη του κάθε βράδυ στις 9, για να παρακολουθήσει έριδες µεταξύ οικογενειών, σκληροπυρηνικούς πρωταγωνιστές και πιστολίδι α λα Ταραντίνο.

Τελικά κατέληξα σε ένα και µόνο συµπέρασµα: δεν µας ενδιαφέρουν τόσο οι βεντέτες αυτές καθ’ εαυτές. Μας ενδιαφέρουν κυρίως οι ανεκπλήρωτες ιστορίες αγάπης που ανθίζουν µέσα σ’ αυτές τις βεντέτες: Ο Αστέρης µε την Αργυρώ, ο Μαθιός µε τη Βασιλική, ο Στάθης µε την Ιουλία, ο Φίλιππος µε την (άλλη) Βασιλική…

Νοµίζω ότι, µετά από 1,5 χρόνο µεγάλης ψυχολογικής κόπωσης, το «µέσα µας» είχε ανάγκη από κάτι έντονο για να ταρακουνηθεί. Καλές οι κωµωδίες, καλά τα ριάλιτι (ε, έχουν κι αυτά το κοινό τους…), αλλά πλέον τα βλέπουµε λίγο «χλιαρά». Εµάς άλλα ζητεί η ψυχή µας, γι’ άλλα κλαίει. Θέλει να βρει κάτι για να ταυτιστεί, για να παραµυθιαστεί…

Αυτό δεν θα µπορούσε να το βρει σε ένα απαγορευµένο love story που διαδραµατίζεται, ας πούµε, σε µια µεγάλη εταιρεία ή σε ένα αστικό περιβάλλον (τα είδαµε και τα αστικά περιβάλλοντα τόσους µήνες: εµείς, οι τοίχοι και τα social. ∆εν είναι ζωή αυτή, αγάπη µου…).

Όχι. Μόνο µια δυνατή ιστορία θα µπορούσε να µας «ξεκουνήσει», µια ιστορία µακριά από τη δική µας πραγµατικότητα: σε µικρά µέρη µε αυστηρές κλειστές κοινωνίες, µε σκληροτράχηλους ανθρώπους και τον φόβο της «ατίµωσης» να πλανάται στην ατµόσφαιρα.

Είχε ενδιαφέρον µια συζήτηση που είχα πρόσφατα µε ένα συνάδελφο, ο οποίος υποστήριζε ότι οι «Άγριες Μέλισσες» ενδεχοµένως να έχουν χάσει µέρος του κοινού τους γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: Επειδή εστίασαν περισσότερο σε πολιτικά γεγονότα, βάζοντας σε δεύτερη µοίρα τις µεγάλες, ανεκπλήρωτες, ιστορίες αγάπης. Οι ήρωες, που τους «πονέσαµε» πέρυσι σαν να ήταν δικοί µας άνθρωποι, φέτος δείχνουν να έχουν παραιτηθεί από όσα έκαιγαν την καρδιά τους (και τη δική µας µαζί): Κωνσταντής – ∆ρόσω, Μελέτης – Πηνελόπη (τουλάχιστον µέχρι νεωτέρας…).

Πιο ρεαλιστική αυτή η εξέλιξη; Ίσως. Εµείς, όµως, δεν θέλουµε άλλο ρεαλισµό. Έχουµε ανάγκη το παραµύθι, το καρδιοχτύπι, την ταλαιπώρια…

Όλες οι απαντήσεις είναι εκεί. Αρκεί ν’ ακούσει κανείς τα τραγούδια των τίτλων:

Αυτό το µίσος µόνο µ’ έρωτα περνάει / έτσι γεννιέται η ελπίδα κι ο σασµός

Εγώ σου χάρισα το φως µου, κι εσύ τα ύστερα του κόσµου / εγώ µια αγάπη σαν ποτάµι, εσύ τ’ αγκάθινο στεφάνι

Να σε µισήσω είν’ αργά, αέρας µε δροσολογά / µε κυνηγούν οι µέλισσες, κι εσύ που δεν µε θέλησες…

Αχ.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr