Μαρία Λυσάνδρου
Είναι τέλος Ιουλίου. Είμαι στο γραφείο και από πάνω περνάνε ξυστά (κυριολεκτικά) πυροσβεστικά Canadair, περιπολώντας στην περιοχή. Τα βλέπω να κάνουν κύκλους – σαν τεράστια κοκκινοκίτρινα μεταλλικά έντομα του Μέλλοντος, προκαλώντας σου περισσότερο ταραχή, παρά αίσθημα ασφάλειας, έτσι όπως σε γυροφέρνουν. Κι όμως, πλέον είναι τόσο «ταιριαστά» με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που, παρά την ταραχή, δεν σου προκαλούν καμιά εντύπωση.
Πότε ακριβώς έγιναν οι φωτιές η πρώτη μας σκέψη στο άκουσμα της λέξης «καλοκαίρι»; Και, μάλιστα, τόσο ισχυρή σκέψη, που έχουν εκτοπίσει με ευκολία την –ασυναγώνιστη κάποτε για την εποχή– σκέψη των διακοπών;
Προφανώς και μας απασχολεί σε ποιο μέρος θα κλείσουμε για διακοπές, με ποια παρέα, για πόσες μέρες. Προφανώς και περιμένουμε την καλοκαιρινή ανάπαυλα σαν μάννα εξ ουρανού, να μας λυτρώσει από την ολόχρονη «πείνα» μας για ξεκούραση και λίγη ξεγνοιασιά.
Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν αλλάξει: οι φωτιές, οι οποίες δεν κάνουν πια καμιά εξαίρεση, πυροδοτούμενες με την ίδια ευκολία και συχνότητα σε βουνά, νησιά και αστικές περιοχές, αποτελούν καθοριστικό παράγοντα κατά την οργάνωση των πολυαναμενόμενων καλοκαιρινών εξορμήσεων:
Θα έχει, άραγε, φωτιές εκεί που σκέφτομαι να πάω;
Στο μέρος που παραθερίζουμε δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Έχει νόημα να ξαναπάω;
Για να φτάσεις εκεί που σχεδιάζαμε να κλείσουμε, περνάς από περιοχές που έχουν σταθερά πυρκαγιές. Μήπως εγκλωβιστώ στον δρόμο;
Θα ξαναβρώ όρθιο το σπίτι μου όταν γυρίσω; Μήπως να μείνω εδώ για σιγουριά;
Αυτός ο αποσυντονισμός, όμως, είναι γενικός.
Οι καλοκαιρινές εκπομπές βρίσκονται σε παράκρουση, αντιμετωπίζοντας ξεκάθαρα σοβαρή κρίση ταυτότητας:
Αντί για μια περίοδο με εύπεπτα και, ως επί το πλείστον, «χλιαρά» θέματα προς σχολιασμό λόγω της συνήθους καλοκαιρινής θεματικής «ξηρασίας», διανύουν μια περίοδο απίστευτης τρέλας. Κι αυτό, διότι έχουν καταλήξει να στηρίζονται σε απανωτές ζωντανές συνδέσεις με σημεία δραματικών καταστροφών, υπηρετώντας ένα infotainment με άτσαλες μεταβάσεις από τη μετάδοση ανεξέλεγκτων πυρκαγιών που καταστρέφουν ζωές ανθρώπων, σε αστυνομικά ρεπορτάζ για δολοφονημένα παιδιά και, αμέσως μετά, σε παντελώς ανούσιες ιστορίες για χωρισμούς, ίντριγκες και πάθη γνωστών infuencers.
Από την ολοκληρωτική καταστροφή, σε ονειρεμένες διακοπές των διασήμων, μια μουσική γέφυρα με σουξέ της Josephine δρόμος. Διότι αυτού του τύπου είναι η μουσική μετάβαση από θεματική κατηγορία σε θεματική κατηγορία – το παράδειγμα δεν ήταν προς εντυπωσιασμό.
(Μια χαρά είναι η Josephine, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το πρόβλημα είναι ότι καταλήγεις να παρακολουθείς μια τηλεόραση που εξακολουθεί να διαχειρίζεται με όρους «κλασικών καλοκαιρινών εκπομπών» μια υβριδική θεματολογία που, αν καθίσεις να την αναλύσεις, θα σου κάψει τον εγκέφαλο. Καμένα παντού – κυριολεκτικά και μεταφορικά.)
Και όπως σ’ εκείνο το πρώτο, τρομακτικό, καλοκαίρι της πανδημίας το 2020, έτσι και φέτος στριφογυρίζει στο μυαλό μου το ίδιο τραγούδι. Το ίδιο αγαπημένο, αλλά και το ίδιο χαρακτηριστικό της σουρεαλιστικής κατάστασης γύρω μας: