Μαρία Λυσάνδρου
Πριν από µερικά χρόνια, θυµάµαι, είχα γράψει ένα κείµενο σχετικά µε τα οφέλη του καλοκαιριού στην υγεία. Κάνοντας προηγουµένως έρευνα, είχα εντυπωσιαστεί ανακαλύπτοντας ότι το καλοκαίρι συνδέεται µε µειωµένες πιθανότητες καρδιακής προσβολής και φλεβικής θρόµβωσης, ενώ συµβάλλει στη βελτίωση των δερµατικών παθήσεων και του µυοσκελετικού συστήµατος, στην αποτοξίνωση του οργανισµού… Όλα τα είχα γράψει.
Τώρα, όµως, συνειδητοποιώ ότι είχα παραλείψει κάτι σηµαντικό: την ευεργετική του δράση στην ψυχική υγεία.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το καλοκαίρι δεν είναι µόνο ήλιος, παραλία, ταξίδια, διασκέδαση και διακοπές. Το καλοκαίρι είναι, κυρίως, ένα ολόκληρο σύµπαν παιδικών αναµνήσεων, γεύσεων, αρωµάτων, γιαγιαδίστικων φαγητών στο χωριό, υποσχέσεων για αγάπες που θα κρατούσαν «για πάντα», απογοητεύσεων… Κι αυτό είναι που το κάνει τόσο θεραπευτικό.
Κάθε χρόνο, έστω και φευγαλέα, κάποια από όλες αυτές τις αναµνήσεις θα περάσει απ’ το µυαλό σου – είτε ξαπλώνοντας ένα «ιδρωµένο» αυγουστιάτικο µεσηµέρι κάτω από µια κληµαταριά, είτε ατενίζοντας τη θάλασσα ένα βράδυ, καθισµένος σε ένα νησιωτικό µπαλκονάκι. Κι είναι αυτή µια νοσταλγία που, µε ένα µαγικό τρόπο, ηρεµεί αυτόµατα την ψυχή σου.
Το καλοκαίρι, λοιπόν, δεν είναι απλά µια εποχή. Είναι το καλύτερο γιατρικό για το σώµα και την ψυχή – µη συνταγογραφούµενο (αν και, για τους Βορειοευρωπαίους, το ελληνικό καλοκαίρι συνιστάται από γιατρό κανονικά). Και, κυρίως, δωρεάν.
Έτσι κι αλλιώς, σε περίπτωση κοστολόγησης, κανείς δεν θα ήταν σε θέση να τ’ αγοράσει. Ακριβώς επειδή είναι ανεκτίµητο: Κοστολογούνται τα γέλια και τα τραγούδια µε τους φίλους σε µια παραλία, µε µπύρες, πατατάκια και µια playlist να παίζει στο βάθος; Κοστολογείται ένα καλοκαιρινό βράδυ στον Λυκαβηττό, µε ολόκληρη την πόλη «πιάτο»; Μια ανάβαση µέχρι εκείνο το κατάλευκο εκκλησάκι, σε ένα βράχο σ’ ένα νησί του Αιγαίου, µε το απέραντο γαλάζιο από κάτω ως θεϊκή σφραγίδα της ιερότητας του χώρου; Ένα βράδυ στην Επίδαυρο, παρακολουθώντας µια παράσταση και απορροφώντας µε κάθε πόρο του δέρµατός σου τη µαγική ενέργεια του αρχαίου θεάτρου;
Η δε λήψη της… αγωγής δεν έχει ανάγκη από φύλλο οδηγιών. Το µόνο που χρειάζεται είναι να κλείσεις τα µάτια σου, να πάρεις µια βαθιά ανάσα και να «µυρίσεις» στον αέρα το αλάτι της θάλασσας αν είσαι σε παραλία, τη µυρωδιά των δέντρων αν είσαι σε βουνό, τα ψάρια στη σχάρα και το ούζο αν είσαι σε ταβερνάκι, τα αρώµατα των κοριτσιών και των αγοριών που ζητούν να ζήσουν τη δική τους καλοκαιρινή περιπέτεια, αν είσαι σε ένα ανοιχτό κλαµπάκι.
Φέτος ας µην γκρινιάξουµε για τα «στραβά» των διακοπών – τα ακριβά ακτοπλοϊκά, τον συνωστισµό στις παραλίες, τα κουνούπια, τον καύσωνα, τα λεφτά µας που είναι µετρηµένα…
Κι αν οι «καταπληκτικές διακοπές» των άλλων στα social media µας «ρίχνουν», ας εκµεταλλευτούµε την ευκαιρία να κάνουµε αποτοξίνωση από τα κοινωνικά δίκτυα. Για καλό θα είναι!
Ας αφεθούµε στο καλοκαίρι, κι ας ζήσουµε το «θαύµα». Οφείλουµε, κάποια στιγµή, να φροντίσουµε τον εαυτό µας, να αφήσουµε το «µέσα» µας να αποφορτιστεί, να αναπνεύσει. Μόνο εµείς ξέρουµε πόσο το έχουµε ανάγκη. Και δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία να «θεραπευτούµε» από αυτή.