Μαρία Λυσάνδρου
Ο Γιάννης Ταυλάς είναι μουσικός. Στην πραγματικότητα, είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής, μαέστρος, πολύ-οργανίστας, καθηγητής μουσικής και μουσικός παραγωγός, με πολύ σημαντικές συνεργασίες στο βιογραφικό του, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μπάμπης Στόκας, ο Γιάννης Κότσιρας και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Και μόνο από όλα αυτά, σου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Αν ακούσεις, δε, και το καινούργιο του album, με τον ευφάνταστο τίτλο «Τραγούδια μίας χρήσης», σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να το γνωρίσεις λίγο καλύτερα. Όπως είπαμε κι εμείς. Όπως και κάναμε.
«Τραγούδια μίας χρήσης» είναι ο τίτλος της δεύτερης «δισκογραφικής σου εργασίας», διαβάζω. Θέλω να σταθώ λίγο σ’ αυτό το «εργασίας» (και όχι «δουλειάς»). Κάτι μου λέει ότι η λέξη δεν είναι τυχαία. Κάνω λάθος;
Πολύ σωστά, στο μυαλό μου η δουλειά είναι κάτι που κάνεις υποχρεωτικά για βιοποριστικούς λόγους, εξάλλου έχει την ίδια ρίζα με τη λέξη «δουλεία». Οπότε, δεν νοιώθω ότι δουλεύω όταν δημιουργώ, νοιώθω ότι παράγω κάποιο έργο γι’ αυτό και βρίσκω πιο ταιριαστή την λέξη «εργασία».
«Αισθάνομαι ότι τα τραγούδια και γενικά η τέχνη στην εποχή μας έχει γίνει μίας χρήσης, κάτι δευτερεύον σε ένα αέναο scroll down στο κινητό», γράφεις σε ένα σημείωμά σου. Αυτό θέλω λίγο να μου το εξηγήσεις. Τι είναι εκείνο, πιστεύεις, που μας έκανε να χάσουμε αυτή την ουσιαστική επαφή μας με τη μουσική;
Η συνήθεια. Είναι φοβερό πράγμα η συνήθεια. Ο ορισμός της λέει πως είναι η συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα και, συνήθως, όχι συνειδητά. Κάποιος μπορεί να ζει σε μια άσχημη συνθήκη π.χ. κακό οικογενειακό περιβάλλον και να μην το αντιλαμβάνεται ή να μην προσπαθεί να το αλλάξει λόγω συνήθειας!
Από τη στιγμή, λοιπόν, που συνηθίσαμε να μην βάζουμε δίσκο στο πικ απ, να μην ανοίγουμε βιβλίο για πληροφορία, να μην κοπιάζουμε για ψυχαγωγία, η τέχνη μπήκε σε δεύτερη μοίρα.
Τα τραγούδια σου είναι πολύ «σημερινά» και γραμμένα με έναν ιδιαίτερα άμεσο τρόπο. Τι είναι αυτό που θα σε βάλει σε διαδικασία να γράψεις;
Μουσική μπορώ να γράψω χωρίς ιδιαίτερη αφορμή και ίσως και καθημερινά, το κάνω πλέον κάπως ασυνείδητα, μετά από τόσα χρόνια που παίζω μουσική. Ο στίχος, όμως, είναι άλλη υπόθεση. Έχω πάντα κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου όταν ξεκινάω να γράφω ένα στίχο, ξέρω ήδη τι θέλω να γράψω, για ποιο πράγμα θέλω να μιλήσω. Τώρα αυτό μπορεί να είναι το οτιδήποτε – μια ανησυχία, ένας προβληματισμός, μια φοβία, μια συγκεκριμένη κατάσταση χαράς, ένας κοινωνικός σχολιασμός, κυριολεκτικά οτιδήποτε μπορεί να γίνει τραγούδι. Και αυτό είναι το μεγαλείο του.
«Τραγούδια μίας χρήσης», λοιπόν… Αν σου ζητούσα να μου περιγράψεις αυτό το album, τι θα μου έλεγες;
Μέσα στο album μιλάω για τον θάνατο, για ρομαντισμό, για άγχος, για εγωισμό, για Πόκεμον και παγωτά, για τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Θανάση, για μόδα, για στομαχικές λειτουργίες, για τραπ, για δουλειά, για ψέματα και για σκυλιά που μιλάνε.
Στο album συμμετέχουν ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Σπύρος Γραμμένος και η Μαρία Τζόγια. Μίλησέ μου γι’ αυτές τις συνεργασίες.
Με τον Σπύρο κάναμε δύο σεζόν παρέα με τον Κωνσταντίνο Πουλή, στις παραστάσεις «Πεταμένα λεφτά» και «Έχουμε Ρεύμα». Θαυμάζω πολύ αυτό που κάνει και νομίζω ότι ήταν φυσικό επόμενο να βρεθούμε και δισκογραφικά.
Ο Φοίβος ήρθε να μας δει σε μια παράσταση και στο διάλειμμα ήρθε στα παρασκήνια και μου είπε πολύ καλά λόγια, το οποίο ήταν συγκλονιστικό για εμένα, καθώς είναι και ένας από τους τραγουδοποιούς που θαυμάζω από πάντα. Κάποια στιγμή αργότερα, του πρότεινα το τραγούδι και με στήριξε πάρα πολύ σε όλα.
Η Μαρία είναι φίλη μου. Δεν τραγουδάει επαγγελματικά, όμως το συγκεκριμένο τραγούδι θεωρώ ότι δεν υπάρχει άλλος πιο ταιριαστός να το έλεγε.
Ένας μουσικός, όπως εσύ, με τόσες σπουδές, τόσες σημαντικές συνεργασίες και συμμετοχές σε μεγάλες μουσικές παραγωγές, βλέποντας τις τόσες αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και «κατανάλωσης» της μουσικής σήμερα, μπορεί να είναι αισιόδοξος για το μέλλον – κατά πρώτον την ίδιας της μουσικής και της ποιότητάς της και, κατά δεύτερον, των ίδιων των καλλιτεχνών;
Έχουμε συνηθίσει, και κακώς! Να αντιμετωπίζουμε την μουσική με τους όρους που διαμορφώθηκε από την αρχή της δισκογραφίας, δηλαδή κάπου από το 1940 μέχρι σήμερα που βγήκε ο πρώτος δίσκος μεγάλης διάρκειας. Η μουσική υπάρχει από πάντα και συμβαδίζει με την ανθρωπότητα, έχει αλλάξει πολλές φορές ρόλο στις κοινωνίες και το πώς εκφράζεται ή καταγράφεται. Σίγουρα βρισκόμαστε σε μια ακόμα αλλαγή, το τοπίο δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιο.
Δεν χρειάζεται να μεμψιμοιρούμε, ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που πιστεύει και με το οποίο αισθάνεται καλά όσον αφορά στην τέχνη του.
Και τι γίνεται από πλευράς live εμφανίσεων;
Μετά τις εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη στον «Παπαγάλο», παρέα με τον Παντελή Κυραμαργιό, και στο «barazz» στην Αθήνα, όπου εμφανίστηκα solo, το Σάββατο 17 Ιουνίου θα παίξουμε για πρώτη φορά με τον κωμικό Πάρι Ρούπο μια καινούργια παράσταση στον «Ορφέα», στην Κυψέλη, με τίτλο «Θα γίνει άβολο». Είναι μια μουσική κομεντί.
Επιπλέον, με τον Παντελή Κυραμαργιό έχουμε προγραμματισμένες εμφανίσεις όλο το καλοκαίρι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Ακούστε τα «Τραγούδια μίας χρήσης» εδώ!