Ψάχνοντας εκείνο το χαμένο «Μαζί»… Αυτός, αυτή και ο ψυχολόγος

Σίγουρα όλοι έχουμε βρεθεί σε έναν γάμο κάποιου μέλους της οικογένειας, ενός φίλου, ενός γνωστού. Και σίγουρα έχουμε βρεθεί στο κάδρο της φωτογραφίας με τον γαμπρό και τη νύφη να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, ροδοπέταλα να σκορπίζουν στον αέρα, χαμόγελα και γέλια μέσα σε μια γλυκιά ατμόσφαιρα. Όλα έδειχναν ότι το μέλλον για τους δύο τους θα είναι ανθόσπαρτο, θα ριζώσουν (άλλωστε τόσο ρύζι τους πετάξαμε), θα κάνουν παιδιά (μπορεί και όχι), δημιουργώντας τη δική τους –μικρή ή μεγάλη– ευτυχισμένη οικογένεια. Και ζήσανε αυτοί καλά… ή, μήπως, όχι; 

της Μαρίας Τσουλλόφτα

Δέκα χρόνια μετά, αυτός με το κινητό στο χέρι να βουλιάζει στον καναπέ του ύστερα από μια εξοντωτική μέρα στο γραφείο, και αυτή να τρέχει να μαζέψει το σπίτι, τα σκυλιά να γαβγίζουν για βόλτα, τα παιδιά να πεινάνε και τα νεύρα τεντωμένα, έτοιμα να εκραγούν, με κατηγορίες και φωνές, άλλοτε με βρισιές, και στις πιο δύσκολες μέρες, με απειλές του τύπου «θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω». Και, κάπου εκεί, το ρύζι έγινε λαπάς, η υπόσχεση «πάντα μαζί» εξατμίστηκε και η διάθεση για έρωτα και αγκαλίτσες με φιλάκια μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Το «ζήσανε αυτοί καλά» ξεθώριασε. Πού είναι εκείνο το ερωτευμένο ζευγάρι στη γαμήλια φωτογραφία;

Στις μέρες μας, τα διαζύγια απειλούν δραματικά με εξαφάνιση το πιο σημαντικό κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια, ενώ πολλές από τις οικογένειες που δεν διαμοιράστηκαν σε δύο σπίτια, διαβιώνουν μέσα σε ένα κλίμα δυστυχίας. Το ζευγάρι συχνά αγνοεί ή φοβάται να αντιμετωπίσει την άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Εξαντλημένο από τις προστριβές, την πίεση της καθημερινότητας, τη δυστυχία που βιώνει από τη ματαίωση για όσα δημιούργησε και τελικά αποδείχθηκαν αλλιώς από αυτά που περίμενε, δεν ξέρει πού να στραφεί για να βρει τις λύσεις για τα προβλήματά του.
Μέσα στη σύγχυση των κοινωνικών δικτύων, με τις «μαγικές συνταγές» και επιδερμικές προτάσεις που προτείνουν «δέκα τρόπους για το πώς αυτός να παραμείνει πιστός και αυτή να τονώσει το ερωτικό ενδιαφέρον», αλλά και με γνώμες και εμπειρίες φίλων και γνωστών για το πώς αυτοί βρήκαν την ευτυχία, οι δύο τους ξαπλώνουν στο κρεβάτι. Μα αυτή δεν αναγνωρίζει ποιος είναι εκείνος που κοιμάται δίπλα της, κι αυτός αναρωτιέται αν είναι εκείνη που ερωτεύτηκε…
Ώσπου, μια μέρα, τα νεύρα και τις φωνές, τη λύπη και την οργή, τα διαδέχεται το αδιέξοδο. Δεν πάει άλλο. Οι προσδοκίες, τα όνειρα και οι ελπίδες που είχε στηρίξει ο ένας στον άλλον βουλιάζουν, και οι τίτλοι τέλους είναι έτοιμοι να πέσουν με ένα λυπηρό «ήταν λάθος που έγινε»…

Από κοινού…
Χαμένο παιχνίδι ή υπάρχει ακόμα ελπίδα; Κάπου ακούνε για έναν ψυχοθεραπευτή, που ίσως τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν πρώτα τα «δικά τους» θέματα, ώστε να μπορέσουν να δουν αλλιώς και τα υπόλοιπα στη σχέση τους. Γιατί για να έρθει η αλλαγή, πρέπει να έρθει από μέσα τους. Και θέλει χρόνο και συνεχή προσπάθεια για να ριζώσει. Η συνήθεια δεν αλλάζει εύκολα.

Ο ψυχοθεραπευτής, συνοδοιπόρος με το ζευγάρι στο ταξίδι της αλλαγής, θα βοηθήσει αρχικά στη στοχοθεσία, δηλαδή στον εντοπισμό του προβλήματος που το απασχολεί, και στη συνέχεια εφαρμόζοντας συγκεκριμένες τεχνικές θα το «εκπαιδεύσει». Αρχικά θα τους παρακινήσει προς μια αρχή συνεργασίας, όπου ο καθένας από τους δύο συντρόφους δεν θα περιμένει την αλλαγή από τον άλλον, αλλά θα εστιάζει στο τι μπορεί να κάνει ο ίδιος για να βελτιώσει τη σχέση του, προχωρώντας στην αλλαγή της δικής του συμπεριφοράς και αναλαμβάνοντας έτσι τη δική του ευθύνη τόσο απέναντι στη σχέση του, όσο και απέναντι στον σύντροφό του.

Στην πορεία, ο ψυχοθεραπευτής θα επαν-εστιάσει το βλέμμα των δύο συντρόφων στα ευχάριστα στοιχεία της σχέσης τους, σε όσα τους έφεραν κοντά, και όχι σε όσα προκαλούν πόνο και δυσαρέσκεια. Με την καλλιέργεια μιας αμοιβαία θετικής συμπεριφοράς, θα χτιστεί ένα κοινό έδαφος, όπου ο κάθε σύντροφος θα νιώσει, θα κατανοήσει και θα προσπαθήσει να ικανοποιήσει, όσο γίνεται, τις ανάγκες του άλλου.
Ο ψυχοθεραπευτής θα βοηθήσει τους δύο συντρόφους να καταλάβουν πόσο ωφέλιμη είναι η ύπαρξη κοινού χρόνου, για να βρίσκονται «τα δύο τους» και να ακούνε ο ένας τον άλλον, να μιλούν με ηρεμία, δίχως… γαβγίσματα και κλάματα και φωνές και τσακωμούς, ενισχύοντας έτσι τη βάση για τη δημιουργία ενός θετικού περιβάλλοντος στη σχέση.
Με την εξάσκηση στην ουσιαστική επικοινωνία του ζευγαριού, θα προωθείται η αμοιβαία κατανόηση, η οποία, ακόμα και όταν δεν θα συμφωνούν μεταξύ τους, θα είναι βοηθητική και για την από κοινού επίλυση των προβλημάτων τους. Κι έτσι, το άγχος και η απογοήτευση, ίσως και οι ενοχές ότι «δεν χωρούν πια» στο νυφικό και το γαμπριάτικο κουστούμι, θα πάψουν να τους βασανίζουν.

Μέσα από τη συνεχή κοινή προσπάθεια, το ζευγάρι θα ανακαλύψει την αυτογνωσία που θα οδηγήσει στη συναισθηματική νοημοσύνη, τη συναισθηματική αυτορρύθμιση και την ενσυναίσθηση. Με τον καιρό, μαζί θα φέρουν την ηρεμία και το θετικό κλίμα, παίρνοντας τις κατάλληλες γι’ αυτούς αποφάσεις. Κι έτσι, σιγά-σιγά, θα έρθει ξανά το χαμόγελο και η ερωτική διάθεση. Και θα χωρέσουν στα νέα ρούχα της κοινής τους, ευτυχισμένης, συμβίωσης. Αρκεί να το προσπαθήσουν ειλικρινά και οι δύο.
Και, κάπως έτσι, το “happily ever after” μπορεί να ξαναγίνει μια πραγματικότητα γι’ αυτόν, αυτήν και τη σχέση τους.

Πηγές
Beck, A. (1996). Δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Αθήνα: εκδ. Πατάκη
Dattilio, F.M. – Padesky, C.A. (1995). Συμβουλευτική ζευγαριών. Επιμέλεια: Καλαντζή- Αζίζη, Αθήνα: εκδ. Ελληνικά Γράμματα
Guerney, B.G. (1996). Βελτίωση σχέσεων. Επιμέλεια: Χάιντς, Ε. Αθήνα: εκδ. Ελληνικά Γράμματα



Merc
Abbvie