Μαρία Λυσάνδρου
_Θα ρωτήσω το πρώτο που έρχεται αυτόματα στο μυαλό κάποιου που σας βλέπει μαζί: Πόσες φορές σας πέρασαν για αδέλφια, αντί για μπαμπά και κόρη;
Χρήστος: Παλιότερα μας περνούσαν για αδέλφια. Τώρα μας περνάνε για ζευγάρι! (γέλια)
Μαρίνα: Με σαμποτάρει, κατάλαβες; (γέλια) Αν και, πλέον, μετά από τις συνεργασίες μας και τις κοινές μας εμφανίσεις, κάπως είναι γνωστή η σχέση μας, νομίζω.
Χρήστος: Αισθάνομαι τόσο όμορφα που, σ’ αυτή την ηλικία, έχω μια κόρη μεγάλη, που να μπορώ να μοιράζομαι μαζί της τα πάντα. Νιώθω τυχερός γι’ αυτό και ευγνώμων για τη σχέση που έχουμε χτίσει.
Μαρίνα: Είμαστε και λίγο σαν φιλαράκια, η αλήθεια είναι. Έχουμε και συγκεκριμένο στέκι στο Κουκάκι που βγαίνουμε οι δυο μας.
_Μαρίνα, μεγάλωσες σε μια οικογένεια αμιγώς καλλιτεχνική, με πατέρα ηθοποιό και μητέρα μουσικό. Ποιες είναι οι πρώτες μνήμες σου από ένα τέτοιο σπίτι; Ίσως κάποια έντονη εικόνα που είχες ως παιδί, η οποία σε έχει σημαδέψει…
Μαρίνα: Θυμάμαι ένα πιάνο στο σπίτι, σαββατόβραδα σε κουίντες και καλοκαίρια στην Επίδαυρο. Από τις πιο έντονες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν μια Παρασκευή, την περίοδο που έπαιζε ο μπαμπάς στο «The Producers» στο Θέατρο Αλίκη, η μαμά ήταν στην πρόβα της και δεν υπήρχε κανείς άλλος να με προσέχει, οπότε με πήρε μαζί του στο θέατρο και με έβαλε πρώτη σειρά, κέντρο. Πρέπει να ήμουν 6 χρονών. Όλος ο θίασος ήξερε ότι κάθομαι μόνη μου μπροστά και με πρόσεχαν από τη σκηνή.
Χρήστος: Εκείνη την περίοδο, όποιος καταλάβαινε ότι η Μαρίνα είναι κόρη μου, πρώτα τη ρωτούσε «Πώς σε λένε;» και μετά «Πόσο χρονών είναι ο μπαμπάς σου;».
Μαρίνα: Καλά, όχι μόνο τότε. Ακόμα με ρωτάνε!
_Διαβάζω ότι η Μαρίνα κάνει μαθήματα μουσικής από τεσσάρων χρονών. Χρήστο, υπήρχε κάτι που εσείς, ως γονείς, είδατε από νωρίς και αναγνωρίσατε την κλίση της προς τα καλλιτεχνικά;
Χρήστος: Ξεκίνησε μαθήματα στα 4. Άκουγε συνέχεια τη Μελίνα (Παιονίδου) να μελετάει, οπότε, πιστεύω, δύσκολα θα το απέφευγε. Της άρεσε πολύ. Φαινόταν ότι έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες. Υπήρχαν φορές που αυτοσχεδίαζε στο πιάνο και φανταζόταν ότι έδινε κονσέρτα! Τον πρώτο καιρό δεν ήταν τόσο… μουσική, βέβαια… (γέλια) Με τον καιρό, όμως, άρχισε να φτιάχνει μελωδίες. Να γράφει ιστορίες. Αυτές εξελίχθηκαν σε όμορφα τραγουδάκια.
_Χρήστο, έχεις παίξει σε πολλές και σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, σε επιτυχημένα τηλεοπτικά σίριαλ, αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες. Υπάρχει κάποια δουλειά που ξεχωρίζεις, η οποία να θεωρείς ότι ήταν σημαδιακή για την πορεία σου;
Μαρίνα: Πλάκα πλάκα, ούτε εμείς το έχουμε συζητήσει αυτό ποτέ.
Χρήστος: Τηλεοπτικά θεωρώ σημαδιακή τη συμμετοχή μου στο «Άκρως Οικογενειακόν» γιατί, ουσιαστικά, με αυτή τη σειρά συστήθηκα στον κόσμο. Άλλαξε η ζωή μου.
Θεατρικά, τώρα, όταν κατέβηκα πρώτη φορά στην Επίδαυρο με τους «Βατράχους» και το Εθνικό Θέατρο. Νέος ηθοποιός. Έκανα τον Ίακχο. Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που ανέβηκα στη θυμέλη, κρατώντας τις δάδες, και ένιωσα την ενέργεια του κόσμου. Είχε 12.000 θεατές. Συναισθήματα που δεν μπορώ να περιγράψω…
Μαρίνα: Το ’98 δεν ήταν αυτό;
Χρήστος: Ναι. Ένα χρόνο αφού τελείωσα τη σχολή.
_Εσύ, Μαρίνα, φαντάζομαι ότι, ως παιδί, παρακολούθησες πολλές φορές τον μπαμπά στην τηλεόραση και στο θέατρο. Υπάρχει κάποιος δικός σου αγαπημένος ρόλος του;
Μαρίνα: Νομίζω πως δεν μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω μια του δουλειά, ακριβώς επειδή παρακολουθώ όλη τη διαδικασία της – από τη στιγμή που παίρνει το χαρτί με το κείμενο στα χέρια του, μέχρι την τελευταία παράσταση, ή το τελευταίο επεισόδιο αντίστοιχα, στην τηλεόραση. Θαυμάζω πολύ το πώς καταφέρνει πάντα, στο εκάστοτε πλαίσιο, να φτάνει στην καλύτερη μορφή του εαυτού του.
Χρήστος: Η Μαρίνα, ουσιαστικά, έχει μεγαλώσει στο θέατρο. Την παίρναμε και εγώ, και η Μελίνα, στις πρόβες μας. Ήξερε πάντα όλο το έργο απ’ έξω, τα τραγούδια και τις χορογραφίες στα μιούζικαλ! (γέλια)
Μαρίνα: Ε, φυσικά! Δύσκολα παιδικά χρόνια… (γέλια)
_Κι όμως, Μαρίνα, επέλεξες να ξεκινήσεις ως μουσικός του δρόμου, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Αν σε ρωτούσα ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που πήρες από εκείνη την περίοδο, τι θα μου έλεγες;
Μαρίνα: Η Αρεοπαγίτου μού έμαθε ότι μια κιθάρα, ένα μικρόφωνο και ένα ηχείο είναι αρκετά για να επικοινωνήσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Να δημιουργηθεί μια παρέα. Εκεί. Σε έναν τυχαίο πεζόδρομο, μια ζεστή Κυριακή.
Χρήστος: Δεν έμαθες μόνο αυτό από τον πεζόδρομο. Εδώ εγώ, ως θεατής, πολλές φορές ανησυχούσα ότι θα έρθει κάποιος, π.χ. ένας αστυνομικός, και θα σου πει ότι πρέπει να σταματήσεις…
Μαρίνα: Ναι, έχει μερικές δυσκολίες ο δρόμος. Όπως επίσης το να μη βρίσκεις σποτ ελεύθερο, γιατί έχει ωραία μέρα και έχουν βγει όλοι οι μουσικοί να παίξουν κάτω από τον ήλιο. Ευτυχώς, δεν προέκυψε ποτέ θέμα με την αστυνομία. Μάλιστα, μια φορά, θυμάμαι, είχαν παρκάρει απέναντι από εκεί που τραγουδούσα και παρακολουθούσαν κανονικά ως θεατές!
Χρήστος: Θυμάμαι μια μέρα που αλλάξαμε τρία σποτ, μέχρι να καταλήξουμε σ’ εκείνο που τραγούδησε τελικά. Στο ένα θα ενοχλούσε γιατί απέναντι υπήρχε ένα μαγαζί με δική του μουσική και στο δεύτερο δεν μπορούσαμε να στήσουμε, γιατί ανήκε σε κάποιον άλλον. Πάντως, respect μεγάλο στους καλλιτέχνες του δρόμου.
Μαρίνα: Συμφωνώ κι εγώ πολύ.
_Έχω παρατηρήσει ότι και οι δυο σας έχετε πολύ καλή σχέση με τα social media. Πόσο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς αποτελεί πλέον αυτή η ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Χρήστος: Είναι πια μέρος της ζωής μας, χωρίς βέβαια να υπάρχει καμία εξάρτηση. Εμένα μ’ αρέσει το instagram, γιατί από πάντα μου άρεσε να χαζεύω φωτογραφίες.
Μαρίνα: Και στο twitter είσαι εσύ.
Χρήστος: Ναι, και το twitter το χρησιμοποιώ πολύ. Έχεις κι ένα είδος ελέγχου για το πώς παρουσιάζεται η εικόνα σου και η δουλειά σου. Στην εποχή μας είναι άκρως βοηθητικό. Η Μαρίνα έτσι ξεκίνησε την περίοδο της καραντίνας.
Μαρίνα:Για μένα ήταν μια κλειδαρότρυπα στο δωμάτιό μου. Στον εγκλεισμό ένιωθα μεγάλη ανάγκη να μοιραστώ τη μουσική μου και κομμάτια του εαυτού μου, κι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος που μπορούσα να το κάνω. Είμαι πολύ ευγνώμων που πλέον έχουμε χτίσει μια παρέα στο instagram ή στο tiktok, και έχουμε την ευκαιρία από εκεί να κλείνουμε τα «ραντεβού» μας για συναυλίες.
Χρήστος: Είναι συγκινητικό, πάντως, πώς αυτή η επικοινωνία μέσω των social ένωσε τους ανθρώπους εκείνη τη δύσκολη περίοδο. Παρατηρούσα τη Μαρίνα και αυτά τα ραντεβού της μέσω του instagram, και τον τρόπο που μαζευόντουσαν όλοι μαζί και επικοινωνούσαν με τα τραγούδια.
_Χρήστο, θεατρικά είσαι «σε αναβρασμό» αυτή την περίοδο. Έχεις πρεμιέρα στις 9 Μαΐου στο Θέατρο 104, σε ένα έργο σε σκηνοθεσία Άννας Μαρίας Παπαχαραλάμπους και με συμπρωταγωνίστρια τη Φαίη Ξυλά. Πες μου λίγα λόγια για την παράσταση…
Χρήστος: Το «Backpack» είναι ένα νεοελληνικό έργο. Στην Αθήνα τού σήμερα, ένας άνδρας βρίσκει ένα σακίδιο στο μετρό του Ευαγγελισμού όπου εργάζεται. Το παραδίδει σε μία γυναίκα. Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Το backpack, όμως, τους συνδέει με κάποιον τρόπο, και το περιεχόμενό του προκαλεί εκπλήξεις, συγκρούσεις και πολλές ανατροπές. Είναι ένα έργο με αποκαλύψεις και πολλά συναισθήματα.
Είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί συνεργάζομαι με ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ. Θα ξεκινήσω από τον συγγραφέα, τον Σπύρο Μιχαλόπουλο. Έναν ταλαντούχο άνθρωπο, που η γραφή του είναι πολύ σημερινή και με αγγίζει βαθύτατα. Τον μάθαμε θεατρικά πριν κάποια χρόνια, με το «Σεξ Λεξικόν», και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν στο μέλλον και άλλα.
Με τη Φαίη γνωριζόμαστε χρόνια. Έχουμε τελειώσει και την ίδια δραματική σχολή. Είναι η πρώτη φορά, όμως, που συνεργαζόμαστε στο θέατρο, και νιώθω ιδιαίτερη χαρά, γιατί είναι μια ηθοποιός με ομορφιά, ταλέντο με ακριβές ποιότητες και σκηνικό ήθος. Και είναι και ένας καλός, ειλικρινής και έντιμος άνθρωπος.
Η Άννα Μαρία υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης. Είναι μια έξυπνη γυναίκα με αντίληψη και ενσυναίσθηση. Είναι πολύ διαβασμένη. Έχει άποψη και αισθητική. Δημιουργεί στην πρόβα ένα πλαίσιο ασφάλειας και αγάπης, που εμείς οι ηθοποιοί το χρειαζόμαστε πάρα πολύ. Και το πιο σημαντικό, ξέρει με ποιον τρόπο θα σου βγάλει από μέσα σου αυτό που θέλει ο ρόλος. Κι επειδή είναι κι εκείνη ηθοποιός, το κάνει με έναν τρόπο που φαίνεται εύκολο. Για τον ηθοποιό δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να πηγαίνει στην πρόβα με χαρά, να αφήνει τις ανασφάλειές του στην άκρη και να αποκαλύπτει πτυχές της ψυχής του χωρίς φόβο.
Τέλος, θα συμπληρώσω ότι η Μαρίνα έχει γράψει υπέροχη μουσική, όσο αντικειμενικός μπορώ να είμαι!
Μαρίνα: Έχουμε τη δυνατότητα, μέσα από αυτό το έργο, να δούμε δύο ανθρώπους «λεπτά κεντημένους», όπως αποδίδονται από τους ηθοποιούς, και από την Άννα Μαρία φυσικά, που σκηνοθετεί την παράσταση. Είναι γλυκό και σκοτεινό ταυτόχρονα. Κάτι σαν τις ανθρώπινες σχέσεις μάλλον…
_Μαρίνα, εσύ ετοιμάζεις και ένα live στο Anodos Live Stage, μέσα στον Μάιο, με τίτλο «Η Αθήνα ξενυχτά». Μίλησέ μου γι’ αυτό: Τι θα ακούσουμε όταν έρθουμε να σε δούμε;
Μαρίνα: Είμαι πολύ χαρούμενη που ξεκινάω τα live ξανά μετά από 5 μήνες. Νοσταλγούσα όλον αυτόν τον καιρό όσα ζήσαμε στις χειμερινές και στις καλοκαιρινές συναυλίες πέρυσι.
«Η Αθήνα ξενυχτά» ξανά, λοιπόν, και αγαπιέται ακόμα περισσότερο. Αυτό θα ακούσουμε, με πολλούς τρόπους, στις 21 Μαΐου. Με καινούργια και παλιά. Κυρίως, όμως, για να αγαπιόμαστε.
_Και να φανταστώ ότι, όπως σε όλα τα live σου, την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει ο μπαμπάς. Θέλω, λοιπόν, να μου περιγράψετε αυτή τη συνεργασία σας. Πόσο εύκολο είναι να συνεργάζονται επαγγελματικά μπαμπάς και κόρη;
Μαρίνα: Είναι όλα ωραία και ρόδινα, μέχρι να αρχίσουμε να διαφωνούμε στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί ξεσπάει πυρηνικός πόλεμος! (γέλια)
Χρήστος: (γέλια) Είναι αλήθεια αυτό που λέει η Μαρίνα! Ξεκινάμε πολύ δημοκρατικά, και αρχίζει σταδιακά να ανεβαίνει η θερμοκρασία. Το αστείο είναι ότι μπορεί και οι δύο να λέμε το ίδιο πράγμα. Και στο τέλος συμφωνούμε. Έχουμε, ευτυχώς, κοινή αισθητική.
Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα περισσότερο στα live της, είναι να βγαίνει ο εαυτός της. Αυτός που ξέρω εγώ. Και είμαι χαρούμενος, γιατί βλέπω ότι το πετυχαίνει και αγαπιέται κιόλας γι’ αυτό. Ξέρεις, την πρώτη φορά που βγήκε στον πεζόδρομο, παρατηρούσα τον κόσμο που περνούσε και μετά στεκόταν για να την ακούσει. Είχα περιέργεια να δω αυτήν την επικοινωνία μέσω της μουσικής της και της αλήθειας της. Γιατί αυτό που είναι η Μαρίνα στα live της, αυτή η εικόνα και η ενέργεια, αυτό είναι και στη ζωή της.
Μαρίνα: Αν δεν δουλεύαμε μαζί, νομίζω πως πάντα κάτι θα έλειπε.
_Πέρα από τα live, τι άλλο ετοιμάζετε μαζί αυτή την περίοδο;
Μαρίνα: Τις διακοπές μας σίγουρα! (γέλια)
Χρήστος: Ναιιιιιι, διακοπές και ταξίδια! Μου έχουνε λείψει τόσο τα ταξίδια…
Photo credits: Δημήτρης Μασούρας
«Backpack», του Σπύρου Μιχαλόπουλου
Θέατρο 104 – Μάιος 2022
Σοφία: Φαίη Ξυλά, Μάριος: Χρήστος Σπανός
Σκηνοθεσία: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Σκηνικά-Κοστούμια: Νατάσσα Παπαστεργίου
Πρωτότυπη Μουσική – Μουσική Επιμέλεια: Μαρίνα Σπανού
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίλυα Εσπιαλίδου
Instagram: christosspanos
Instagram: https://www.instagram.com/marinaspanou_/